ਗਰੁਡਪੁਰਾਣਮ੍

ਗਰੁੜ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਆਚਾਰਕਾਂਡ ਵਿੱਚ, ਯਾਜ਼੍ਯਵਲਕ੍ਯ ਜੀ ਨੇ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਰੀਤੀਆਂ ਦੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਨੂੰ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟਤਾ, ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ, ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ, ਪ੍ਰਮੁੱਖਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਿਹਤ, ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ, ਦੁੱਖ-ਰਹਿਤ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦੀ ਸਹੀ ਰੀਤ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਲੰਬੀ ਉਮਰ, ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਲਾਭ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦਾਨ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਦਾਦਾ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਰਾਜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਨਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਸਮਾਪਤੀ ਹੋਈ। ਫਿਰ ਯਾਜ਼੍ਯਵਲਕ੍ਯ ਜੀ ਨੇ ਵਿਨਾਯਕ ਦੁਆਰਾ ਪੀੜਤ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਲੱਛਣਾਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਉਦਾਸ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਕੰਮ ਅਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਸਭਾ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਵਿਘਨ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸ਼ੁਭ ਦਿਨ ਤੇ ਨਿਯਮਤ ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਜੜੀਆਂ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਲੇ, ਪੀਲਾ ਰੰਗ, ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਅਤੇ ਗੁਗਗਲੂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਪਾ ਕੇ, ਇਸ ਨੂੰ ਲਾਲ ਚਮੜੇ ਦੇ ਸ਼ੁਭ ਆਸਨ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੈਨੂੰ ਸ਼ੁਧ ਕਰਣ," ਅਜਿਹਾ ਉਚਾਰਣ ਕਰਕੇ, ਭਾਗਾ, ਇੰਦਰ, ਵਾਯੂ ਅਤੇ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਭਾਗ ਦਿਤਾ। ਪਾਣੀ ਤੇਰੇ ਮੱਥੇ, ਕੰਨਾਂ ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਿਘਨ ਦੂਰ ਕਰਣ। ਸਿਰ 'ਤੇ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਲੌਕੀ ਅਤੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, "ਸ੍ਵਾਹਾ" ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ, ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਕਿਆ ਅਤੇ ਕੱਚਾ ਚਾਵਲ, ਖੀਰ, ਜੜੀ-ਮੂਲ, ਤਲੀਆਂ ਪਕਵਾਨ, ਮਿਠੇ ਪਕਵਾਨ ਅਤੇ ਉੰਡੇਰਕਾ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਵੀ। ਇਹ ਸਭ ਲੈ ਕੇ, ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਫਿਰ ਸਿਰ 'ਤੇ। ਦੁਰਵਾ ਘਾਸ, ਸਰੋਂ ਦੇ ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਜਨਮ ਨਾਲ। "ਮੈਨੂੰ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ, ਮੈਨੂੰ ਭਾਗ ਦਿਓ, ਹੇ ਦੇਵੀ!" ਫਿਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸਫੇਦ ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਲਾਓਣੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿਚ ਲੱਗ ਕੇ, ਕਰਮ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਥੇ ਗਣਪਤੀ ਰੀਤ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਈ। ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਜਾਂ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ—ਸੂਰਜ, ਚੰਦ, ਮੰਗਲ, ਬੁਧ ਅਤੇ ਗੁਰੂ—ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਯਾਜ਼੍ਯਵਲਕ੍ਯ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਤਾਮਬੇ, ਕਾਂਸੇ, ਸਫਟਿਕ, ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮੂਰਤੀਆਂ, ਲਾਲ, ਸਫੇਦ, ਫਿਰ ਲਾਲ, ਪੀਲੇ, ਪੀਲੇ, ਸਫੇਦ ਅਤੇ ਕਾਲੇ ਰੰਗਾਂ ਦੀਆਂ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਕਪੜੇ 'ਤੇ ਵੀ ਇਹ ਰੂਪ ਬਣਾਉਣੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਫੁੱਲ ਦਾਨ ਕਰਣੇ। ਸੁਗੰਧ, ਬਾਂਹ-ਬੰਦ, ਧੂਪ ਅਤੇ ਗੁਗਗਲੂ ਵੀ ਦਿਓ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਸ਼ਿਖਰ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ। "ਹੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਅਰਪਣ ਕਰ; ਸਭ ਕੁਝ ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਉਪਜਦਾ ਹੈ।" ਅਰਕ, ਪਲਾਸ਼, ਖਦੀਰ, ਅਪਾਮਾਰਗ ਅਤੇ ਪਿੱਪਲ—ਇਹ ਵਰਤਣੇ। ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਸ਼ਹਿਦ, ਘੀ ਅਤੇ ਦਹਿ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕਰਨੀ। ਦਹਿ-ਚਾਵਲ, ਹਵਨ ਸਮੱਗਰੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਾਸ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਿਅੰਜਨ। ਗਾਂ, ਸ਼ੰਖ, ਰਥ, ਸੋਨਾ, ਕਪੜਾ ਅਤੇ ਘੋੜਾ—ਇਹ, ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਨਮਾਨਯੋਗ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਰਾਜਾਦਿ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਾ ਅਧਿਆਇ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਯਾਜ਼੍ਯਵਲਕ੍ਯ ਜੀ ਨੇ ਅਰਣਯਕ (ਵਨਵਾਸੀ) ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ। "ਮੈਂ ਹੁਣ ਵਨਵਾਸੀ ਜੀਵਨ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਸੁਣੋ।" ਵਨਵਾਸੀ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅੱਗ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪੂਜਾ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਅਤੇ ਧੀਰਜਵਾਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਧੀਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਵੈ-ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਜਟਾ, ਦਾਡੀ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਵਾਲ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਹਨ ਯਾਜ਼੍ਯਵਲਕ੍ਯ ਜੀ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼, ਜਿਵੇਂ ਗਰੁੜ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਆਚਾਰਕਾਂਡ ਵਿੱਚ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਆਏ ਹਨ।