ਗਰੁਡਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਤੋਂ ਕੋਈ ਪਾਪ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ। ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਵੇਦ ਸੰਹਿਤਾ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਗਾਵਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲ ਕੇ, ਜਾਂ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰ ਕੇ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਕਈ ਵਾਰ, ਇਕ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਸਿਰਫ਼ ਦੁੱਧ ਜਾਂ ਤਪਿਆ ਹੋਇਆ ਅਨਾਜ ਖਾ ਕੇ ਵੀ ਪਾਪ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਜੇ ਪਾਪ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਉਦਾਹਰਨ ਵਜੋਂ, ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਧ ਦਾ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਉਕਤ ਵਰਤ ਨਿਭਾਉਣਾ ਪੈਂਦਾ ਸੀ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਸ਼ੂਦ੍ਰ ਵਧ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਜਾਂ ਦਸ ਗਾਵਾਂ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਸੀ। ਜੇ ਬਿੱਲੀ, ਗੋਹ, ਨੀਵਲਾ, ਹੋਰ ਜਾਨਵਰ ਜਾਂ ਮੰਡਕ ਮਾਰੇ ਜਾਣ, ਜਾਂ ਹਾਥੀ ਮਾਰੇ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਦਾਨ ਜਾਂ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਨਿਰਧਾਰਤ ਸਨ—ਹਾਥੀ ਲਈ ਪੰਜ ਕਾਲੇ ਬਲਦ, ਤੋਤੇ ਲਈ ਦੋ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਬਛੜਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਰੁੱਖ, ਬੂਟਾ, ਬੇਲ ਜਾਂ ਵੱਡਾ ਦਰੱਖਤ ਕੱਟਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸੋ ਵਾਰੀ ਋ਗ੍ਵੈਦਿਕ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਕਦੇ ਕਦੇ, ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਗਧੇ ਦੀ ਬਲੀ ਦੇਣ ਨਾਲ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਜੇਕਰ ਅਚਾਨਕ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਲਈ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਮਰ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਕ੍ਰਿਚ੍ਛ੍ਰ ਵਰਤ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ। ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਲਈ ਅਨਾਜ ਦਾ ਦਾਨ, ਪ੍ਰੇਮ ਜਾਂ ਹੋਰ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਝੂਠਾ ਦੋਸ਼ ਲੱਗ ਜਾਵੇ, ਚਾਹੇ ਵੱਡਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਛੋਟਾ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਉਚਿਤ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੇ ਬਿਨਾ ਅਧਿਕਾਰ ਦੇ, ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਕੋਲ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ ਕਰਨਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਸੀ। ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਦੁੱਧ ਦਾ ਵਰਤ ਕਰੇ। ਜੇ ਕੋਈ ਚੰਡਾਲ ਦੇ ਯਜਮਾਨ ਬਣੇ, ਤਾਂ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਕ੍ਰਿਚ੍ਛ੍ਰ ਵਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਗਧੇ ਜਾਂ ਉੰਟ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰੀ ਕੀਤੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਸਾਧਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਜੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਨਿੰਦਾ ਕਰੀ, ‘ਹੁੰ’ ਆਖਿਆ, ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵਾਦ ਵਿਚ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਾਂ ਲਾਠੀ ਨਾਲ ਧਮਕਾਇਆ ਜਾਂ ਮਾਰਿਆ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਚ੍ਛ੍ਰ ਜਾਂ ਅਤਿਕ੍ਰਿਚ੍ਛ੍ਰ ਵਰਤ ਕਰਨਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਜਿੱਥੇ ਜਿਹੜਾ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਓਥੇ ਓਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੇ ਦੋਸ਼ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਦੂਤ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਪਰ ਜੇ ਦੋਸ਼ ਪਰਚਾਰ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਗੁਪਤ ਵਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰ ਕੇ ਚਾਲੀ ਵਾਰੀ ਘੀ ਦੀ ਹੋਮ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਮਦਿਰਾ ਪੀ, ਸੋਨਾ ਚੁਰਾਇਆ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਰੁਦ੍ਰ ਜਾਪ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਸੌ ਵਾਰੀ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਕਰਕੇ ਪਾਪ ਮੁਕਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਦੋਜਾਤੀ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਵਿਰਜ, ਮਲ ਅਤੇ ਮੂਤ੍ਰ ਦਾ ਸਵਾਦ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਗਿਆਰਾਂ ਵਾਰੀ ਰੁਦ੍ਰ ਜਾਪ ਕਰਨ ਨਾਲ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਇਹ ਯਾਦ ਰੱਖ ਕੇ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਪਾਪ ਛੂਹਦੇ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਜਲਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ, ਦਇਆ, ਧੀਰਜ, ਧਿਆਨ, ਸਚਾਈ, ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧਤਾ—ਇਹ ਸਭ ਗੁਣ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਇਸ਼ਨਾਨ, ਮੌਨ, ਉਪਵਾਸ, ਹੋਮ, ਸਵਾਧਿਆਇ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਯ ਨਿਗ੍ਰਹ ਵੀ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਦੇ ਉਪਾਏ ਹਨ। ਪੰਚਗਵਯ ਵਿੱਚ ਗਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ, ਦਹੀ, ਮੂਤ੍ਰ, ਗੋਬਰ ਅਤੇ ਘੀ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਛੇ ਦਿਨ ਤੱਕ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਅੰਜੀਰ, ਉਦੁੰਬਰ, ਕਮਲ, ਬੈਲ ਅਤੇ ਕੁਸ਼ਾ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਹਰ ਦਿਨ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਗਰਮ ਦੁੱਧ, ਘੀ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਪੀਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਇੱਕ ਹੀ ਵਾਰੀ ਭੋਜਨ ਕਰਨਾ ਜਾਂ ਭਿੱਖ ਮੰਗ ਕੇ ਜੋ ਮਿਲੇ ਉਹ ਖਾਣਾ, ਇਹ ਤ੍ਰੈ ਪ੍ਰਜਾਪਤਯ ਵਰਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਤਿਕ੍ਰਿਚ੍ਛ੍ਰ ਵਰਤ ਇੱਕੀ ਦਿਨ ਤੱਕ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਤੇਲ ਦੀ ਖਲੀ, ਦਾਲ, ਖੱਟਾ ਮਾੜਾ, ਅਤੇ ਸੱਕਤੂ ਦਾ ਹਰ ਦਿਨ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੇਵਨ ਕਰਨਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਹ ਹਰ ਇਕ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਲਈ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਿਖੰਡਾ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ, ਹਰ ਤਿੱਥੀ ਨੂੰ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਦੇ ਇਹ ਨਿਯਮ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਮਾਰਗ ਤੇ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।