ਗਰੁਡਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦੇ ਵਿਧਾਨਾਂ ਦੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਵਿਵਰਣ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੱਦ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਲਈ ਗਈ। ਫਿਰ, ਵਿਸ਼்வேਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੂਕਤ ਦਾ ਪਾਠ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। 'ਸ਼ੰਨੋ ਦੇਵੀ' ਸੂਕਤ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਦੁੱਧ, ਜੌ ਅਤੇ ਜੌ ਦੇ ਦਾਣੇ ਚੜ੍ਹਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਣੀ, ਦੀਵਾ, ਮਾਲਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਦੁਬਾਰਾ ਦੀਵਾ ਦੀ ਭੇਟ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ, ਦੁੱਗਣੀ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ 'ਉਸ਼ੰਤਸਤਵ' ਸੂਕਤ ਪੜ੍ਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੌ ਦੀ ਭੇਟ ਤਿਲਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਅਰਘਯ ਆਦਿਕ ਕਰਮ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਨਿਭਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਨਿਯਤ ਥਾਂ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਾਤ੍ਰਾ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਵੱਲ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਪਿਤਰ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹੋਮ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਚਾਂਦੀ ਉਪਲੱਬਧ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਜੋ ਕੁਝ ਮਿਲੇ, ਉਸ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦਾਨ ਦੇਣ ਮਗਰੋਂ, ਦੋਜਾਤੀ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਅੰਗੂਠੇ ਨੂੰ ਉਸ 'ਵਿਸ਼্ণੂ ਅਰਪਣ' ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿੰਨਾ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਪਾਠ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕੇ, ਉਨਾ ਪਾਠ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਭੋਗ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਵੀ ਚੁੱਪਚਾਪ ਭੋਗ ਲੈ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਅਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਪਾਠ ਦੁਬਾਰਾ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਭੋਜਨ ਧਰਤੀ ਤੇ ਛਿੜਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਵਾਰ ਵਾਰ ਅਰਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੁਝ ਬਚ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਪਿੰਡ ਪਿਤਰ ਕਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਚੜ੍ਹਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ 'ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ' ਕਹਿ ਕੇ ਅਖੁੱਟ ਪਾਣੀ ਵੀ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਬੋਲਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ 'ਸਵਧਾ' ਉਚਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਗਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹੋਏ 'ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ' ਦੀ ਕਾਮਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਅਰਦਾਸ ਰਹੇ ਕਿ ਸਾਡਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਦੇ ਨ ਡੋਲ੍ਹੇ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨੂੰ ਕੁਝ ਰਹੇ। ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, 'ਹਰ ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਹੋਵੇ', ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪਾਤ੍ਰਾ ਉਲਟ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਰਾਤ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਦੋਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਚਰੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਪਿੰਡ ਕਰਕੰਧੂ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਨਾ ਤਾਂ ਆਵਾਹਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਹੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹੋਮ, ਸਗੋਂ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਵਾਲੀ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸਭ ਨੂੰ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, 'ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਵੇ', ਅਤੇ ਜੋ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਹਨ, ਕਹਿਣ, 'ਅਸੀਂ ਭੋਗ ਲਿਆ'। ਅਰਘਯ ਲਈ, ਮ੍ਰਿਤਕ ਦੀ ਪਾਤ੍ਰਾ ਨੂੰ ਪਿਤਰ ਪਾਤ੍ਰਾ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਅਤੇ ਇਕ-ਸੱਦੇ ਵਾਲੀ ਵਿਧੀ ਔਰਤ ਲਈ ਵੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਲਈ ਵੀ ਦੋਜਾਤੀ ਵਿਅਕਤੀ ਸਾਲ ਭਰ ਤੱਕ ਪਾਣੀ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਚੜ੍ਹਾਏ। ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਭੋਜਨ, ਜੋ ਭੇਟ ਲਈ ਯੋਗ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਸਾਲ ਭਰ ਖੀਰ ਚੜ੍ਹਾਈ ਜਾਵੇ। ਮੱਛੀ, ਰੁਰੂ ਹਿਰਣ, ਵਾਰਾਹ ਸੂਰ ਅਤੇ ਖਰਗੋਸ਼ ਦਾ ਮਾਸ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਾਲ ਦੇ ਤੇਰਵੇਂ ਦਿਨ ਜਾਂ ਜਦੋਂ ਮਘਾ ਨਕਸ਼ਤਰ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ। ਜੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਚੌਦਵੇਂ ਦਿਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਸੁਭਾਗ, ਵਧੀਆ ਕਿਸਮਤ, ਉਚਤਾ ਅਤੇ ਮੰਗਲਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਹਤ, ਯਸ਼, ਦੁੱਖ-ਰਹਿਤਤਾ ਅਤੇ ਉੱਚਤਮ ਅਵਸਥਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੰਬੀ ਉਮਰ, ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦਾਨ ਵੀ ਕਰਤਾ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਦੋਜਾਤੀ! ਜਿਵੇਂ ਦਾਦਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਰਾਜ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, 'ਯਾਜ్ఞਵਲਕਯ ਦੁਆਰਾ ਉਪਦੇਸ਼ਿਤ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਵਿਧੀਆਂ ਦਾ ਵਰਣਨ' ਨਾਮਕ ਨਿਨਿਆਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਆਚਾਰਕਾਂਡ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਨ ਗਰੁੜ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਅੰਦਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਜੋ ਵਿਨਾਇਕ ਦੁਆਰਾ ਪੀੜਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਕੀ ਹਨ। ਉਹ ਮਨੋਂ ਹਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਕੰਮ ਸਫਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਸਭਾ ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ ਵਿਘਟਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਸ਼ੁਭ ਦਿਨ ਤੇ ਨਿਯਮਤ ਸਨਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜੜੀਆਂ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।