ਗਰੁਡਪੁਰਾਣਮ੍

ਗਯਾ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਸ੍ਰਾਧ ਕਰਕੇ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਤੁੱਲ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਨਾਲ ਪਿਤਰ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਤਪ ਵੀ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਨਰਕ ਵਾਸੀ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਇੱਥੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿੰਡ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪੂਰਾ ਕੁਲ ਉਧਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣ ਨਾਲ, ਐਸਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਰੋੜਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਇੰਝ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਅਖੁੱਟ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੌ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਉਧਾਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਾਂ ਫਿਰ ਆਸ਼੍ਵਮੇਧ ਯਜ੍ਯ ਕਰ ਸਕੀਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਨੀਲਾ ਬਲਦ ਛੱਡ ਸਕੀਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਮੇਰੇ ਨਾਮ ਤੇ ਗਯਾ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਕਰ। ਜਦੋਂ ਵਪਾਰੀ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਗਯਾ ਸ਼ੀਰਸ਼ ਤੇ ਧਰਮਰਾਜ ਨੂੰ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪਿਤਰ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ—even Viśāla ਵੀ। ਪਿੰਡ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰਵਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲਣਗੇ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਾਲਕਾ?" ਤਦ ਗਯਾ ਸ਼ੀਰਸ਼ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਨੇ ਪਿੰਡ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਉਥੇ ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੰਗ ਪੀਲਾ ਸੀ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਨੂੰ ਬੋਲੇ, "ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ ਹਿੰਸਕ ਸੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ ਸੀ। ਉਹ ਅਵੀਚੀ ਨਰਕ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਪਰ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਦੇ ਕਾਰਨ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਗਿਆ।" ਵਿਸ਼ਾਲ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ ਰਾਜ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਖਰਕਾਰ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਚੂੜਾਕਰਮ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਜਾਂ ਜੋ ਜਨਮ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ, ਉਹ ਵੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦਿੱਤੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉੱਚ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਮਾਂ, ਦਾਦੀ, ਪਰਦਾਦੀ, ਨਾਨਾ, ਨਾਨੀ—ਸਭ ਲਈ ਇਹ ਅਖੁੱਟ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਰੁੜ ਮਹਾ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਆਚਾਰਖੰਡ ਦੇ ਚੌਰਾਸੀਵੇਂ ਅਧਿਆਇ 'ਗਯਾ ਮਹਾਤਮ' ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਿਸ ਨੇ ਪ੍ਰੇਤਸ਼ਿਲਾ ਤੇ ਸਨਾਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਅਮ੍ਰਿਤ ਸਥਾਨ ਦਾ ਪਾਨ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਉਹਨਾਂ ਮਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਲਈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਅਣਜਾਣੀ ਹੈ, ਪਿਤਰਾਂ, ਮਾਤ੍ਰਕੁਲ ਅਤੇ ਨਾਨਕੁਲ ਦੇ ਉਹਨਾਂ ਲਈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਪਤਾ ਨਹੀਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੰਦ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜਾਂ ਜੋ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਹੀ ਦੁਖੀ ਰਹੇ, ਜਾਂ ਉਹ ਸਾਕ ਜਾਂ ਪਰਿਵਾਰਕ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਜਾਂ ਵੰਸ਼ ਨਹੀਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਇਹ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਫਾਹਾ ਲੱਗ ਕੇ ਮਰੇ, ਜਿਹੜੇ ਜ਼ਹਿਰ ਜਾਂ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਜੋ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜੇ ਜਾਂ ਸ਼ੇਰ-ਚੀਤੇ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਜਿਹੜੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜੇ ਜਾਂ ਨਾ ਸੜੇ, ਜੋ ਰੌਰਵ, ਅੰਧਤਮਿਸ੍ਰਾ, ਕਾਲਸੂਤ੍ਰ ਆਦਿ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਗਏ, ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਅਸੀਪਤ੍ਰ ਵਨ ਜਾਂ ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਜੋ ਪਿਤਰ ਲੋਕ ਦੇ ਦੁੱਖਦਾਇਕ ਸਥਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਜੋ ਪਸ਼ੂ, ਪੰਛੀ, ਕੀੜੇ, ਸਰਪਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਜੋ ਯਮ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਭੇਜੇ ਗਏ, ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕ ਰਹੇ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਸਾਕ ਹੋਣ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਣ, ਜਾਂ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਕ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਿਤਰ ਜਿਹੜੇ ਪਿਤਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਲਈ ਇਹ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ।