ਗਰੁਡਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਖੇਤੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਜਦੋਂ ਆਪਣੀ ਫਸਲ ਦੀ ਉਗਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਫਸਲ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਛੇਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਰਾਜੇ ਨੂੰ, ਇੱਕ ਵੀਹਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਤੈਂਤੀ ਹਿੱਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਕਿਸਾਨ ਕਿਸੇ ਪਾਪ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਫਸਦਾ। ਪਰ ਜੇ ਕਿਸਾਨ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਕਸ਼ਤਰੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਸ਼ੂਦਰ ਹੋਵੇ—ਆਪਣੀ ਫਸਲ ਦਾ ਉਚਿਤ ਹਿੱਸਾ ਨਾ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਚੋਰ ਸਮਝੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਮੌਤ ਜਾਂ ਜਨਮ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਸ਼ਤਰੀ ਦਸ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਵੈਸ਼ ਦੋਹਰਾ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਕੁਝ ਵਾਰ, ਇਹ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਦੇ ਦਿਨ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਸ ਦਿਨ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਬਾਰਾਂ ਦਿਨ, ਵੈਸ਼ ਪੰਦਰਾਂ ਦਿਨ, ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਫਿਰ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ। ਜਦੋਂ ਵਾਰਸ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਘਰਾਂ ਅਤੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ 'ਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਹਰ ਇੱਕ ਵਾਰਸ ਆਪਣੇ ਵੱਲੋਂ ਇੱਕ ਪਿੰਡਾ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਜਨਮ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਅਸ਼ੁਧਤਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਚਾਰ ਦਿਨ ਅਤੇ ਦਸ ਰਾਤਾਂ ਜਾਂ, ਜੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਛੇ ਰਾਤਾਂ; ਪੰਜਵੀਂ ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਦਿਨ। ਛੇਵੇਂ ਦਿਨ ਚਾਰ ਰਾਤਾਂ ਬਾਅਦ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ। ਜੇ ਬੱਚਾ ਦੂਰ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਮਰ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੁਰੰਤ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਬੱਚਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਦੰਦ ਨਹੀਂ ਆਏ ਜਾਂ ਜੋ ਅਧੂਰੇ ਜਨਮ ਲੈ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਨਾ ਅੱਗ ਦੀ ਰੀਤ, ਨਾ ਪਿੰਡਾ, ਨਾ ਪਾਣੀ ਦੀ ਰੀਤ ਲੋੜੀਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਔਰਤ ਦਾ ਗਰਭ ਨਸ਼ਟ ਜਾਂ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜਿੰਨੇ ਮਹੀਨੇ ਗਰਭ ਰਹਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਅਸ਼ੁਧਤਾ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਨਾਂਮਕਰਨ ਸਮੇਂ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਪਹਿਲੀ ਵਾਲੀ ਮੁੰਡਨ ਤੇ ਇੱਕ ਦਿਨ-ਇੱਕ ਰਾਤ; ਵ੍ਰਤ ਤੇ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ; ਫਿਰ ਦਸ ਦਿਨ। ਚੌਥੇ ਦਿਨ ਤੋਂ ਨਿਕਾਸ਼ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਪੰਜਵੇਂ ਅਤੇ ਛੇਵੇਂ ਦਿਨ ਨੁਕਸਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅੱਗ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਪਰਕ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕਾਰਗਰ, ਕਸਬੀ, ਡਾਕਟਰ, ਨੌਕਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਅੱਗ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਰਾਜੇ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮਾਂ ਦਸ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਪਿਤਾ ਜਨਮ ਸਮੇਂ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੰਪਰਕ ਨਾਲ ਅਸ਼ੁਧਤਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਣ ਨਾਲ ਪਿਤਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਵਿਆਹ, ਤਿਉਹਾਰ ਜਾਂ ਯਜਨ ਸਮੇਂ ਮੌਤ ਜਾਂ ਅਸ਼ੁਧਤਾ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜੋ ਨਿਰਣੇ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਅਸ਼ੁਧਤਾ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਦੁਆਰਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਜਨਮ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਮੌਤ ਵਰਗਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਗਊ-ਚੋਰੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਸਮਾਂ-ਜੰਗੀ ਮੌਤ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਰਾਤ ਹੀ ਅਸ਼ੁਧਤਾ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਅਨਾਥ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਲਿਜਾਣ ਨਾਲ ਅਸ਼ੁਧਤਾ ਪ੍ਰਾਣ-ਯਮ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਸ਼ੂਦਰ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਲਿਜਾਣ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਦੀ ਅਸ਼ੁਧਤਾ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਆਤਮ-ਹੱਤਿਆ, ਵਿਸ਼, ਹਨੇਰਾ ਜਾਂ ਸੱਪ-ਕੱਟ ਨਾਲ ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਕੋਈ ਰੀਤ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਜੇ ਸੱਪ ਮਾਰੀ ਗਊ ਜਾਂ ਕੀੜੇ-ਕੱਟੀ ਗਊ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਪਤਨੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਨੌਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਕਸੂਰ ਜਾਂ ਬਦਨਾਮੀ ਦੇ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਔਰਤ ਬਣੀ ਰਹੇਗੀ ਅਤੇ ਵਧੂਪਨ ਦੁਖ ਦੁਬਾਰਾ-ਦੁਬਾਰਾ ਭੋਗੇਗੀ। ਜੋ ਔਰਤ ਬੱਚਾ ਮਾਰਦੀ, ਨਿਸ਼ਿਧ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਕੋਲ ਜਾਂਦੀ, ਜਾਂ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ 'ਸੂਕਰੀ' ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਿਸ਼ਿਧ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਕੀਤਾ, ਵ੍ਰਤ ਕੀਤੇ ਜਾਂ ਭਾਰੀ ਪਾਪ ਕੀਤੇ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਦੀ ਰੀਤ ਤੋਂ ਵੰਜੀਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਪੇਟ ਜਾਂ ਖੇਤ ਤੋਂ ਹੋਇਆ, ਜਾਂ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਪਿੰਡਾ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਗੋਦ ਲਏ ਪੁੱਤਰ-ਪੁਤਰੀਆਂ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ। ਜੋ ਦਾਤਾ ਅਤੇ ਕਰਮਕਾਂਡ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੰਢਾ, ਬੌਣਾ, ਨਪੁੰਸਕ, ਹੱਕਲਾ ਜਾਂ ਮੰਦ-ਬੁੱਧੀ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਕਠੋਰ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਾਯਣ ਵ੍ਰਤ ਵੀ ਕਰੇ। ਜੇ ਅੰਨ੍ਹੇ, ਬੋਲੇ ਜਾਂ ਬੇਹਰੇ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਪਤੀ ਗੁੰਮ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਮਰ ਜਾਵੇ, ਵਿਦੇਸ਼ ਜਾਵੇ, ਨਪੁੰਸਕ ਹੋ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਪਾਪੀ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਅਸ਼ੁਧਤਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਪੰਜ ਦੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਪਤੀ ਗੁੰਮ ਹੋ ਜਾਣ ਤੇ, ਔਰਤ ਲਈ ਹੋਰ ਪਤੀ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਹੈ। ਜੇ ਔਰਤ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਮਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਰੋਆਂ ਦੇ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਪੁਰਸ਼ ਨੂੰ ਕੁੱਤੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਜਾਨਵਰ ਨੇ ਕੱਟ ਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਗਾਯਤਰੀ ਮੰਤਰ ਜਾਪ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਅੱਗ ਜਾਂ ਚੰਡਾਲ ਆਦਿ ਨੇ ਮਾਰਿਆ, ਉਹ ਅੱਗ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਦੁਧ ਨਾਲ ਧੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਾੜਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਮੌਤ ਵਿਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਕੁਸ਼ਾ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਕੇ ਸਾੜੀ ਜਾਵੇ। ਕਾਲੇ ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਵਿਛਾ ਕੇ, ਛੇ ਸੌ ਪਲਾਸ ਦੇ ਪੱਤੇ ਰੱਖੇ ਜਾਣ; ਸ਼ਮੀ ਦੀ ਟਹਿ ਨਾਬੀ 'ਤੇ, ਅਤੇ ਹੇਠਲੀ ਅੱਗ ਦੀ ਲੱਕੜ ਅੰਡਕੋਸ਼ 'ਤੇ ਰੱਖੀ ਜਾਵੇ। ਕੁਹਾੜੀ ਸੱਜੇ ਹੱਥ 'ਚ, ਮੋਰਟਾ ਖੱਬੇ ਹੱਥ 'ਚ; ਮੋਰਟਾ ਪਾਸੇ, ਕੁਹਾੜੀ ਪਿੱਛੇ। ਪੱਥਰ ਛਾਤੀ 'ਤੇ, ਚਾਵਲ, ਘੀ ਤੇ ਤਿਲ ਮੂੰਹ 'ਚ; ਕੰਨਾਂ 'ਚ ਛਿੜਕਣ ਵਾਲੀ ਚਮਚ, ਅੱਖਾਂ 'ਤੇ ਘੀ ਦੀ ਚਮਚ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਕੰਨਾਂ, ਅੱਖਾਂ, ਮੂੰਹ, ਨੱਕ 'ਚ; ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ ਦੇ ਉਪਕਰਨਾਂ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲੋਕ ਦਾ ਰਾਹ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਘੀ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇ ਕੇ, "ਇਹ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਲਈ, ਸਵਾਹਾ" ਕਹੋ; ਹੰਸ, ਸਾਰਸ, ਕ੍ਰੌਂਚ, ਚਕਰਵਾਕ, ਕੁਕਰੂਟਾ ਪੰਛੀਆਂ ਲਈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਯਾਰਾ, ਰਾਮ ਜਾਂ ਬੱਕਰਾ ਮਾਰੇ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਦਿਨ-ਇੱਕ ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪੰਛੀਆਂ ਮਾਰਣ ਤੇ ਵੀ ਇੱਕ ਦਿਨ-ਇੱਕ ਰਾਤ। ਚੌਪਾਇਆ ਮਾਰਣ ਤੇ ਇੱਕ ਦਿਨ-ਇੱਕ ਰਾਤ ਜਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਸ਼ੂਦਰ ਮਾਰਣ ਤੇ ਕ੍ਰਿਚ੍ਰਾ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ, ਵੈਸ਼ ਮਾਰਣ ਤੇ ਅਤਿਕ੍ਰਿਚ੍ਰਾ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਮਾਰਣ ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਾਯਣ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਾਰਣ ਤੇ ਬਾਈ-ਦੋ ਜਾਂ ਤੈਂਤੀ ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਪਾਪ-ਨਿਵਾਰਨ। ਹੁਣ ਸੁਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਮੈਂ ਧਰਮ ਦਾ ਮੂਲ, ਅਰਥਸ਼ਾਸਤਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਤੋਂ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਰਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਲਾਭਦਾਇਕ, ਉੱਤਮ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਸਵਰਗ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਫਲਤਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਸਤਜਨ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਕਰੇ; ਮਲਿਨ ਜਨਾਂ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਕਰ ਕੇ ਇਸ ਲੋਕ ਜਾਂ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਭਲਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਵਧੀਕ ਗੱਲਬਾਤ, ਦੁਸ਼ਟ ਦੇਖਣ, ਮਿੱਤਰ ਨਾਲ ਝਗੜਾ, ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਨੇੜਤਾ—ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਬਚੋ। ਵਿਦਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਮੂਰਖ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਦੁਸ਼ਟ ਪਤਨੀ ਰੱਖ ਕੇ, ਜਾਂ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਕਰ ਕੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੂਰੋਂ ਬਚੋ—ਬਾਲਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੰਗ ਤੋਂ ਭੱਜਣ ਵਾਲਾ ਕਸ਼ਤਰੀ, ਮੰਦ-ਬੁੱਧੀ ਵੈਸ਼, ਅਤੇ ਅੱਖਰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਸ਼ੂਦਰ। ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ, ਮਿੱਤਰ ਨਾਲ ਝਗੜਾ; ਜਿਹੜਾ ਸਮੇਂ ਦੀ ਲੋੜ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੀ ਸਿਆਣਾ ਹੈ। ਸਮਾਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਮਾਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਸਭ ਸੌਂਦੇ ਹਨ, ਸਮਾਂ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਮਾਂ ਅਟੱਲ ਹੈ। ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤ ਖੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਜਨਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਸਮਾਂ ਰਚਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਮਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਹੁਤ ਸੁਖਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਇਹ ਦੋ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: ਇਕ ਢਿੱਲੀ, ਸਮੂਹੀ ਚਾਲ, ਅਤੇ ਦੂਜੀ ਸੁਖਮ, ਅੰਦਰੂਨੀ ਚਾਲ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਮ, ਰੀਤ-ਰਿਵਾਜ, ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਜੀਵਨ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚਲੋ।