ਗਰੁਡਪੁਰਾਣਮ੍

ਯਾਜ਼ਨਵਲਕਯ ਜੀ ਨੇ ਵਣਵਾਸੀ ਦੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਦੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਆਤਮ-ਅਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲਗਾਤਾਰ ਜੁੜੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਧਿਆਨ ਦੀ ਪ੍ਰਕਟਿਕਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਯਤਨशील ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਸ਼ਵਯੁਜ ਸਮੇਂ ਕੀਤੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਵ੍ਰਤ ਅਤੇ ਹੋਰ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਵ੍ਰਤ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੌਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਫਲ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸਰਦੀ ਦੇ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਗੀਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨਦੇ ਹਨ, ਦਿਨ ਭਰ ਯੋਗ ਅਭਿਆਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕ੍ਰੋਧ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਅਤੇ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਤੇ ਹਰ ਜੀਵ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਰੁੜ ਮਹਾ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਭਾਗ ਦੇ ਆਚਾਰਕਾਂਡ ਦੀ 102ਵੀਂ ਅਧਿਆਇ, "ਵਣਵਾਸੀ ਦੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ" ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਯਾਜ਼ਨਵਲਕਯ ਜੀ ਮੰਡਿਕਾਂਤ (ਭਿਖਾਰੀ) ਦੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਮੈਂ ਹੁਣ ਮੰਡਿਕਾਂਤ ਦੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਦਾ ਉਲਲੇਖ ਕਰਾਂਗਾ, ਸੁਣੋ, ਵਿਰਲੇ ਵਿਅਕਤੀਆਂ!" ਪ੍ਰਾਜਾਪਤਿਆ ਕਰਮ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੰਬੰਧ ਛੱਡ ਕੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਭਿਖਾ ਦੇ ਲਈ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ, ਜਿਹੜਾ ਭਿਖਾਰੀ ਅਸ਼ੁੱਧ ਵਸਤਾਂ ਲਈ ਲਾਲਚੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਭੋਜਨ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਜੋ ਯੋਗੀ ਪੂਰਨਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੇਹ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਇਥੇ ਹੀ ਅਮਰਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, "ਵਣਵਾਸੀ ਤੇ ਸੰਨਿਆਸੀ ਦੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ" ਵਾਲੀ 103ਵੀਂ ਅਧਿਆਇ ਵੀ ਸਮਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਯਾਜ਼ਨਵਲਕਯ ਜੀ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲਾਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਨਰਕ ਦੇ ਝੰਡੇ ਤੋਂ ਪਾਪੀ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਨਾਸ਼ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸੋਨੇ ਦੀ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੀੜਾ ਜਾਂ ਕੀਟ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਭੰਗ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਘਾਸ ਆਦਿ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਕਰਨ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰੇ ਫਲ ਮਿਲ ਸਕਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਇਹ ਸਭ ਇੱਕ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਅਨਾਜ ਚੋਰੀ ਕਰਦਾ, ਵਧੇਰੇ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਨਿੰਦਕ ਜਾਂ ਨੱਕ ਤੋਂ ਬਦਬੂ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਉਹ ਵੀ ਅਜਿਹੇ ਫਲਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਦੌਲਤ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਜਾਂ ਕੁੜੀ ਖਰੀਦਣ ਵਾਲਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦੈਤ ਜਾਂ ਬਲਦ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਖੀਰਿਆਂ ਦੀ ਗੱਡੀ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਅਨਾਜ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਚੂਹਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਾਸ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਗਿੱਧ, ਕਪੜਾ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੋੜੀ, ਨਮਕ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤਿਤਲੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਚੰਗੇ ਲਕੜ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਗਰੀਬ ਤੇ ਨੀਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਚੰਗੇ ਲਕੜ ਹਨ, ਉਹ ਦੌਲਤ ਤੇ ਅਨਾਜ ਵਾਲੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, "ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲਾਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ" ਵਾਲੀ 104ਵੀਂ ਅਧਿਆਇ ਵੀ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਯਾਜ਼ਨਵਲਕਯ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਤਵਿਆਂ ਨੂੰ ਨਾ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਨਿੰਦਤ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਣਾ—ਇਸ ਤੋਂ ਪਾਪ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਸ਼ੁੱਧੀ ਲਈ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸੰਸਾਰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਾਪੀ ਮਹਾਰੌਰਵ ਅਤੇ ਰੌਰਵ ਵਰਗੇ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਰਸਤਾ ਸੰਜੀਵਨੀ ਨਦੀ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹੰਸ ਵਰਗਾ ਹੈ ਅਤੇ ਲਾਲ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਪਾਪੀ, ਪੂਰਨਤਾ ਦੀ ਘਾਟ ਕਾਰਨ, ਅਵੀਚੀ ਅਤੇ ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅਧਿਆਪਕ ਜਾਂ ਵੇਦ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ। ਮਾਸਿਕਤਾਵਾਲੀ ਔਰਤ ਦੇ ਮੂੰਹ ਦਾ ਸਵਾਦ ਲੈਣਾ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਣ ਦੇ ਪਾਪ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ। ਦੋਸਤ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਕੁੜੀ, ਆਪਣੀ ਕੁਟੰਬਣੀ ਜਾਂ ਨਿਕਲੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਬਣਾਉਣਾ; ਪਿਤਾ ਦੀ ਭੈਣ, ਮਾਤਾ ਦੀ ਭੈਣ, ਮਾਮਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਪੁੱਤ ਦੀ ਵੁਹਟੀ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ—ਅਜਿਹੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦਾ ਭੰਗ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗਾਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ, ਨਿਕਲੇ ਹੋਣਾ, ਚੋਰੀ ਕਰਨਾ, ਕਰਜ਼ਾ ਨਾ ਚੁਕਾਉਣਾ; ਨੌਕਰ ਤੋਂ ਸਿੱਖਿਆ ਲੈਣਾ ਜਾਂ ਪੈਸੇ ਲਈ ਪੜ੍ਹਾਉਣਾ; ਸੱਚੇ ਸ਼ੂਦਰ, ਵੈਸ਼, ਜਾਂ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਨਿੰਦਤ ਜੀਵਨ ਜੀਣਾ; ਪਿਤਾ, ਮਾਤਾ ਜਾਂ ਦੋਸਤ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਜਾਂ ਪੋਖ, ਬਾਗ ਨੂੰ ਵੇਚਣਾ; ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਗਲਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦੇਣਾ, ਧੋਖਾ ਕਰਨਾ ਜਾਂ ਵ੍ਰਤ ਤੋੜਨਾ; ਆਪਣੀ ਪੜ੍ਹਾਈ, ਅੱਗ ਜਾਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ—ਇਹ ਸਭ ਛੋਟੇ ਪਾਪ ਹਨ। ਹੁਣ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਸੁਣੋ: ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਘੱਟ ਖਾਣਾ ਖਾ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਰੁੜ ਮਹਾ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਆਚਾਰਕਾਂਡ ਦੀ 105ਵੀਂ ਅਧਿਆਇ, "ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ" ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ, ਯਾਜ਼ਨਵਲਕਯ ਜੀ ਦੇ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ ਸਮਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।