ਗਰੁਡਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਗਾਰੁੜ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਆਚਾਰ ਕਾਂਡ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਭਾਗ ਦੀ ਕਥਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਗੇ ਵਧਦੀ ਹੈ: ਰੁਚਿ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਇੱਕ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿ ਬਣ ਕੇ ਚਾਰ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰੇ। ਫਿਰ, ਇਹ ਵੀ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਕਿ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਸ ਸਤੁਤਿ ਦੁਆਰਾ ਸਾਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰੇਗਾ, ਉਹ ਲੰਬੀ ਉਮਰ, ਚੰਗੀ ਸਿਹਤ, ਧਨ-ਦੌਲਤ, ਪੁੱਤਰ, ਪੋਤੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੰਸ਼ ਵਧਾਵੇਗਾ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਸ ਸਤੁਤਿ ਨੂੰ ਪਿਤਰ ਕਰਮ ਸਮੇਂ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਅਤਿ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਪਿਤਰ ਮੌਜੂਦ ਹੋਣ ਤੇ ਇਸ ਸਤੁਤਿ ਦੀ ਉਚਾਰਨ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਿਤਰ ਆਨੰਦਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਪਿਤਰ ਕਰਮ ਵਿਦਵਾਨ ਪੁਜਾਰੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਜਾਂ ਅਧੂਰਾ, ਜਾਂ ਅਯੋਗ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਅਯੋਗ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਦੁਆਰਾ, ਜਾਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਪਖੰਡ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਸਤੁਤਿ ਪਿਤਰ ਕਰਮ ਸਮੇਂ ਉਚਾਰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਖੁਸ਼ੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਸਰਦੀ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਸਤੁਤਿ ਦੇ ਉਚਾਰਨ ਨਾਲ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਪਿਤਰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਵਸੰਤ ਵਿੱਚ, ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਪਿਤਰ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਪਿਤਰ ਕਰਮ ਅਧੂਰਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਇਹ ਸਤੁਤਿ ਢੰਗ ਨਾਲ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਪਿਤਰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਅਤੁਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਤੁਤਿ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੀ ਪਿਤਰ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਤੁਤਿ ਲਿਖ ਕੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਘਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਸ੍ਰਾਧ ਸਮੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਤੁਤਿ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, 'ਰੁਚਿ ਰਚਿਤ ਪਿਤਰ ਸਤੁਤਿ' ਵਾਲਾ ਅਠਾਨਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਦਰਿਆ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਕੁਵਾਰੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਉਸ ਕੁਵਾਰੀ ਨੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰੁਚਿ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਸੁਰੀਲੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਕੁਵਾਰੀ, ਜੋ ਅਤਿ ਸੁੰਦਰ ਸੀ, ਮੇਰੇ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਨਾਲ ਰੁਚਿ ਨੂੰ ਵਰਦਾਨ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈ। ਮੈਂ ਰੁਚਿ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ, "ਇਹ ਸੁੰਦਰ ਕੁਵਾਰੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੰਗ-ਰੂਪ ਬਹੁਤ ਉੱਤਮ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਇਸਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।" ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰੁਚਿ ਨੇ ਮਾਨਿਨੀ ਨਾਮ ਦੀ ਇਸ ਕੁਵਾਰੀ ਨੂੰ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ।" ਉਸ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ, ਰੁਚਿ, ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ, ਵਸਣ ਲੱਗਾ। ਮਾਨਿਨੀ ਤੋਂ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਅਤਿ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਪ੍ਰਤਾਪੀ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, 'ਪ੍ਰਮਲੋਚਾ ਦਾ ਆਗਮਨ' ਵਾਲਾ ਨਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਕਥਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਸਵਾਯੰਭੂਆਦਿ ਰਿਸ਼ੀ ਹਰੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਰਮ ਰਾਹੀਂ। ਹਰੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਰੀਰ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਮਨ, ਬੁੱਧੀ, ਪ੍ਰਾਣ ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ। ਉਹ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਵੀ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਪਰੇ ਹੈ। ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਨਿਗਰਾਨ, ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਰਵ-ਵਿਆਪੀ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ। ਉਹ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਤੇ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਦਾ ਵੈਰਾਗੀ, ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ, ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਸਭ ਦੁਸ਼ਟੀਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ। ਉਹ ਬੁਢਾਪਾ ਅਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਅਟੱਲ, ਅਤੇ ਭ੍ਰਮ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ। ਉਹ ਸੱਚ ਦਾ ਸਵਰੂਪ, ਸਭ ਆਚਰਨ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਅਦਵੈਤ, ਅਤੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ। ਉਹ ਜਾਗਰਤ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਦਾ ਨਿਗਰਾਨ, ਸ਼ਾਂਤ ਸਵਰੂਪ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਦਿੱਸਦਾ, ਪਰ ਅਤਿ ਸੁਖਸ਼ਮ, ਸੁਖਸ਼ਮ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ, ਅਤੇ ਪਰਮ ਹੈ। ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਤੇ ਤੇਜ ਤੋਂ ਵੀ ਅਸਪ੍ਰਸ਼ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ, ਸਭ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ। ਉਹ ਬਦਲਾਅ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਅਤੇ ਕੇਵਲ ਵੇਦਾਂਤ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਜਾਣਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਧੁਨੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਅਤੇ ਸੁਆਦ ਤੋਂ ਵੀ ਰਹਿਤ ਹੈ। ਉਹ ਰੂਪ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਅਤੇ ਸੁਗੰਧ ਤੋਂ ਵੀ ਰਹਿਤ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਆਗੇ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਰੁਚਿ ਦੀ ਪਿਤਰ-ਸਤੁਤਿ, ਮਾਨਿਨੀ ਦਾ ਆਗਮਨ, ਅਤੇ ਹਰੀ ਦੇ ਅਲੌਕਿਕ ਸਵਰੂਪ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਰਨਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।