ਯਾਜ਼੍ਯਵਲਕ੍ਯ ਜੀ ਨੇ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਰਿਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਅਧਿਆਪਕ ਜਾਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਤੱਕ ਪਾਠ ਜਾਂ ਅਧਿਐਨ ਨੂੰ ਰੋਕ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਗੜਗੜਾਹਟ, ਭੂਚਾਲ ਜਾਂ ਤਾਰੇ ਡਿੱਗਣ ਸਮੇਂ ਵੀ ਪਾਠ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਪੰਦਰਵੀਂ, ਚੌਦਵੀਂ ਅਤੇ ਅੱਠਵੀਂ ਤਿੱਥੀ ਨੂੰ, ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਜਾਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਗ੍ਰਹਣ ਦੌਰਾਨ ਵੀ ਪਾਠ ਮਨਾਹੀ ਹੈ। ਅਜੇਹੇ ਸਮੇਂ ਜਦੋਂ ਪਸ਼ੂ ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ, ਮੰਡਕ, ਨੇਵਲਾ, ਘੋੜਾ, ਸੱਪ, ਬਿੱਲੀ ਜਾਂ ਸੂਰ ਆ ਜਾਵਣ, ਜਾਂ ਕੁੱਤੇ, ਗਿੱਦੜ, ਗਧੇ, ਉਲੂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਵੇ, ਜਾਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਚੀਖ ਸੁਣੀ ਜਾਵੇ, ਉਹਨਾਂ ਵੇਲੇ ਵੀ ਪਾਠ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਗੰਦੇ ਥਾਂ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਅਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਣ ਤੇ, ਜਾਂ ਬਿਜਲੀ ਅਤੇ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਲੀ ਤੂਫ਼ਾਨੀ ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪਾਠ ਰੋਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਜਲ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ, ਧੂੜ-ਧੱਕੜ ਵਾਲੀ ਆੰਧੀ ਹੋਵੇ, ਸ਼ਾਮ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਵੱਡਾ ਡਰ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਮੇਂ ਵੀ ਪਾਠ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਗਧੇ, ਊਠ, ਵਾਹਨ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਨੌਕਾ, ਦਰਖ਼ਤ ਜਾਂ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਤਦ ਵੀ ਪਾਠ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੇਦਾਂ, ਅਧਿਆਪਕ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਛਾਂ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਾਰੇ ਨਿਯਮ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਭਿੱਖਾਰੀ ਅਤੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆ ਦੇ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦਾ ਸਦਾ ਆਦਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਸਦਾ ਸ਼੍ਰੁਤੀ ਅਤੇ ਸਮ੍ਰਿਤੀ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੇ ਆਚਰਨ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਜ਼ਰੂਰੀ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੂਹਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲੋ, ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕਦੇ ਨਾ ਜਾਓ। ਜਦ ਤੱਕ ਪੰਜ ਗੱਡੀਆਂ ਭੋਜਨ ਦੀਆਂ ਨਾ ਹਟਾਈਆਂ ਜਾਣ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਸਿਹਰੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਸਮਾਨ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਵੀ, ਮਾੜੀ ਹਾਲਤ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜੇ ਨੇ ਨਿਕਾਲ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ, ਬੁਜ਼ੁਰਗ, ਵੈਸ਼ਿਆ, ਜਾਂ ਪਾਖੰਡੀ ਸਮੂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ—ਕ੍ਰੂਰ, ਭਿਆਨਕ, ਪਤਿਤ, ਨੀਚ, ਪਖੰਡੀ, ਜਾਂ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ—ਕਾਤਲ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ, ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਹੱਤਿਆਰੇ, ਜਾਂ ਜੇਹੜੇ ਮਾਰ ਕੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ ਹਨ—ਭਟ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਾਰਿਗਰ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੋ ਭੋਜਨ ਬਿਆਸ, ਨਾਸ਼, ਕੁੱਤੇ ਦੇ ਛੂਹਣ, ਜਾਂ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗਣ ਕਰਕੇ ਨਾਪਾਕ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ। ਜੋ ਭੋਜਨ ਗਾਂ ਦੇ ਸੂੰਘਣ, ਪੰਛੀ ਦੇ ਛੱਡਣ ਜਾਂ ਜਾਨ-ਬੁਝ ਕੇ ਪੈਰ ਲਾਉਣ ਨਾਲ ਨਾਪਾਕ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ। ਭੋਜਨ, ਨਾਈ, ਜਾਂ ਆਪੇ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋਣ ਵਾਲਾ—ਇਹ ਵੀ ਟਾਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਬਿਨਾ ਤੇਲ ਦੇ, ਗੇਹੂੰ, ਜੌ, ਗਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮਾਸਾਹਾਰੀ ਜਾਨਵਰਾਂ, ਪੰਛੀਆਂ, ਦਾਤ੍ਯੂਹ ਪੰਛੀ ਜਾਂ ਤੋਤੇ ਦਾ ਮਾਸ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ। ਵਿਅਰਥ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ, ਕ੍ਰਿਸਾਰ, ਰਸ, ਸਮਿਆਵ, ਪਾਇਸ, ਅਪੂਪ ਅਤੇ ਸ਼ਸ਼ਕੁਲੀ ਵਰਗੇ ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਵੀ ਬਚੋ। ਜੇ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਚਾਸ਼ ਪੰਛੀ, ਮੱਛੀ ਜਾਂ ਲਾਲ ਪੈਰ ਵਾਲੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਪਿਆਜ਼, ਲਸਣ ਆਦਿ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਐਸਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਕਈ ਦਿਨ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਮਾਸ ਛੱਡ ਦੇਵੇ ਅਤੇ ਲਾਲਸਾਵਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਖੀਰਕਾਰੀ ਹਰੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦਾ ਵਰਣਨ, ਜੋ ਯਾਜ਼੍ਯਵਲਕ੍ਯ ਜੀ ਨੇ ਸਿਖਾਇਆ, ਗਰੁੜ ਮਹਾ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਆਚਾਰਕਾਂਡ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਭਾਗ ਦੇ ਪੂਰਵ ਖੰਡ ਦੇ ਛਿਆਨਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਯਾਜ਼੍ਯਵਲਕ੍ਯ ਜੀ ਪਦਾਰਥਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਬਾਰੇ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਦਰਯੋਗ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।" ਭਾਂਡਿਆਂ ਅਤੇ ਬੈਠਕਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਕਰੀਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਯਜਨ ਭਾਂਡਾ ਲੱਕੜ, ਸਿੰਗ ਜਾਂ ਹੋਰ ਸਮਾਨ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਬਣਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਘਿਸ ਕੇ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮੰਗਦੇ ਸਮੇਂ ਔਰਤ ਦਾ ਮੂੰਹ ਵੇਖ ਲਵੇ ਜਾਂ ਭੋਜਨ ਦੁਬਾਰਾ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਪਕਾਇਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਰਾਖ ਨਾਲ ਛਿੜਕ ਕੇ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਧੋਣ ਜਾਂ ਹੋਰ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਲੋਹੇ, ਪਿਤਲ ਜਾਂ ਅਣਜਾਣ ਧਾਤੂ ਦੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਰਾਖ ਨਾਲ ਹੀ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਪਾਣੀ ਕੁਦਰਤੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਛੂਹ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸ਼ੁੱਧ ਹੈ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ, ਅੱਗ, ਧੂੜ, ਛਾਂ, ਚਿੱਟਾ ਘੋੜਾ, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਹਵਾ—ਇਹ ਵੀ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਦੇ ਸਰੋਤ ਹਨ। ਨ੍ਹਾਉਣ, ਪੀਣ, ਛੀਂਕਣ, ਸੁੱਤਣ, ਖਾਣ ਜਾਂ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਤੁਰਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ—ਜਦੋਂ ਛੀਂਕ ਆਵੇ, ਥੂਕਣ, ਸੁੱਤਣ, ਕੱਪੜੇ ਪਾਉਣ ਜਾਂ ਅੰਸੂ ਵਗਣ ਸਮੇਂ, ਅਗਨੀ ਆਦਿ ਦੇਵਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਸੱਜੇ ਕੰਨ ਕੋਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਦਾਰਥਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਦਾ ਵਰਣਨ, ਜੋ ਯਾਜ਼੍ਯਵਲਕ੍ਯ ਜੀ ਨੇ ਦਿੱਤਾ, ਗਰੁੜ ਮਹਾ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਆਚਾਰਕਾਂਡ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਭਾਗ ਦੇ ਪੂਰਵ ਖੰਡ ਦੇ ਸਤੱਤਰਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਯਾਜ਼੍ਯਵਲਕ੍ਯ ਜੀ ਦਾਨ ਦੇਣ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਸਮਝਾਉਣ ਲੱਗੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਦਰਯੋਗ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ।