ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਗਰੁੜ ਮਹਾ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਭਾਗ ਦੀ ਚਰਿਤ੍ਰ ਅਧਿਆਇ ਤੋਂ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਯਾਜ਼ਨਵਲਕਯ ਜੀ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਫ਼ਾਈ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਪਿਛਲੇ ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਨਿਯਤ ਕਰਤਵਿਆਂ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਣ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਨਿੰਦਿਤ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਜ਼ਰੂਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਯਾਜ਼ਨਵਲਕਯ ਜੀ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤਾਂ ਦੇ ਦੁਆਰਾ ਸੰਸਾਰ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਪਾਪੀ ਹਨ, ਉਹ ਮਹਾਰੌਰਵ ਅਤੇ ਰੌਰਵ ਵਰਗੀਆਂ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਰਸਤਾ ਸੰਜੀਵਨੀ ਨਦੀ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹੰਸ ਵਾਂਗ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਲਾਲ ਹੈ। ਪਾਪੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੰਨ ਦੀ ਘਾਟ ਕਰਕੇ, ਅਵੀਚੀ ਅਤੇ ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਅਧਿਆਪਕ ਜਾਂ ਵੇਦ ਦੀ ਨਿੰਦਿਆ ਕਰਨਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ। ਮਹੀਨਾਵਤੀ ਮਹਿਲਾ ਦੇ ਮੁੰਹ ਦਾ ਸਵਾਦ ਲੈਣਾ, ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਣ ਦੇ ਪਾਪ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਮਿਤਰ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਕੁਆਰੀ ਕੁੜੀ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਜਾਂ ਜਾਤ-ਬਾਹਰ ਮਹਿਲਾ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਭੈਣ, ਮਾਂ ਦੀ ਭੈਣ, ਮਾਮਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ; ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪਤਨੀ ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ 'ਗੁਰੂ-ਸ਼ਯਾ ਭੰਗੀ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ, ਜਾਤ-ਬਾਹਰ ਹੋ ਜਾਣਾ, ਚੋਰੀ ਕਰਨਾ, ਕਰਜ਼ਾ ਨਿਭਾਉਣ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ; ਨੌਕਰ ਤੋਂ ਸਿੱਖਿਆ ਲੈਣਾ ਜਾਂ ਪੈਸੇ ਲਈ ਪੜ੍ਹਾਉਣਾ; ਸ਼ੁੱਧ ਸ਼ੂਦਰ, ਵੈਸ਼ ਜਾਂ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਨਿੰਦਿਤ ਰੋਜ਼ੀ ਰੋਟੀ; ਪਿਤਾ, ਮਾਂ ਜਾਂ ਮਿਤਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣਾ, ਜਾਂ ਪੋਖ, ਬਾਗ ਵੇਚ ਦੇਣਾ; ਕੁਆਰੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਗਲਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦਾਨ ਕਰਨਾ, ਧੂਖਾ ਕਰਨਾ ਜਾਂ ਵਚਨ ਤੋੜਨਾ; ਆਪਣੀ ਪਾਠ, ਅਗਨਿ ਜਾਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣਾ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਛੋਟੇ ਪਾਪ ਹਨ। ਹੁਣ ਯਾਜ਼ਨਵਲਕਯ ਜੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹਤਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਾਰ੍ਹ ਸਾਲ ਤੱਕ ਥੋੜ੍ਹਾ ਖਾਣ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਾਂ, ਉਹ ਹੱਡੀ ਵਿੱਚ ਉਚਿਤ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਮਰ ਜਾਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਜਾਂ ਦੁਜਾਤੀ ਗਾਂ ਦੁਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਾਂ, ਸਰਸਵਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਜਾਂ ਯੋਗਯ ਪ੍ਰਾਪਤਿ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਭ੍ਰੂਣ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਜਾਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਆਤਰੇਯ ਨੂੰ ਨਿਯਤ ਦਕਸ਼ਣਾ ਦੇਣ। ਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੋਮ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੋਹਾਂ ਵਧੇਰੇ ਤਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਛਾਲਿਆਂ ਦੇ ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਜਟਾ ਪਹਿਨੇ, ਅਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ clarified butter ਖਾਏ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਹਿਲਾ ਜੇ ਵੀਰਯ, ਮੂਤ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ਠਾ ਪੀ ਲਵੇ ਜਾਂ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀ ਲਵੇ, ਉਸ ਲਈ ਵੀ ਇਹੀ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਹੈ। ਦੁਜਾਤੀ ਜੇ ਸੋਨਾ ਚੋਰੀ ਕਰੇ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਹਲ ਦੇਣ, ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਵਜ਼ਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੋਨਾ ਦਾਨ ਕਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਸੁੱਟ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਤਪ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਮਹੀਨੇ ਵੇਦ ਸੰਹਿਤਾ ਪੜ੍ਹ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ ਰਿਹਣ, ਗਾਂ ਦੀ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਣ, ਅਤੇ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜਾਂ, ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਦੁੱਧ ਜਾਂ ਭੁੰਨੀਆਂ ਦਾਲਾਂ ਖਾਣ ਨਾਲ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹਤਿਆ ਲਈ ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਤਪ ਕਰੇ। ਸ਼ੂਦਰ-ਹਤਿਆ ਲਈ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਤਪ ਜਾਂ ਦਸ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰੇ। ਬਿੱਲੀ, ਗੋਹ, ਨੇਵਲਾ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਜਾਂ ਮੱਛੀ ਮਾਰਣ ਲਈ; ਹਾਥੀ ਲਈ ਪੰਜ ਕਾਲੇ ਬਲਦ; ਤੋਤਾ ਲਈ ਦੋ ਸਾਲ ਦੀ ਬੱਝ; ਰੁੱਖ, ਬੂਟੀ, ਲਤਾ ਜਾਂ ਵਿਰੋਧੀ ਰੁੱਖ ਕੱਟਣ ਲਈ, ਇੱਕ ਸੌ ਰਿਕ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹੇ। ਗਧਾ ਯਜਨ ਲਈ ਲੈ ਕੇ ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਦਾਨ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਕ੍ਰਿਚ੍ਰ ਤਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜੇ ਭੇਜੇ ਹੋਏ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਾਜ਼ਨਵਲਕਯ ਜੀ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੁਆਰਾ ਵਿਅਕਤੀ ਦੁਬਾਰਾ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।