ਗਰੁਡਪੁਰਾਣਮ੍

ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਮ ਦੀ ਰਸਮ ਵਿਚ ਅਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਰਹਿ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਉਚਾਰਣ ਅਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤੀ ਪਾਠ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਦੁਹਰਾਵੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਛਿੜਕ ਦੇਵੇ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਆਫਰਿੰਗ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਕਰੇ। ਜੇਕਰ ਕੁਝ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਿੰਡਾਂ ਦੀ ਆਫਰਿੰਗ ਵੀ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਵਾਂਗ ਕਰਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, 'ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ' ਕਹਿ ਕੇ ਅਖੂਟ ਪਾਣੀ ਵੀ ਭੇਟ ਕਰੇ। ਜਦੋਂ ਬੋਲਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ 'ਸਵਧਾ' ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਗਤ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਭੇਟ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, 'ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ' ਦੀ ਕਾਮਨਾ ਵੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਯਾਚਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਸਾਡੀ ਸ਼ਰਧਾ ਕਦੇ ਘਟੇ ਨਾ ਅਤੇ ਸਾਡੀ ਦਾਤ ਸਦਾ ਬਣੀ ਰਹੇ। ਪਿਆਰ ਨਾਲ 'ਹਰ ਭੇਟ ਵਿਚ ਇਹ ਹੋਵੇ' ਕਹਿ ਕੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਾਈ ਕਰੀਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਦੇ ਪਾਤਰ ਨੂੰ ਉਲਟ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਰਾਤ, ਪਤੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਰਹੇ। ਪਿੰਡਾਂ ਨੂੰ ਕਰਕੰਧੂ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਭੇਟ ਕਰੇ। ਇੱਥੇ ਆਵਾਹਨ ਜਾਂ ਅੱਗ ਦੀ ਰਸਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ, ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਦੀ ਥਾਂ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਅਪਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਸਾਰੇ 'ਆਨੰਦ ਹੋਵੇ' ਕਹਿਣ ਅਤੇ ਜੋ ਹਾਜ਼ਰ ਹਨ, ਉਹ ਕਹਿਣ 'ਅਸੀਂ ਆਨੰਦ ਮਾਣਿਆ'। ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਜੋ ਪਾਤਰ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਅਰਘ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਪਾਣੀ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਅਤੇ ਇਕ-ਨਿਮੰਤਰਣ ਵਾਲੀ ਰਸਮ ਇਸਤਰੀ ਲਈ ਵੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਲਈ ਵੀ, ਦੋਵਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਪਾਣੀ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਭੇਟ ਕਰੇ। ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਲਈ, ਜੋ ਭੋਜਨ ਭੇਟ ਲਈ ਉਚਿਤ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਸਾਲ ਲਈ ਖੀਰ ਭੇਟ ਕਰੇ। ਮੱਛੀ, ਰੁਰੂ ਹਿਰਣ, ਵਾਰਾਹ ਸੂਰ, ਅਤੇ ਖਰਗੋਸ਼ ਦਾ ਮਾਸ ਵੀ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਆਫਰਿੰਗ ਸਾਲ ਦੇ ਤੇਰਵੇਂ ਦਿਨ ਜਾਂ ਜਦੋਂ ਮਘਾ ਨਕਸ਼ਤ੍ਰ ਹੋਵੇ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਚੌਦਵੇਂ ਦਿਨ ਇਹ ਕਰਮ ਹੋਵੇ। ਜੋ ਇਹ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਮ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟਤਾ, ਭਾਗ, ਵਧੀਆ ਤਕਦੀਰ, ਉਚਤਾ ਅਤੇ ਮੰਗਲਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸਨੂੰ ਸਿਹਤ, ਯਸ਼, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਅਤੇ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਸ਼ਰਾਧ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦਾਨ ਵੀ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਦੋਵਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ! ਜਿਵੇਂ ਦਾਦਾ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਰਾਜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਇਉਂ ਹੀ ਇਹ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ 'ਯਾਜ੍ਞਵਲਕਯ ਦੁਆਰਾ ਸ਼ਰਾਧ ਵਿਧੀਆਂ ਦਾ ਵਰਣਨ' ਨਾਮਕ ਨਿਨਿਆਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਮਹਾਨ ਗਰੁੜ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਆਚਾਰਕਾਂਡ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਸੁਣੋ ਕਿ ਜਿਹੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਨਾਇਕ ਦੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਕੁਝ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਕੀ ਹਨ। ਉਹ ਮਨੋਂ ਹਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਕੰਮ ਸਫਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਸਭਾ ਬਿਨਾਂ ਕਾਰਨ ਵਿਗੜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਸ਼ੁਭ ਦਿਨ ਤੇ ਨਿਯਮਤ ਸਨਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜੜੀਆਂ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਾਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਿੱਟੀ, ਪੀਲਾ ਰੰਗ, ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਅਤੇ ਗੁਗਗਲ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪਾਣੀ ਕਿਸੇ ਸ਼ੁਭ ਆਸਨ ਤੇ, ਲਾਲ ਅਯੁਕਤ ਪਸ਼ੂ ਦੀ ਖਾਲ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੈਨੂੰ ਵਿਸ਼ੁੱਧ ਕਰਣ। ਭਗ, ਇੰਦਰ, ਵਾਯੂ ਅਤੇ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਭਾਗ ਦਿਤਾ ਹੈ। ਪਾਣੀਆਂ ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਮੱਥੇ, ਕੰਨਾਂ ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਦੁਖ ਦੂਰ ਕਰਨ। ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਲੌਕੀ ਅਤੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, 'ਸ੍ਵਾਹਾ' ਉਚਾਰਨ ਨਾਲ ਭੇਟ ਕਰਨ। ਪੱਕੇ ਅਤੇ ਕੱਚੇ ਚਾਵਲ, ਖੀਰ, ਜੜੀਆਂ ਵਾਲੇ ਭੋਜਨ, ਤਲੇ ਹੋਏ ਪਕੌੜੇ, ਮਿੱਠੇ ਪਕਵਾਨ ਅਤੇ ਉੰਡੇਰਕ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵੀ ਲਿਆਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਭੋਜਨ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਫਿਰ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।