ਗਰੁਡਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਧਰਮ ਦੇ ਮਰਯਾਦਾ-ਪਾਲਕ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਆਪਣੇ ਦਿਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਉਲਟ-ਪਲਟ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪੂਰਨ ਸਮਤਾ ਰੱਖਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ, ਚਾਹੇ ਉੱਚ ਹੋਣ ਜਾਂ ਨੀਵਾਂ। ਵੈਦਿਕ ਅੱਗ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਸਦਾ ਸ਼੍ਰੌਤ ਅਤੇ ਵੈਤਾਨਿਕ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਸਿਵਾਏ ਦਾਨ ਦੇ ਸਮੇਂ। ਸਵੇਰੇ ਦੇ ਸੰਧਿਆ-ਵੰਦਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੰਦਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫ ਕਰਦੇ। ਫਿਰ, ਉਹ ਵੈਦਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਅਰਥਾਂ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕਰਦੇ। ਸ्नਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਦੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ। ਜਪ ਅਤੇ ਯਜਨਾ ਦੀ ਸਿਧੀ ਲਈ, ਉਹ ਆਤ्मिक ਗਿਆਨ ਦੀ ਪਾਠ ਕਰਦੇ। ਮਹਾਨ ਯਜਨਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਾਂ, ਪਿਤਰਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਕੁੱਤਿਆਂ, ਚੰਡਾਲਾਂ ਅਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਲਈ ਭੂਮੀ ਉੱਤੇ ਭੋਜਨ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਰੋਜ਼ ਵੈਦ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਹੀ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਬਣਾਉਂਦੇ। ਪਹਿਲਾਂ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਅਤੇ ਨੌਕਰਾਂ ਨੂੰ ਖਵਾਂਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਜੋ ਕੁਝ ਬਚਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਖਾਂਦੇ ਹਨ। ਭੋਜਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਿਤਵਾਦੀ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਕਿਆ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਬੱਚਿਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਜਨਮੇ (ਦਵਿਜ) ਨੂੰ ਅੱਗ ਨਾਲ ਨਾ ਛੁਹਿਆ, ਪਵਿੱਤਰ ਭੋਜਨ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਲੋੜ ਹੋਵੇ। ਕੋਈ ਮਹਿਮਾਨ—evening ਵੇਲੇ ਵੀ—ਅਸਵੀਕਾਰ ਨਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ; ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਝਿਝਕ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਜੋ ਆਉਣ, ਸਭ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਦਿਓ ਅਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰੋ। ਜੋ ਪਿਆਰਾ ਹੋਵੇ, ਵਿਆਹ ਲਈ ਆਇਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਯਜਨਾ ਦੇ ਹੌਮ ਕਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹਨ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ ਹਨ, ਜੇ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਲੋਕ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣੀ ਬੋਲੀ, ਹੱਥਾਂ, ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਬੇਚੈਨੀ ਅਤੇ ਅਤਿ ਖਾਣ ਤੋਂ ਬਚੇ। ਬਾਕੀ ਦਿਨ ਪਿਆਰੇ ਅਤੇ ਯੋਗਯ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਬਿਤਾਓ। ਭਗਤਿ ਭਰੇ ਨੌਕਰਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਵਿਚਾਰ-ਵਿਮਰਸ਼ ਕਰੋ। ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਵੱਡਿਆਂ, ਰੋਗੀਆਂ ਅਤੇ ਭਾਰ ਉਠਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲ ਦਿਓ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਦਾਨ ਲੈਣਾ ਯਜਮਾਨੀ ਜਾਂ ਪਾਠ ਕਰਨ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਵੈਸ਼ਯ ਲਈ ਸੁਧ ਪੈਸਾ-ਉਧਾਰ, ਖੇਤੀ, ਵਪਾਰ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂ-ਪਾਲਣ ਉਚਿਤ ਮੰਨੇ ਗਏ ਹਨ। ਅਹਿੰਸਾ, ਸੱਚਾਈ, ਚੋਰੀ ਨਾ ਕਰਨੀ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਸੰਯਮ—ਇਹ ਸਭ ਗੁਣ ਅਪਣਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਸਿੱਧੀ ਤੇ ਬੇ-ਧੋਖੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਕੋਲ ਸਾਲ ਭਰ ਦਾ ਅਨਾਜ ਹੈ, ਉਹ ਨਵੇਂ ਚੰਦ ਅਤੇ ਪੂਰਨਿਮਾ ਦੇ ਕਰਮ ਪਹਿਲਾਂ ਕਰੇ। ਅਗ੍ਰਹਣ ਅਤੇ ਚਾਤੁਰਮਾਸ਼ ਯਜਨਾਂ ਨੂੰ ਨਿਯਮਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਯੋਗਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਨੀਵੀਂ ਯਜਨਾ ਨਾ ਕਰੋ; ਉਚਿਤ ਫਲ ਵਾਲੀ ਯਜਨਾ ਹੀ ਕਰੋ। ਯਜਨਾ ਲਈ ਜੋ ਮਿਲਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਲਈ ਨਾ ਲਵੋ; ਜੇ ਕਾਂ ਜਾਂ ਗਿੱਦੜ ਵੀ ਖਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਦਮ ਚੱਲ ਕੇ, ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਜੀਵਨ-ਯਾਪਨ ਕਰਨਾ, ਹੋਰ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲੋਂ ਚੰਗਾ ਹੈ। ਰਾਜਿਆਂ, ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਜਾਂ ਪਾਠ ਕਰਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਕੋਲੋਂ, ਭਾਵੇਂ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ, ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾ ਕਰੋ। ਸਦਾ ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੋ, ਵਾਲ, ਦਾੜ੍ਹੀ, ਨਖ ਕੱਟੇ ਰੱਖੋ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹੋ। ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੰਯਮ ਧਾਰਿਆ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਜਨੇਊ ਪਹਿਨੇ ਹੋਣ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਅਪ੍ਰਿਯ ਬੋਲੀ ਨਾ ਬੋਲਣ। ਨਦੀ ਦੇ ਸਾਏ, ਰਾਖ, ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਪੇਸ਼ਾਬ ਨਾ ਕਰੋ। ਨੰਗੀ ਔਰਤ, ਅੱਗ, ਸੂਰਜ ਜਾਂ ਸੰਭੋਗ ਕਰ ਰਹਿਆਂ ਨੂੰ ਨਾ ਤੱਕੋ। ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਥੂਕ, ਖੂਨ, ਮਲ, ਪੇਸ਼ਾਬ ਜਾਂ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾ ਸੁੱਟੋ। ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਪਾਣੀ ਪੀਓ ਅਤੇ ਸੁੱਤੇ ਨੂੰ ਨਾ ਜਗਾਓ। ਵਰਜਿਤ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਅੰਤਯੇਸ਼ਟੀ ਦਾ ਧੂੰਆਂ ਅਤੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੋ। ਗਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਲਾਉਂਦੇ ਵੇਲੇ ਨਾ ਤੱਕੋ ਅਤੇ ਮੁੱਖ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੋਂ ਕਦੇ ਨਾ ਜਾਓ। ਪਾਠ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਸ੍ਰਾਵਣ ਮਹੀਨੇ ਜਾਂ ਸ੍ਰਾਵਣ ਨਕਸ਼ਤਰ ਹੋਣ ਤੇ ਕਰੋ। ਜਾਂ ਫਿਰ, ਪੌਸ਼ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਰੋਹਣੀ ਨਕਸ਼ਤਰ ਦੇ ਸਮੇਂ ਜਾਂ ਅਸ਼ਟਕਾ ਕਰਮ ਦੇ ਵੇਲੇ ਵੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਭ ਆਚਰਨ ਅਤੇ ਕਰਮ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਦੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਧਰਮਮਯ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਸੰਤੁਲਿਤ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ।