ਗਰੁਡਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਦੱਖਣ-ਪੂਰਬ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸਰੀਰ ਸਾੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਦਮੀ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਣਵ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਹੋਰ ਸਥਾਨਾਂ ਤੇ ਕਾਰਨ ਵਜੋਂ ਸੋਚੇ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਧਿਆਨ ਪੈਦਾ ਕਰ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਉਹ ਹਰ ਇਕ ਅੰਗ ਨੂੰ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਜੋੜੇ, ਹੇ ਬੁੱਲ-ਧਾਰੀ (ਸ਼ਿਵਜੀ)! ਇਹ ਬਣਤਰ ਚਾਰ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਵਾਲੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਵਿਚ, ਹਥੇਲੀ ਨੂੰ ਕੇਂਦਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਪਰਿਕਰਪ (ਕੌਰ) ਹੈ, ਅਤੇ ਨਖ ਉਸ ਦੇ ਧਾਗੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਗੁਰੂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖੇ; ਇਸ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਗੁਰੂ, ਜਦੋਂ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦੀ ਯੋਗਤਾਪੂਰਵਕ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਕਪੜਾ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਫੁੱਲ ਸ਼ਾਰੰਗਧਾਰੀ (ਵਿਸ਼ਣੁ) ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਉਹ ਨਾਂਮ ਦੇਵੇ, ਜਾਂ ਜੇਕਰ ਔਰਤ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਚੁਣੇ ਨਾਂਮ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਨਵਾਜ਼ੇ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਸ਼੍ਰੀ ਆਦਿਕ ਪੂਜਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਫਲਤਾ ਲਈ ਆਲਤਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ "ਸ਼੍ਰਾਂ, ਸ਼੍ਰੀਂ, ਸ਼੍ਰੂੰ, ਸ਼੍ਰੈਂ, ਸ਼੍ਰੌਂ, ਸ਼੍ਰ:," ਫਿਰ ਹ੍ਰਿਦਯ, ਸ਼ਿਰ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਖਾ ਦੇ ਉਚਾਰਣ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਗੋਲ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ, ਕਮਲ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਤੇ, ਚਾਰ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਤੇ, ਧੂੜ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਆਕਾਸ਼, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਰਸਤੇ, ਵੇਦ ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੋਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਖੇਤਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਅਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਉੱਤੇ, ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਸਤੇ ਹਵਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਅਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਉਲੇਖ ਕੀਤੇ ਸਹਿਯੋਗੀਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; "ਓਂ ਹ੍ਰੀਂ ਸੌਂ, ਸਰਸਵਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਓਂ ਹ੍ਰੀਂ, ਵਦਵਾਦਵਾਗਵਾਦਿਨੀ ਸ੍ਵਾਹਾ; ਓਂ ਹ੍ਰੀਂ, ਸਰਸਵਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" ਹੁਣ ਮੈਂ ਨੌ ਬਣਾਵਟਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੂੰ ਸਿਖਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਪਹਿਲਾਂ, "ਰੰ" ਬੀਜ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਪਾਂਚ ਤੱਤਾਂ ਵਾਲੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, "ਲੰ" ਬੀਜ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਜੋ ਕੁਝ ਚਲਦਾ ਤੇ ਨਾ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬੁਲਬੁਲੇ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਇਕ ਰੂਪ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਤਿੰਨ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਹੱਥਾਂ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਛੇ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਇਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਹਰੀ ਸਿੱਧਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਦੋ ਬੀਜ ਅੱਖਰ ਰੱਖੋ, ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਰੱਖੋ। ਇਹ ਅੱਖਰ ਬਾਂਹਾਂ, ਹੱਥਾਂ, ਘੁਟਣਾਂ ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਲਗਾਏ ਜਾਂ। ਇੱਥੇ, ਸਭ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਉੱਚਤਮ ਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਤੱਤ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੋ। ਫਿਰ, ਸਿਰ, ਅੱਖਾਂ, ਮੋੜ, ਗਲ੍ਹ ਅਤੇ ਹਿਰਦੇ ਉੱਤੇ ਵੀ ਇਹ ਅੱਖਰ ਲਗਾਓ। ਛੇ ਤਰੀਕਿਆਂ ਵਾਲੇ ਬੀਜ ਅੱਖਰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੱਥਾਂ ਤੇ, ਫਿਰ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਲਗਾਓ। ਹੱਥ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਅੱਖਾਂ ਲਈ ਬੀਜ ਅੱਖਰ ਲਗਾਓ; ਇਹ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਲਗਾਉਣ ਦੀ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਪੰਥੀ ਹੈ। ਚੋਟੀ ਨੂੰ ਸਿਰ ਦੇ ਉੱਤੇ, ਤੇ ਸਾਰੀ ਦੇਹ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ-ਕਵਚ ਧਾਰੋ। ਇਸ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹੋ ਅਤੇ ਨਿਯਮਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੋ। ਧਰਮ, ਗਿਆਨ, ਵੈਰਾਗ, ਤੇ ਇਸ਼ਵਰਤਾ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ ਅਨੁਕੂਲ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ, ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਢੱਕੋ, ਇਸ ਨੂੰ ਹੀ ਪੂਜਾ ਦਾ ਆਸਨ ਤੇ ਮੂਲ ਬਣਾਓ। ਫਿਰ, ਅੱਠ ਪੰਖੁੜੀਆਂ ਵਾਲੇ ਕਮਲ ਦੇ ਉਤਪੰਨ ਹੋਣ ਨੂੰ ਜਾਣੋ, ਹਰ ਪੰਖੁੜੀ ਦਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਵੇਦ ਆਦਿਕ ਦੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਫਿਰ ਸੂਰਜ, ਚੰਦ, ਤੇ ਅੱਗ ਦੇ ਤੱਤਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੋ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪੂਰਬ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਜੋ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਯਥਾਵਿਧੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਅਗਲਾ ਕਦਮ ਯੋਗ ਆਸਨ ਹੈ। ਹਿਰਦੇ ਤੋਂ ਆਰੰਭ ਕਰਕੇ, ਪੂਰਬ ਸਮੇਤ ਚਾਰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਪੰਖੁੜੀਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਆਦਿਕ ਦੇ ਬੀਜ ਅੱਖਰ ਪੂਰਬ ਤੋਂ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਰੱਖੋ। ਦੱਖਣੀ ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਪੋਕ ਵਾਲਾ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਰੱਖੋ। ਉੱਤਰੀ ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ ਗਦਾ, ਤੇ ਕੋਨਿਆਂ ਉੱਤੇ ਸ਼ੰਖ ਰੱਖੋ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਚੱਕਰ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੇ ਰੱਖੋ। ਹੋਰ ਹਥਿਆਰਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਵਜਰ ਆਦਿਕ ਨੂੰ ਵੀ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹੀ ਤਰਤੀਬ ਨਾਲ ਸਜਾਓ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਪੂਜਾ ਦਾ ਆਸਨ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਸਾਰੇ ਰੂਪ, ਤੱਤ ਅਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।