ਗਰੁਡਪੁਰਾਣਮ੍

ਗਯਾ ਸ਼ੀਰਸ਼ ਦੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਨਦੀ ਦੇ ਪੱਛਮ ਵੱਲ, ਨਿਸ਼ਚਿਰਾ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਤੀਜੇ ਦਿਨ, ਸ੍ਰਾਦਧ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਵੈਤਰਨੀ ਨਦੀ ਦੇ ਉੱਤਰ ਪਾਸੇ ਇੱਕ ਪਾਣੀ ਦਾ ਜਲਾਸ਼ਯ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਤ੍ਰਿਤੀਆ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕ੍ਰੌਂਚਪਾਦ ਦੇ ਉੱਤਰ ਪਾਸੇ ਵੀ ਇੱਕ ਜਲਾਸ਼ਯ ਹੈ ਜੋ ਨਿਸ਼ਚਿਰਾ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਇਥੇ ਸਦਾ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ, ਉਸ ਲਈ ਕੀ ਪਾਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ? ਉਹ ਅਟੱਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਗਯਾ ਵਿੱਚ, ਚਾਹੇ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖ, ਜੋ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਸੱਤ ਪੀੜੀਆਂ ਤੱਕ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਗਯਾ ਵਿੱਚ ਮੁੰਡਪ੍ਰਿਸ਼ਠ ਅਤੇ ਅਰਵਿੰਦ ਪਹਾੜ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਚੰਦ੍ਰ ਗ੍ਰਹਣ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਣ ਮਕਰ ਰਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਦੇ ਮਹਾਨ ਤਲਾਬ 'ਤੇ ਅਤੇ ਜੜਾਂ ਵਾਲੀ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ 'ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ ਧਾਰ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਸ੍ਰਾਦਧ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕਰਜ਼ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ੍ਰਾਦਧ ਕਰਕੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਅਗਨਿਸ਼ਟੋਮ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਪਤਿਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਧਾਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਪਿਤਰ, ਨਰਕ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜਦੋਂ ਪੁੱਤਰ ਗਯਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਤਿਉਹਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਗਯਾ ਦੇ ਕੁਆਂ 'ਤੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਕੋਟਿਤੀਰਥ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੁੰਡਰੀਕ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ 'ਤੇ ਉਤਰਦੀ ਹੈ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ। ਇੱਥੇ, ਵਿਅਕਤੀ 21 ਪੀੜੀਆਂ ਤੱਕ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਉਧਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇਵੇ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੱਲੋਂ ਨਿਯੁਕਤ ਹਨ। ਗਯਾ ਦੀ ਥਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੱਲੋਂ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੱਲੋਂ ਨਿਯੁਕਤ ਹਨ। ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਗਯਾ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਹਵਨ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਦੇ ਕੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਗਯਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਵੱਛਾ ਛੱਡਣ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਗਯਾ ਵਿੱਚ ਤਿਲ ਨਹੀਂ ਲਿਆਉਂਦਾ, ਤਾਂ ਵੀ, ਜਿੰਨੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਪਿਤਰ, ਸਾਕ-ਸਬੰਧੀ, ਅਤੇ ਮਿੱਤਰ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਧਾਰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਰਾਮ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੋ ਖੇਤੀ ਦੇ ਸੌ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਨਿਸ਼ਚਿਰਾ ਦੇ ਸੰਗਮ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਪਿਤਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮਹਾਕੌਸ਼ਯ 'ਤੇ ਰਹਿਣ ਨਾਲ, ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਨੇੜੇ ਹੀ ਅਗਨਿਧਾ ਥਾਂ ਹੈ, ਜੋ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕਪਿਲਾ ਹੈ। ਕੁਮਾਰਧਾਰਾ 'ਤੇ ਸ੍ਰਾਦਧ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਸੋਮ ਕੁੰਡ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੋਮ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਪਾਪ ਤੋਂ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ ਪ੍ਰੇਤ ਕੁੰਡ 'ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਥੋਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਉਧਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਰੁੜ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪੂਰਵ ਖੰਡ ਦੇ ਆਚਾਰ ਖੰਡ 'ਚ 'ਗਯਾ ਦੀ ਮਹਾਤਮਤਾ' ਨਾਮਕ 83ਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸ੍ਰਾਦਧ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਕੇ ਗਯਾ ਜਾਣ ਲਈ ਰਵਾਨਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਫਿਰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਪਿੰਡ ਜਾਂ ਕੇ, ਸ੍ਰਾਦਧ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਗਯਾ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਘਰ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਸਿਰ ਮੁੰਢਾਉਣ ਅਤੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨ ਦੀ ਰਸਮ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਗਯਾ 'ਤੇ ਸ੍ਰਾਦਧ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਮੇਂ, ਦਿਨ ਜਾਂ ਰਾਤ, ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਵੱਡੀ ਨਦੀ 'ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸ੍ਰਾਦਧ ਕਰਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।