ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਭਗਤ ਆਪਣੇ ਪਿਤ੍ਰੀਕ ਅਤੇ ਮਾਤ੍ਰੀਕ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਵੰਜੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਜੋ ਕਿਸੇ ਅਪਵਿਤ੍ਰ ਗਰਭ ਜਾਂ ਅਕਾਰ-ਵਿਕਾਰ ਵਾਲੇ ਹਨ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਜਾਣੇ ਜਾਂ ਅਣਜਾਣੇ ਹੋਣ—ਸਭ ਲਈ ਉੱਤਮ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾਕੀ ਰੱਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇਸ਼ਾਨ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਆਪਣੀ ਆਤਮਿਕ ਗਵਾਹੀ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਮੈਂ ਗਯਾ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਗਦਾ-ਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਰਿਵਾਜਾਂ ਨਿਭਾਉਣ।" ਗਯਾ ਦੀ ਮਹਾਂ ਨਦੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਸਰੋਵਰ, ਅਮਰ ਬਰਗਦ, ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਉਗਦੇ ਸੂਰਜ—ਇਹ ਸਭ ਗਯਾ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਹਨ। ਇਥੇ ਹੀ ਇਹ ਅਧਿਆਇ 'ਗਯਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ' ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ, ਆਚਾਰ ਭਾਗ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਗਰੁੜ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪਚਾਸ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਅੰਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਗਯਾ ਵਿੱਚ ਜੋ ਪ੍ਰੇਤ-ਸ਼ਿਲਾ (ਪੱਥਰ) ਹੈ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ। ਇਹ ਪੱਥਰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵਿਆਪਕਤਾ ਹੈ, ਧਰਮ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਲਈ ਸਥਿਰ ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਉਤਥਾਨੀ ਲਈ ਹੈ। ਜੋ ਭਗਤ ਇਸ ਪੱਥਰ 'ਤੇ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਜਾਂ ਹੋਰ ਰਿਵਾਜ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਪਹਾੜੀ ਜਿਸ ਦੀ ਚੋਟੀ ਸਮਤਲ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਕਮਲ-ਵਨ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਕ੍ਰੌਂਚ ਦੇ ਪੈਰ ਵਾਲਾ ਪਹਾੜ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਲੋਕ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪੱਥਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਪੱਥਰ ਦੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਸਮੇਂ ਦੇ ਵਹਿਣ 'ਚ, ਗਦਾ-ਧਾਰੀ ਆਦਿ-ਪੁਰੁਸ਼ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਕੇ ਉਥੇ ਟਿਕਿਆ। ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਅਧਰਮ ਦੀ ਨਾਸ ਲਈ, ਕਛੁਆ, ਸੂਰ, ਨਰਸਿੰਹ, ਵਾਮਨ, ਅਤੇ ਮਹਾਂ ਰਾਮ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਰੂਪ, ਆਦਿ-ਪੁਰੁਸ਼ ਨੇ ਧਾਰਨ ਕੀਤੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਦਾ-ਧਾਰੀ ਆਦਿ-ਪੁਰੁਸ਼ ਨੇ ਪ੍ਰਗਟ ਅਤੇ ਅਪ੍ਰਗਟ ਦੋਹਾਂ ਰੂਪਾਂ 'ਚ ਆਵਿਰਭਾਵ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਆਦਿ-ਪੁਰੁਸ਼ ਦੀ ਪੂਜਾ ਪੈਰ-ਪਖਾਲ, ਅਰਗਿਆ, ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ, ਧੂਪ, ਵਸਤ੍ਰ, ਮਕੁਟ, ਘੰਟੀ, ਚੰਵਰ ਅਤੇ ਮਨ-ਭਾਵਨ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਪੂਜਾ ਨਾਲ, ਭਗਤ ਨੂੰ ਧਨ, ਅਨਾਜ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਅਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਪਤਨੀ, ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਨਿਵਾਸ, ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ ਰਾਜ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਹੱਤਿਆ ਅਤੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਆਖ਼ਿਰਕਾਰ ਮੋਖਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਜਗੰਨਾਥ, ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਅਤੇ ਬਲਭਦ੍ਰਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਪਰਮ-ਪੁਰੁਸ਼, ਰਾਜਾ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਕਪਰਦਿਨ (ਵਿਘਨ-ਹਰਤਾ) ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਵਿਘਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਬਾਰਾਂ ਆਦਿਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਵਿਆਧੀਆਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਰੇਵੰਤ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਾਲ, ਉੱਤਮ ਘੋੜੇ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਸਰਸਵਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਾਲ ਗਿਆਨ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਾਲ ਧਨ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਖੇਤ੍ਰਪਾਲ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਾਲ ਗ੍ਰਹ-ਦੋਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ, ਅਠ ਨਾਗਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਾਲ ਸੱਪ-ਡੱਸਣ ਤੋਂ ਬਚਾਅ, ਬਲਭਦ੍ਰਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਾਲ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸਿਹਤ, ਪਰਮ-ਪੁਰੁਸ਼ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਾਲ ਮਨ-ਚਾਹੇ ਫਲ, ਨਰਸਿੰਹ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਯੁੱਧ 'ਚ ਜਿੱਤ, ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰ ਦਾ ਦਰਜਾ, ਸੋਮਨਾਥ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਲੋਕ, ਰਾਮੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਰਾਮ-ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤੀ, ਕਾਲੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਾਲ ਮੌਤ 'ਤੇ ਜਿੱਤ—ਇਹ ਸਭ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਯਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਇਥੇ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਪੂਜਾਵਾਂ ਦੇ ਅਸਲ ਅਰਥ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਫਲਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਭਗਤ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ, ਉਤਥਾਨ ਅਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।