ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਪਰਾਸ਼ਰ ਜੀ ਨੇ ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੂੰ ਵਰਣ ਅਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੇ ਧਰਮ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਜਗਤ ਦੇ ਹਰ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ, ਨਾਸ਼ ਅਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਘਟ-ਵੱਧ ਹੁੰਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਵੇਦ, ਸ੍ਰੁਤੀ ਅਤੇ ਚੰਗਾ ਆਚਰਨ—ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਵੇਦਾਂ ਦੁਆਰਾ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ—ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਧਰਮ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮਨੂ ਆਦਿ ਨੇ ਸਿਖਾਇਆ। ਕਲੀ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਧਰਮ ਹੈ, ਪਰ ਉਥੇ ਕਰਤਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਪਾਪੀ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਸ਼ਾਪ ਵਾਂਗ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਠੀਕ ਆਚਰਨ ਨਾਲ, ਕੋਈ ਵੀ ਛੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਕਰਮ—ਸੰਧਿਆ, ਇਸਨਾਨ, ਜਪ, ਅੱਗਨਿ ਹੋਮ, ਅਤੇ ਦੇਵ-ਅਤਿਥੀ ਆਦਿ ਦੀ ਪੂਜਾ—ਪੂਰੇ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੇ ਵਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਅਡਿੱਗ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬੇਮਿਸਾਲ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਤਪਸਵੀ ਵੀ। ਇੱਕ ਕਸ਼ਤਰੀ, ਜੇ ਉਹ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਕਰੇ। ਵੈਸ਼ ਨੂੰ ਵਪਾਰ ਅਤੇ ਖੇਤੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਸ਼ੂਦ੍ਰ ਨੂੰ ਦੋਬਾਰਾ ਜਨਮੇ ਹੋਏਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਨਿਯਤ ਵਿਅੰਜਨ ਖਾਂਦਾ, ਚੋਰੀ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਮਨਾਹੀ ਕੀਤੀ ਜਗ੍ਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਤਿਤ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੋਬਾਰਾ ਜਨਮੇ ਹੋਏ, ਜਦੋਂ ਖੇਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਬਲਦ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜੋੜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਅੱਧਾ ਦਿਨ ਇਸਨਾਨ ਆਦਿ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਅਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪੰਜ ਮਹਾਯਜ੍ਯਾ ਕਰੇ, ਕਿਸੇ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਨਾ ਕਰੇ, ਤੇ ਤਿਲ ਦਾ ਤੇਲ ਨਾ ਵੇਚੇ; ਜੇ ਕਤਲਖਾਨੇ ਵਿੱਚ ਯਜ੍ਯਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਾਪ ਹੈ। ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਕਸ਼ਤਰੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਸ਼ੂਦ੍ਰ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਉਹ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਛੇਵਾਂ ਹਿੱਸਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀਹਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤੇਤੀਹ ਹਿੱਸਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਇਹ ਹਿੱਸਾ ਨਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਚੋਰ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੌਤ ਜਾਂ ਜਨਮ ਦੇ ਅਸ਼ੌਚ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਕਸ਼ਤਰੀ ਦਸ ਦਿਨ, ਵੈਸ਼ ਬਾਰਾਂ ਦਿਨ ਅਤੇ ਸ਼ੂਦ੍ਰ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ। ਜੋ ਵਾਰਸ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਰ ਇੱਕ ਆਪਣੇ ਵੱਲੋਂ ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਨਮ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅਸ਼ੌਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਚਾਰੇ ਦਿਨ ਅਤੇ ਦਸ ਰਾਤਾਂ ਲਈ, ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਜਨਮ ਤੇ ਛੇ ਰਾਤਾਂ, ਪੰਜਵੇਂ ਤੇ ਪੰਜ। ਛੇਵੇਂ ਦਿਨ ਚਾਰ ਰਾਤਾਂ ਬਾਅਦ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਬਾਅਦ। ਜੇ ਬੱਚਾ ਦੂਰ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਮਰ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਬੱਚਾ ਸੀ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਦੰਦ ਨਹੀਂ ਆਏ, ਜਾਂ ਜਿਹੜੇ ਅਧੂਰੇ ਜਨਮੇ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਅੱਗ ਦੀ ਰਸਮ, ਪਿੰਡ ਜਾਂ ਜਲ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਜੇ ਗਰਭ ਔਰਤ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜਿੰਨੇ ਮਹੀਨੇ ਉਹ ਰਹਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਅਸ਼ੌਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਨਾਮਕਰਨ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਪਹਿਲੀ ਮੁੰਡਨ ਤੋਂ ਇੱਕ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ, ਵਰਤ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ, ਤੇ ਫਿਰ ਦਸ ਦਿਨ। ਚੌਥੇ ਦਿਨ ਵਿਸਰਜਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਪੰਜਵੇਂ ਤੇ ਛੇਵੇਂ ਦਿਨ ਹਾਨੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਅਤੇ ਅੱਗ ਰੱਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ, ਸਿਰਫ਼ ਸੰਪਰਕ ਤੋਂ ਬਚਣ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕਾਰੀਗਰ, ਹਕੀਮ, ਨੌਕਰ, ਰਾਜਾ, ਅੱਗ ਵਾਲੇ, ਵੇਦ ਪੜ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਨੌਕਰ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮਾਂ ਦਸ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਿਤਾ ਜਨਮ ਸਮੇਂ ਇਸਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਤੇ ਸੰਪਰਕ ਨਾਲ ਅਸ਼ੌਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਲ ਛਿੜਕਣ ਨਾਲ ਪਿਤਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਵਿਆਹ, ਤਿਉਹਾਰ ਜਾਂ ਯਜ੍ਯਾ ਸਮੇਂ ਮੌਤ ਜਾਂ ਅਸ਼ੌਚ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੁਝ ਨਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੌਤ ਵਾਲਾ ਅਸ਼ੌਚ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਨਮ ਨੂੰ ਵੀ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਹੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਮਵੈਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਲੁੱਟ ਜਾਂ ਹੋਰ ਸਮੇਂ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਰਾਤ ਦਾ ਅਸ਼ੌਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅਨਾਥ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਚੁੱਕਣ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਸ਼ੂਦ੍ਰ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਚੁੱਕਣ ਤੇ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਦਾ ਅਸ਼ੌਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਮਰ ਜਾਂਦੇ, ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ, ਹਨੇਰੇ ਜਾਂ ਸੱਪ ਦੇ ਡੰਗ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਰਸਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਸੱਪ ਜਾਂ ਕੀੜਿਆਂ ਨਾਲ ਮਰੀ ਗਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਤੇ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜੀ ਇਸਤਰੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਨੌਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਦੋਸ਼ ਜਾਂ ਬਦਨਾਮੀ ਦੇ ਛੱਡ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮ ਤੱਕ ਇਸਤਰੀ ਹੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵਿਧਵਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜੀ ਇਸਤਰੀ ਬੱਚਾ ਮਾਰ ਦੇਵੇ, ਮਨਾਹੀ ਕੀਤੇ ਆਦਮੀ ਕੋਲ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਗਲਤ ਕਰਮ ਕਰੇ, ਉਹ 'ਸੂਕਰੀ' ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਮਨਾਹੀ ਕੀਤੇ ਆਦਮੀਆਂ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੀਆਂ, ਵਰਤ ਕਰਦੀਆਂ ਜਾਂ ਭਾਰੀ ਪਾਪ ਕਰਦੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਲ-ਰਸਮ ਦਾ ਹੱਕ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਮਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਜਾਂ ਪਿਤਾ ਦੀ ਜ਼ਮੀਨ ਤੋਂ ਜੰਮੇ, ਉਹ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਪਿੰਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਲਏ ਹੋਏ ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਧੀਆਂ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਹੈ। ਜੋ ਦਾਤਾ ਜਾਂ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ ਵੀ, ਜੇ ਉਹ ਕੁੰਨਾ, ਬੌਣਾ, ਨਪੁੰਸਕ, ਹਕਲਾ ਜਾਂ ਮੰਦਬੁੱਧ ਹੋਣ। ਅਸ਼ੌਚ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਨੌਜਵਾਨ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਮੌਤ ਤੇ ਤੀਹ ਦਿਨ, ਬਿਨਾ ਰਸਮ ਵਿਆਹੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਅਧਿਆਪਕ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਮਾਮੇ, ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪਤਨੀ ਜੋ ਹੋਰ ਥਾਂ ਚਲੀ ਜਾਵੇ, ਜਾਂ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਨਾ ਜੰਮੇ ਪੁੱਤਰ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵੀ ਅਲੱਗ ਨਿਯਮ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਮਾਰਿਆ, ਜਾਂ ਗਾਂ, ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ, ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਤਮਹੱਤਿਆ ਕੀਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਜ਼ਹਿਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਾਰਨਾਂ ਨਾਲ ਮਰੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਅਸ਼ੌਚ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਯਜਮਾਨ, ਵਰਤੀ, ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਦਾਨੀ ਜਾਂ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਤਾ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਦਾਨ, ਵਿਆਹ, ਯਜ੍ਯਾ, ਜੰਗ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਵੱਡੀ ਪੀੜਾ ਹੋਵੇ, ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸਮਾਂ, ਅੱਗ, ਕਰਮ, ਧਰਤੀ, ਹਵਾ, ਮਨ, ਗਿਆਨ, ਤਪ, ਜਪ, ਪਸ਼ਚਾਤਾਪ ਤੇ ਉਪਵਾਸ—ਇਹ ਸਭ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹਨ। ਕਿਸੇ ਅਚੰਗੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦਾ ਦਾਨ, ਜਾਂ ਦਰਿਆ ਦਾ ਵਹਾਉਂਦਾ ਪਾਣੀ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਜੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਦੋਬਾਰਾ ਜਨਮੇ ਹੋਏ ਵੈਸ਼ ਜਾਂ ਕਸ਼ਤਰੀ ਦੀ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਲਈ ਉਹ ਦੂਜੇ ਵਰਗ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਵੀ ਚਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਲ, ਸੋਮਾ, ਕਪੜਾ, ਸਬਜ਼ੀਆਂ, ਦਹੀਂ, ਦੁੱਧ, ਘੀ, ਪਾਣੀ, ਤਿਲਾਂ ਵਾਲਾ ਚੌਲ, ਰਸ, ਲੂਣ, ਸ਼ਹਦ, ਲੱਕ, ਪੱਕਿਆ ਖਾਣਾ ਤੇ ਹਵਨ ਸਮੱਗਰੀ—ਇਹ ਸਭ ਵਰਤੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਕਪੜਾ, ਪੱਥਰ, ਸ਼ਰਾਬ, ਫੁੱਲ, ਸਬਜ਼ੀਆਂ, ਮਿੱਟੀ, ਚਮੜੇ ਦੀਆਂ ਜੁੱਤੀਆਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮਿਰਗ ਦੀ ਖਾਲ, ਰੇਸ਼ਮ, ਲੂਣ ਤੇ ਦਾਲ—ਇਹ ਵੀ ਵਰਤੀ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਵੈਸ਼ ਨੂੰ ਤੇਲ ਦੀ ਖਲ, ਜੜ੍ਹਾਂ ਜਾਂ ਸੁਗੰਧੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਹੀਂ ਵੇਚਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ; ਤਿਲ ਤੇ ਅਨਾਜ ਸਿਰਫ਼ ਧਰਮ ਜਾਂ ਜੀਵਿਕਾ ਲਈ ਹੀ ਵੇਚੇ ਜਾਣ। ਲੂਣ ਆਦਿ ਨਹੀਂ ਵੇਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਜੇ ਦੋਬਾਰਾ ਜਨਮੇ ਹੋਏ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਨੀਚ ਤੋਂ ਕੁਝ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਖੇਤੀ ਆਦਿ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਘੋੜੇ ਨਹੀਂ ਵੇਚਣੇ ਚਾਹੀਦੇ; ਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਜਾਂ ਵੈਸ਼ ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਤੇ ਗਰੀਬ ਹੋ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਜੀਵਨ-ਯਾਪਨ ਦੇਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਰਾਸ਼ਰ ਜੀ ਨੇ ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੂੰ ਧਰਮ ਦੇ ਨਿਯਮ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਅਸ਼ੌਚ ਦੇ ਵਿਵਰਣ, ਤੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਹਲੂਆਂ ਬਾਰੇ ਬੜੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸਮਝਾਇਆ।