ਗਰੁਡਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਧਰਮ ਦੇ ਮਾਹਰ ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਵਿਆਸ ਨੂੰ ਵਰਣ ਅਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੇ ਧਰਮ ਬਾਰੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਉਹ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਦੋਂ ਹਰ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਨਵੀਂ ਸਿਰਜਣਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੀ ਜੀਵ ਘਟਦੇ ਜਾਂ ਵਧਦੇ ਹਨ? ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਵੇਦ, ਸਮ੍ਰਿਤੀ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਚਾਲ—ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਵੇਦ ਦੁਆਰਾ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ—ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਧਰਮ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮਨੂ ਆਦਿ ਨੇ ਸਿਖਾਇਆ। ਕਲੀ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਹੀ ਮੁੱਖ ਧਰਮ ਹੈ, ਪਰ ਇਸ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਕਰਤਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਪਾਪੀ ਕੰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਸ਼ਾਪ ਵਾਂਗ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਸਹੀ ਆਚਰਣ ਰਾਹੀਂ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਦਿਨ ਦੀਆਂ ਛੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ: ਸੰਧਿਆ, ਇਸ਼ਨਾਨ, ਜਪ, ਹੋਮ, ਅਤੇ ਦੇਵ, ਅਤਿਥੀ ਆਦਿਕ ਦੀ ਪੂਜਾ। ਇਸ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੇ ਵ੍ਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਅਡਿੱਠ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹਨ, ਅਤੇ ਤਪस्वੀ ਵੀ। ਇੱਕ ਕਸ਼ਤਰੀ, ਜਦੋਂ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਧਰਤੀ ਦਾ ਸ਼ਾਸਨ ਕਰੇ। ਵੈਸ਼ ਨੂੰ ਵਪਾਰ ਅਤੇ ਖੇਤੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਸ਼ੂਦਰ ਨੂੰ ਦੋਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵਿਅਕਤੀ ਤਿਆਗਯੋਗ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਖਾਂਦੇ, ਚੋਰੀ ਕਰਦੇ ਜਾਂ ਅਵੈਧ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਤਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਦੋਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਕਿਸੇ ਮਜ਼ਬੂਰੀ ਵਿੱਚ ਖੇਤੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਬਲਦ ਨੂੰ ਝੱਟ ਨਾ ਲਾਵੇ। ਉਹ ਅੱਧਾ ਦਿਨ ਇਸ਼ਨਾਨ ਆਦਿ ਧਰਮ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲਗਾਵੇ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਾਵੇ। ਉਹ ਪੰਜ ਮਹਾ ਯਜਨ ਕਰੇ, ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਦੀ ਤਿੱਖੀ ਨਿੰਦਾ ਨਾ ਕਰੇ ਅਤੇ ਤਿਲ ਦਾ ਤੇਲ ਨਾ ਵੇਚੇ। ਜਿੱਥੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਹੁੰਦੀ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਯਜਨ ਕਰਨਾ ਪਾਪ ਹੈ। ਕਿਸਾਨ ਜਦੋਂ ਆਪਣੀ ਉਪਜ ਵਿੱਚੋਂ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਛੇਵਾਂ ਹਿੱਸਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀਹਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤੇਤੀ ਹਿੱਸਾ ਦੇ ਦੇਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਕਿਸਾਨ ਨੇ ਇਹ ਹਿੱਸਾ ਨਾ ਦਿੱਤਾ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਕਸ਼ਤਰੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਸ਼ੂਦਰ ਹੋਵੇ—ਉਹ ਚੋਰ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਨਮ ਜਾਂ ਮੌਤ ਦੀ ਅਸ਼ੁੱਧੀ ਤੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਦਸ ਦਿਨ, ਵੈਸ਼ ਬਾਰਾਂ ਦਿਨ ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਘਰਾਂ ਅਤੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਵਾਰਸ, ਜਦ ਵੱਖਰੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਰ ਇੱਕ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਨਮ ਜਾਂ ਦੁੱਖ-ਸੰਤਾਪ ਤੇ ਅਸ਼ੁੱਧੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ—ਚਾਰ ਦਿਨ ਅਤੇ ਦਸ ਰਾਤਾਂ ਲਈ, ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਜਨਮ ਤੇ ਛੇ ਰਾਤਾਂ, ਪੰਜਵੇਂ ਵਿੱਚ ਪੰਜ। ਛੇਵੇਂ ਦਿਨ ਚਾਰ ਰਾਤਾਂ ਬਾਅਦ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ। ਜੇ ਬੱਚਾ ਦੂਰ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਮਰ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਬੱਚਾ ਹੀ ਸੀ। ਜਿਹੜੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਦੰਦ ਨਹੀਂ ਆਏ ਜਾਂ ਜੋ ਅਧੂਰੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਅੱਗ ਦੀ ਰਸਮ, ਪਿੰਡ ਜਾਂ ਜਲ ਦੀ ਰਸਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਜੇ ਗਰਭ ਨਸ਼ਟ ਜਾਂ ਨਿਕਲ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਜਿੰਨੇ ਮਹੀਨੇ ਉਹ ਮਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਰਿਹਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਅਸ਼ੁੱਧੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਨਾਮ-ਕਰਨ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਵਾਲ ਕਟਾਉਣ ਤੋਂ ਇੱਕ ਦਿਨ-ਰਾਤ, ਵ੍ਰਤ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ, ਫਿਰ ਦਸ ਦਿਨ। ਚੌਥੇ ਦਿਨ ਤੋਂ ਨਿਸ਼ਕਾਸਨ, ਪੰਜਵੇਂ ਅਤੇ ਛੇਵੇਂ ਦਿਨ ਨੁਕਸਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਅਤੇ ਅੱਗ ਰੱਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ, ਸਿਰਫ਼ ਛੂਹ-ਛਾਤ ਤੋਂ ਬਚਣ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕਾਰੀਗਰ, ਡਾਕਟਰ, ਨੌਕਰ, ਰੱਖਿਆਕਾਰ, ਅੱਗ ਵਾਲੇ, ਵੇਦ ਪੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮਾਂ ਦਸ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਿਓ ਜਨਮ ਸਮੇਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਛੂਹ-ਛਾਤ ਨਾਲ ਅਸ਼ੁੱਧੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਣ ਨਾਲ ਪਿਓ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਵਿਆਹ, ਤਿਉਹਾਰ ਜਾਂ ਯਜਨ ਸਮੇਂ ਮੌਤ ਜਾਂ ਅਸ਼ੁੱਧੀ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜੋ ਨਿਰਣੈ ਹੋਇਆ, ਉਹੀ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੌਤ ਨਾਲ ਅਸ਼ੁੱਧੀ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜਨਮ ਨੂੰ ਵੀ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਹੀ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜੇ ਪਸ਼ੂ ਚੋਰੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਹਾਦਸੇ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਰਾਤ ਦੀ ਅਸ਼ੁੱਧੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਅਨਾਥ ਦੇ ਸ਼ਰੀਰ ਨੂੰ ਚੁੱਕਣ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਰਾਹੀਂ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਸ਼ੂਦਰ ਦੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਚੁੱਕਣ ਤੇ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਦੀ ਅਸ਼ੁੱਧੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਆਤਮ-ਹੱਤਿਆ, ਜ਼ਹਿਰ, ਹਨੇਰੇ ਜਾਂ ਸੱਪ ਦੇ ਡੰਸਣ ਨਾਲ ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਕੋਈ ਰਸਮ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਗਾਂ ਨੂੰ ਸੱਪ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਕੀੜਿਆਂ ਨੇ, ਤਾਂ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜੀ ਇਸਤਰੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਨੌਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਦੋਸ਼ ਜਾਂ ਬਦਨਾਮੀ ਦੇ ਛੱਡ ਦੇਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਇਸਤਰੀ ਹੀ ਜੰਮੇਗੀ ਅਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵਿਧਵਾ ਹੋਵੇਗੀ। ਜਿਹੜੀ ਇਸਤਰੀ ਬੱਚਾ ਮਾਰ ਦੇਵੇ, ਜਾਂ ਅਵੈਧ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਕੋਲ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਅਚੰਗਾ ਵਿਹਾਰ ਕਰੇ, ਉਹ 'ਸੂਕਰੀ' ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਅਵੈਧ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੀਆਂ, ਅਣੁਮਤ ਵ੍ਰਤ ਕਰਦੀਆਂ ਜਾਂ ਭਾਰੀ ਪਾਪ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਜਲ ਰਸਮ ਤੋਂ ਵੰਚਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਜੰਮਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਪਿਉ ਤੋਂ ਜਾਂ ਖੇਤ ਤੋਂ, ਉਹ ਪਿਉ ਨੂੰ ਪਿੰਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਦੱਤਕ ਪੁੱਤਰ-ਧੀਆਂ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਦਾਨੀ ਅਤੇ ਯਜਮਾਨ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਕਠਿਨ ਤਪਸਿਆ ਕਰਣ, ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰ ਤਪ ਕਰਣ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਕੁਬੜ, ਬੌਨੇ, ਨਪੁੰਸਕ, ਹੱਕਲੇ ਜਾਂ ਮੰਦੇ ਅਕਲ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ। ਜਿਹੜਾ ਜਣਮੋਂ ਹੀ ਅੰਨ੍ਹਾ, ਬੇਹਰਾ ਜਾਂ ਗੂੰਗਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਪਤੀ ਗੁੰਮ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਮਰ ਜਾਵੇ, ਸੰਨਿਆਸੀ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਨਪੁੰਸਕ ਜਾਂ ਪਤਿਤ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਸਤਰੀ ਲਈ ਅਸ਼ੁੱਧੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਪੰਜ ਵੱਡੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਵਿੱਚ ਪਤੀ ਗੁੰਮ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਸਤਰੀ ਲਈ ਹੋਰ ਪਤੀ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੈ। ਜਿਹੜੀ ਇਸਤਰੀ ਪਤੀ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਮਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਰੋਂਵਾਂ ਦੇ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕੁੱਤੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਜਾਨਵਰ ਨੇ ਕੱਟ ਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਗਾਇਤਰੀ ਮੰਤਰ ਜਪਣ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਜਾਂ ਚੰਡਾਲ ਆਦਿਕ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਅੱਗ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਹੱਡੀਆਂ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਧੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਮੰਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਸਾੜ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਵਿਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਕੁਸ਼ ਦੀ ਪਤਲੀ ਬਣਾਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕਾਲੀ ਹਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਵਿਛਾ ਕੇ, ਛੇ ਸੌ ਪਲਾਸ ਦੇ ਪੱਤੇ ਰੱਖਣ, ਲਿੰਗ ਤੇ ਸ਼ਮੀ ਦੀ ਟਾਹਣੀ, ਅੰਡਕੋਸ਼ਾਂ ਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਤਲੀ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਢਿੱਡਾ, ਖੱਬੇ ਵਿੱਚ ਢੋਲਾ, ਢੋਲਾ ਪਾਸੇ ਤੇ ਢਿੱਡਾ ਪਿੱਛੇ ਰੱਖਣ। ਛਾਤੀ ਤੇ ਪਥਰ, ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਚਾਵਲ, ਘਿਉ ਤੇ ਤਿਲ, ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਛਿੜਕਣ ਵਾਲੀ ਚਮਚ, ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਘਿਉ ਦੀ ਚਮਚ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਕੰਨਾਂ, ਅੱਖਾਂ, ਮੂੰਹ ਅਤੇ ਨੱਕ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਰੱਖਣ; ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ ਦੇ ਉਪਕਰਣਾਂ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲੋਕ ਦਾ ਰਸਤਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਘਿਉ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇ ਕੇ, "ਇਹ ਸੁਰਗ ਲੋਕ ਲਈ ਹੈ, ਸ੍ਵਾਹਾ," ਕਹਿਣਾ; ਹੰਸ, ਸਾਰਸ, ਕਰੌਂਚ, ਚਕਰਵਾਕ ਅਤੇ ਕੁਕਰੂਟ ਪੰਛੀਆਂ ਲਈ ਵੀ। ਜੇ ਕੋਈ ਮੈਆਰ, ਰਾਮ ਜਾਂ ਬੱਕਰੀ ਮਾਰ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਕਿਸੇ ਵੀ ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਤੇ ਵੀ ਇੱਕ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਵਿਆਸ ਨੂੰ ਧਰਮ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ, ਆਚਾਰ ਅਤੇ ਜਨਮ-ਮੌਤ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਸ਼ੁੱਧੀ ਅਤੇ ਅਸ਼ੁੱਧੀ ਦੇ ਵਿਵਰਣ ਬੜੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸਮਝਾਏ।