ਇੱਕ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਫ਼ੇਦ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਆਪਣੇ ਵਾਲ, ਦਾਡ਼ੀ ਅਤੇ ਨਖ਼ ਨਿਕਸੇ ਅਤੇ ਸਾਫ਼-ਸੁਥਰਾ ਰਹੇ। ਉਹ ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਜੋ ਅਨੁਸ਼ਾਸਿਤ ਹੈ ਅਤੇ ਜਨੇਊ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਕਦੇ ਵੀ ਕਠੋਰ ਜਾਂ ਅਸਭਿਆ ਸ਼ਬਦ ਨਹੀਂ ਬੋਲਣੇ ਚਾਹੀਦੇ। ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਨਦੀ ਦੀ ਛਾਂ, ਰਾਖ, ਗਉਸ਼ਾਲਾ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ ਪਥਰੀ 'ਤੇ ਪਿਸ਼ਾਬ ਨਾ ਕਰੇ। ਉਹ ਨੰਗੀ ਔਰਤ, ਅੱਗ, ਸੂਰਜ ਜਾਂ ਜੋ ਵਿਲਾਸ-ਕ੍ਰਿਆ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖੇ। ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਕਦੇ ਵੀ ਥੂਕ, ਖੂਨ, ਮਲ, ਪਿਸ਼ਾਬ ਜਾਂ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾ ਡਾਲੇ। ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਵੇਲੇ ਹਥਾਂ ਜੋੜ ਕੇ ਪੀਏ ਅਤੇ ਸੌਂਦੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਾ ਜਗਾਏ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ੇਧ, ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਦੀ ਧੂੰਆਂ ਅਤੇ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਗਊ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਕੱਢਣ ਵੇਲੇ ਨਾ ਵੇਖੇ ਅਤੇ ਮੁੱਖ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਰਾਹੀਂ ਕਦੇ ਨਾ ਜਾਵੇ। ਵਿਦਿਆ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਸ਼ਰਾਵਣ ਮਹੀਨੇ ਜਾਂ ਸ਼ਰਾਵਣ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਿੱਚ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਪੌਸ਼ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਰੋਹਿਨੀ ਨਕਸ਼ਤਰ ਜਾਂ ਅਸ਼ਟਕਾ ਸਮੇਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਜਦੋਂ ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਯਜਮਾਨ, ਆਚਾਰਯ ਜਾਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਲਈ ਪਾਠ ਰੋਕ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਗਰਜ, ਭੂਚਾਲ ਜਾਂ ਉਲਕਾ ਪਾਤ ਹੋਣ 'ਤੇ ਵੀ ਪਾਠ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ। ਪੰਦਰਵੀਂ, ਚੌਦਵੀਂ, ਅਠਵੀਂ ਤੀਥੀ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਜਾਂ ਚੰਦ ਗ੍ਰਹਣ 'ਤੇ ਵੀ ਪਾਠ ਮਨਾਹ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਪਸ਼ੂ—ਗਊ, ਡੱਡੂ, ਨੇਵਲਾ, ਘੋੜਾ, ਸੱਪ, ਬਿੱਲੀ ਜਾਂ ਸੂਰ—ਮੌਜੂਦ ਹੋਣ, ਜਾਂ ਕੁੱਤੇ, ਗਿੱਦੜ, ਗਧੇ, ਉਲੂ, ਤੀਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਜਾਂ ਰੋਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੋਵੇ, ਪਾਠ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ। ਅਸ਼ੁੱਧ ਥਾਂ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ, ਬਿਜਲੀ-ਗਰਜ ਦੇ ਤੂਫ਼ਾਨ, ਚੌਕਾਂ ਦੀ ਅੱਗ, ਧੂੜ ਦੇ ਤੂਫ਼ਾਨ, ਸ਼ਾਮ ਦਾ ਸਮਾਂ ਜਾਂ ਡਰ ਦੇ ਵਕਤ ਵੀ ਪਾਠ ਰੋਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਗਧਾ, ਊਠ, ਵਾਹਨ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜਾ, ਨਾਵ, ਰੁੱਖ ਜਾਂ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸਮੇਂ ਵੀ ਪਾਠ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ। ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵੈਦਿਕ ਆਗਿਆ, ਆਚਾਰਯ ਦੀ ਆਗਿਆ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਛਾਂ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਅਣਦੇਖਾ ਨਾ ਕਰੇ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਭੀਖਾਰੀ ਅਤੇ ਖ਼ਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਕਦੇ ਅਣਦੇਖਾ ਨਾ ਕਰੇ। ਸ਼੍ਰੁਤੀ ਅਤੇ ਸਮ੍ਰਿਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਆਚਰਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਮੂਲ ਸਥਾਨ ਨੂੰ ਨਾ ਛੂਹਣਾ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਧਰਮ ਨਹੀਂ। ਪੰਜ ਗਾਂਠਾਂ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਹਟਾਏ ਬਿਨਾਂ, ਦੂਜੇ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਮਨਾਹ ਹੈ। ਦੂਜੇ ਦੀ ਖਟ, ਆਦਿ, ਵਰਤਣ ਤੋਂ ਬਚੋ, ਜਦ ਤਕ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨ ਹੋਵੇ। ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਨਿੰਦਤ, ਬੁਜ਼ੁਰਗ, ਵੈਸ਼ਿਆ, ਪਾਖੰਡੀਆਂ, ਕ੍ਰੂਰ, ਉੱਤਪਾਤੀ, ਪਤਿਤ, ਅਛੂਤ, ਦੋਖੀ, ਬਚੀ ਹੋਈ ਖਾਣ ਵਾਲੇ, ਕਤਲ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਮਦਨ ਕਤਲ 'ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹੈ, ਭਾਟ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਕਦੇ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ। ਜੋ ਭੋਜਨ ਬਾਸੀ, ਅਸ਼ੁੱਧ, ਕੁੱਤੇ ਵੱਲੋਂ ਛੂਹਿਆ ਜਾਂ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੈ। ਗਊ ਵੱਲੋਂ ਸੁੰਘਿਆ, ਪੰਛੀ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡਿਆ, ਜਾਂ ਪੈਰ ਨਾਲ ਜਾਣ-ਬੁਝ ਕੇ ਛੂਹਿਆ ਭੋਜਨ ਵੀ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੈ। ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ, ਨਾਈ, ਅਤੇ ਜੋ ਆਪਣਾ ਆਪ ਭੇਟ ਕਰੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤਿਆਗੋ। ਤੇਲ, ਗਹੂੰ, ਜੌ, ਗਊ ਦਾ ਦੁੱਧ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਦੇ ਉਤਪਾਦ ਵੀ ਛੱਡੋ। ਮਾਸ-ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਪਸ਼ੂ, ਪੰਛੀ, ਦਾਤਯੂਹ ਪੰਛੀ, ਅਤੇ ਤੋਤਾ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਾਸ ਵੀ ਨਾ ਖਾਓ। ਜੋ ਭੋਜਨ ਬਰਬਾਦ ਹੋਇਆ, ਕ੍ਰਿਸਰ, ਰਸ, ਸਮਿਆਵ, ਪਾਯਸ, ਅਪੂਪ, ਸ਼ਸ਼ਕੁਲੀ—ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤਿਆਗੋ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਚਾਸ਼ਾ ਪੰਛੀ, ਮੱਛੀ ਜਾਂ ਲਾਲ ਪੈਰ ਵਾਲੇ ਪਸ਼ੂ ਖਾਏ, ਜਾਂ ਪਿਆਜ਼, ਲਸਣ ਆਦਿ ਖਾਏ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਐਸਾ ਮਨੁੱਖ ਕਈ ਦਿਨ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਮਾਸ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਧਾਰਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਹਰੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, 'ਯਾਜ਼ਨਵਲਕਯ ਵੱਲੋਂ ਸ੍ਰਾਦਧ ਦਾ ਵਰਣਨ' ਨਾਮਕ ਛਿਆਨਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਅੰਤ ਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਗਰੁੜ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਆਚਾਰਕਾਂਡ, ਪਹਿਲੀ ਭਾਗ ਦੇ ਪੂਰਵ-ਖੰਡ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਪਦਾਰਥਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਾਂਗਾ—ਇਸ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਬਰਤਨ ਅਤੇ ਬੈਠਕ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।