ਇਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਜੀਵਨ ਦੇ ਧਾਰਮਿਕ ਨਿਯਮਾਂ ਅਤੇ ਰਵਾਇਤਾਂ ਬਾਰੇ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਆਰਥਿਕ, ਹُنਰਮੰਦ, ਦਵਾਈਆਂ ਦੇ ਜਾਣਕਾਰ, ਨੌਕਰ-ਨੌਕਰਨੀਆਂ, ਅਤੇ ਉਹ ਲੋਕ ਜੋ ਅੱਗ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਵੈਦਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਅਤੇ ਰਾਜੇ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਬੱਚਾ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਮਾਂ ਦਸ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਪਿਤਾ ਸਿਰਫ਼ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਨਮ ਜਾਂ ਮੌਤ ਤੋਂ ਆਈ ਅਸ਼ੁਧੀ, ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਣ ਨਾਲ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਵਿਆਹ, ਤਿਉਹਾਰ ਜਾਂ ਯਜਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਮੌਤ ਜਾਂ ਅਸ਼ੁਧੀ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜੋ ਨਿਰਣੈ ਹੋ ਚੁੱਕਾ, ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਮੌਤ ਦੁਆਰਾ ਆਈ ਅਸ਼ੁਧੀ, ਮ੍ਰਿਤਕ ਦੇ ਕਾਰਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜਨਮ ਨੂੰ ਵੀ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਹੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਗਊ-ਚੋਰੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਘਟਨਾ ਵਿੱਚ ਮਰ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਅਸ਼ੁਧੀ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਰਾਤ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਅਨਾਥ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਚੁੱਕੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸਵਾਸ-ਨਿਯੰਤਰਣ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਮ੍ਰਿਤ ਸ਼ੂਦਰ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਚੁੱਕੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਅਸ਼ੁਧੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਆਤਮ-ਹੱਤਿਆ, ਜ਼ਹਿਰ, ਹਨੇਰੇ ਜਾਂ ਸੱਪ ਦੇ ਡੱਸਣ ਨਾਲ ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਕੋਈ ਵਿਧੀ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਗਊ ਨੂੰ ਸੱਪ ਜਾਂ ਕੀੜਿਆਂ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਪਤਨੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਨੌਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਦੋਸ਼ ਜਾਂ ਨਿੰਦਾ ਦੇ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਤਕ ਔਰਤ ਹੀ ਰਹੇਗੀ ਤੇ ਹਰ ਵਾਰੀ ਵਿਧਵਾ ਹੋਵੇਗੀ। ਜੋ ਔਰਤ ਬੱਚਾ ਮਾਰ ਦੇਵੇ, ਜਾਂ ਮਨਾਹੀ ਕੀਤੇ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲੇ, ਜਾਂ ਅਣਉਚਿਤ ਵਿਹਾਰ ਕਰੇ, ਉਹ 'ਸੂਕਰੀ' ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਮਨਾਹੀ ਕੀਤੇ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਰੱਖਦੀਆਂ ਹਨ, ਵ੍ਰਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਜਾਂ ਭਾਰੀ ਪਾਪ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਦੀ ਵਿਧੀ ਤੋਂ ਵੰਚਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਿਤਾ ਲਈ, ਜੇ ਪੁੱਤਰ ਜਣਨੀ ਤੋਂ ਜਾਂ ਖੇਤ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਪਿੰਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਗੋਦ ਲਏ ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਧੀਆਂ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪਾਉਣੀ ਔਖੀ ਹੈ। ਦਾਤਾ ਅਤੇ ਯਜਕ ਨੂੰ ਚੁਕ-ਚੁਕ ਕੇ ਪਾਪ-ਤਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਾਇਣ ਵ੍ਰਤ ਵੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੇ ਮ੍ਰਿਤਕ ਕੁਬੜ, ਬੋਨਾ, ਨਪੂੰਸਕ, ਹਕਲਾ ਜਾਂ ਮੂੜਾ ਹੋਵੇ। ਜੋ ਅੰਨ੍ਹਾ, ਬੋਲਾ ਜਾਂ ਲੰਗੜਾ ਜਨਮਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਪਤੀ ਗੁੰਮ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਮਰ ਜਾਵੇ, ਵਿਰਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਨਪੂੰਸਕ ਹੋ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਪਤਿਤ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਅਸ਼ੁਧੀ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਔਰਤ ਲਈ, ਜੇ ਪਤੀ ਪੰਜ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਵਿੱਚ ਗੁੰਮ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਨਵਾਂ ਪਤੀ ਲੈਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਹੈ। ਜੇ ਔਰਤ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਮਰ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਜਿੰਨਾ ਵਾਲ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵਸਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਆਦਮੀ ਕੁੱਤੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਜਾਨਵਰ ਦੀ ਵੱਡੀ ਨਾਲ ਡੱਸਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਗਾਯਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਅੱਗ ਜਾਂ ਚੰਡਾਲ ਆਦਿ ਦੁਆਰਾ ਮਰ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਅੱਗ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮ੍ਰਿਤਕ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਧੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਗਨ ਵਿੱਚ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਾੜਣ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਮੌਤ ਵਿਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਾੜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮਿਰਗ ਦੀ ਖਾਲ ਵਿਛਾ ਕੇ, ਛੇ ਸੌ ਪਲਾਸ਼ ਪੱਤੇ ਰੱਖਣੇ ਹਨ; ਸ਼ਮੀ ਦੀ ਟਾਹਣੀ ਲਿੰਗ 'ਤੇ, ਅਤੇ ਹੇਠਲਾ ਅੱਗ-ਬਲਣ ਵਾਲਾ ਡੰਡਾ ਵਿਲੀ 'ਤੇ ਰੱਖਣਾ ਹੈ। ਹਥੋੜਾ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ, ਖਲ ਬਾਂਏ ਹੱਥ ਵਿੱਚ; ਖਲ ਪਾਸੇ, ਹਥੋੜਾ ਪਿੱਠ 'ਤੇ। ਪੱਥਰ ਛਾਤੀ 'ਤੇ, ਚਾਵਲ, ਘੀ ਤੇ ਤਿਲ ਮੂੰਹ 'ਚ; ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਛਿੜਕਣ ਵਾਲਾ ਚਮਚਾ, ਅੱਖਾਂ 'ਤੇ ਘੀ-ਡਾਲਣ ਵਾਲਾ ਚਮਚਾ ਰੱਖਣਾ ਹੈ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਕੰਨਾਂ, ਅੱਖਾਂ, ਮੂੰਹ ਤੇ ਨੱਕ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣੇ ਹਨ; ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ ਦੇ ਸਾਧਨਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਘੀ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣ ਸਮੇਂ, 'ਇਹ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਲਈ ਹੈ, ਸਵਾਹਾ' ਕਹਿਣਾ ਹੈ; ਹੰਸ, ਸਾਰਸ, ਕ੍ਰੌਂਚ, ਚਕਰਵਾਕ ਅਤੇ ਕੁਕਰੂਟ ਪੰਛੀਆਂ ਲਈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮੈਯਾਰਾ, ਰਾਮ ਜਾਂ ਬਕਰਾ ਮਾਰੇ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪੰਛੀ ਮਾਰਣ 'ਤੇ ਵੀ ਇੱਕ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਚੌਪਾਏ ਮਾਰਣ 'ਤੇ, ਇੱਕ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਸ਼ੂਦਰ ਮਾਰਣ 'ਤੇ ਕ੍ਰਿਚਰਾ ਤਪ, ਵੈਸ਼ ਮਾਰਣ 'ਤੇ ਅਤਿਕ੍ਰਿਚਰਾ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਮਾਰਣ 'ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਾਇਣ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਾਰਣ 'ਤੇ ਬਾਈ-ਬਤੀ ਜਾਂ ਤਿੰਨ-ਤੀਹ ਦਿਨ ਤਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੁਤਾ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੁਣ ਮੈਂ ਨੀਤੀ ਦਾ ਸਾਰ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਅਰਥਸ਼ਾਸ਼ਤਰ ਤੇ ਹੋਰ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਤੋਂ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਲਾਭਦਾਇਕ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਤੇ ਸਵਰਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।" ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਫਲਤਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਕਰੇ; ਮੰਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਇਸ ਲੋਕ ਜਾਂ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਚੰਗਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਫ਼ਜ਼ੂਲ ਗੱਲਾਂ, ਮੰਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ, ਮਿੱਤਰ ਨਾਲ ਝਗੜਾ, ਅਤੇ ਵੈਰੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਨੇੜਤਾ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਚੰਗਾ ਵਿਦਵਾਨ ਵੀ ਮੂਰਖ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਾਉਣ, ਮੰਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਰੱਖਣ, ਜਾਂ ਮੰਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਕਰਨ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦੂਰੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ — ਬਾਲਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੰਗ ਤੋਂ ਭੱਜਣ ਵਾਲਾ ਕਸ਼ਤਰੀ, ਮੂਰਖ ਵੈਸ਼, ਅਤੇ ਲਿਖਤ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਸ਼ੂਦਰ। ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਵੈਰੀ ਨਾਲ ਸ਼ਾਂਤੀ ਕਰਨੀ, ਅਤੇ ਮਿੱਤਰ ਨਾਲ ਝਗੜਾ ਵੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਵਿਦਵਾਨ ਸਮੇਂ ਦੀ ਲੋੜ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸਮਾਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਮਾਂ ਹੀ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਸਭ ਸੁੱਤੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਸਮਾਂ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਮਾਂ ਅਤਿ ਅਦਭੁਤ ਹੈ। ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਤਾਕਤ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਜੀਵ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਸਮਾਂ ਰਚਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਮਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਖਮ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਦੋ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ — ਇੱਕ ਜਥੇਬੰਦੀ ਚਾਲ, ਦੂਜਾ ਸੁਖਮ ਅੰਦਰੂਨੀ ਚਾਲ। ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ ਨੀਤੀ ਦਾ ਸਾਰ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣ ਕੇ, ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਸਵਰਗ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ। ਰਾਜੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਵਿਦਵਾਨ ਯਾਜਕਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ; ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕਰਨਾ, ਜੋ ਭਾਰੀ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਚੰਗਿਆਂ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਲੋਭ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕਦੇ ਚੁਗਲੀ, ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਲਾਭ ਲਈ ਕੰਮ, ਮਜ਼ਾਕ, ਦੂਜੇ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਇੱਛਾ, ਜਾਂ ਦੂਜੇ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਮਦਦਗਾਰ ਹੈ, ਉਹ ਮਿੱਤਰ ਹੈ; ਜੋ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨੁਕਸਾਨ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਪਰਾਇਆ ਹੈ; ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਬਿਮਾਰੀ ਵੈਰੀ ਹੈ, ਜੰਗਲ ਦੀ ਦਵਾਈ ਮਿੱਤਰ ਹੈ। ਉਹੀ ਮਿੱਤਰ ਹੈ ਜੋ ਭਲਾਈ ਕਰੇ; ਉਹੀ ਪਿਤਾ ਹੈ ਜੋ ਪਾਲਣ-ਪੋਸ਼ਣ ਕਰੇ; ਉਹੀ ਸੱਚਾ ਮਿੱਤਰ ਹੈ ਜਿਸ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਹੋਵੇ; ਉਹੀ ਧਰਤੀ ਹੈ ਜਿਸ 'ਤੇ ਜੀ ਸਕੀਏ। ਉਹੀ ਨੌਕਰ ਹੈ ਜੋ ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਹੋਵੇ; ਉਹੀ ਬੀਜ ਹੈ ਜੋ ਉੱਗੇ; ਉਹੀ ਪਤਨੀ ਹੈ ਜੋ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਦੀ ਹੋਵੇ; ਉਹੀ ਪੁੱਤਰ ਹੈ ਜੋ ਜੀਵਤ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਗੁਣ ਹਨ; ਉਹ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਹੈ; ਪਰ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਗੁਣ ਅਤੇ ਧਰਮ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਅਰਥ ਹੈ। ਉਹੀ ਪਤਨੀ ਹੈ ਜੋ ਘਰ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ, ਪਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਮੰਨਣ ਵਾਲੀ, ਅਤੇ ਪਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਨਿਭੀ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤੀ, ਸੁਗੰਧਤ, ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ, ਘੱਟ ਖਾਣ ਵਾਲੀ, ਘੱਟ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ, ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ੁਭ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਮ, ਨੀਤੀ, ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰਧਾ ਨਾਲ ਸਮਝਾਇਆ ਗਿਆ।