ਗਰੁਡਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ, ਗਯਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ ‘ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੀਰਥ ਹਨ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਡੇ ਵਡੇ ਕਰਮ ਹੋਏ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਹੰਸਾ ਘਾਟ ‘ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਇੱਥੇ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਇਕੀ (21) ਪੁਰਖਿਆਂ ਲਈ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ‘ਚ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਰਾਮ ਸਰੋਵਰ ‘ਤੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪੁਰਖਿਆਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ‘ਚ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੱਖਣੀ ਮਾਨਸ ਸਰੋਵਰ ‘ਤੇ ਜਾਂ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਕੂਟ ‘ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ, ਉਥੇ ਵੀ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਆਪਣੇ ਪੁਰਖਿਆਂ ਨੂੰ ਤਰਵਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਧੇਨੁਕਾ ਅਰਣਯ (ਜੰਗਲ) ‘ਚ ਵੀ, ਇਹੀ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ, ਨਰਾ, ਵਾਸਵਾ, ਵੈਸ਼ਣਵ, ਗਾਇਤ੍ਰੀ, ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ, ਜਾਂ ਸਾਰਸਵਤ — ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੀਰਥਾਂ ‘ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਕਰਿਆ ਜਾਵੇ, ਪੁਰਖਿਆਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ‘ਚ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਪੁਰਖਿਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਮਤੰਗ ਦੇ ਧਰਮਅਰਣਯ ਜਾਂ ਪੰਡ ‘ਤੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਸੁਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਚਾਈ ਦੇ ਗਵਾਹ ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਰਾਮ ਤੀਰਥ ‘ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭਾਸਾ ‘ਤੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਕਰੇ, ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਵਧਦੇ ਹੋਏ ਸਥਾਨ ‘ਤੇ ਤੀਨ ਵਾਰੀ ਸੱਤ (21) ਪੀੜੀਆਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰੇ, ਉਹ ਪੁਰਖਿਆਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ‘ਚ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗਯਾ ‘ਚ, ਹਰ ਥਾਂ ਤੀਰਥ ਹੀ ਤੀਰਥ ਹੈ। ਇੱਥੇ, imperishable ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਪੁਰਖਿਆਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ‘ਚ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਨਾਰਦਨ! ਇਹ ਪਿੰਡ ਦੀ ਭੇਟ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਹੱਥ ‘ਚ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਜੋ ਇੱਥੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁਰਖਿਆਂ ਸਮੇਤ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ‘ਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗਯਾ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ, ਅਮਰ ਅੰਜੀਰ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ ਪੁਰਖਿਆਂ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਦਾਨ ਅਮਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਥਾਨਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਵੀਹ (20) ਪੀੜੀਆਂ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਗਯਾ ਦੇ ਪੂਰਬੀ ਹਿੱਸਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਆਸਨ, ਸਰਪਾਂ ਦਾ ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਭਰਤ ਦਾ ਆਸ਼੍ਰਮ ਹੈ। ਗਯਾ-ਸ਼ੀਰਸ਼ ਦੇ ਦੱਖਣ ਅਤੇ ਮਹਾ ਨਦੀ ਦੇ ਪੱਛਮ, ਨਿਸ਼ਚਿਰਾ ਖੇਤਰ ‘ਚ ਤੀਸਰੇ ਦਿਨ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵੈਤਰਨੀ ਨਦੀ ਦੇ ਉੱਤਰ ‘ਚ ਤ੍ਰਿਤੀਯਾ ਨਾਮ ਦਾ ਜਲਾਸ਼ਯ ਹੈ; ਕਰੌਂਚਪਾਦ ਦੇ ਉੱਤਰ ‘ਚ ਨਿਸ਼ਚਿਰਾ ਨਾਮ ਦਾ ਜਲਾਸ਼ਯ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਇੱਥੇ ਸਦਾ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਕੀ ਮਿਲਣਾ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਹੈ? ਉਹ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਗਯਾ ‘ਚ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੱਖ (ਸ਼ੁਕਲ ਜਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ) ਦੋਹਾਂ ‘ਚ ਰਹਿੰਦਾ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਸੱਤ ਪੀੜੀਆਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ — ਇਸ ‘ਤੇ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਗਯਾ ‘ਚ ਮੁੰਡਪ੍ਰਸ਼ਠ ਅਤੇ ਅਰਵਿੰਦ ਪਹਾੜ ਹਨ। ਜਦ ਮਕਰ ਰਾਸ਼ੀ ‘ਚ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਦਾ ਗ੍ਰਹਣ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਦੇ ਮਹਾ ਸਰੋਵਰ ਅਤੇ ਜੜ sanctuary ‘ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ ਧਾਰ ਵਗਦੀ, ਉਥੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਕਰਜ਼ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਅਗਨਿਸ਼ਟੋਮ ਯਗ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਅਤੇ ਸੁਵਰਗ ‘ਚ ਜਾ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਦੇ ਪੈਰ ਹੇਠਾਂ ਪਿੰਡ ਦੀ ਭੇਟ ਦੇ ਕੇ, ਪਤਿਤ ਪੁਰਖਿਆਂ ਨੂੰ ਤਰਵਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪੁਰਖਿਆਂ, ਨਰਕ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਪੁੱਤਰ ਗਯਾ ਆਉਂਦਾ, ਪੁਰਖਿਆਂ ਲਈ ਤਿਉਹਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਗਯਾ ਦੇ ਕੁਆਂ ‘ਤੇ ਮੌਜੂਦ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਪੁਰਖਿਆਂ ਨੂੰ ਤਰਵਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਕੋਟੀਤੀਰਥ ‘ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਪੁੰਡਰੀਕ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਗਯਾ ਦੇ ਖੇਤਰ ‘ਚ ਪੁਰਖਿਆਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਉਤਰੇ। ਇੱਥੇ, ਉਹ 21 ਪੀੜੀਆਂ ਨੂੰ ਤਰਵਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ — ਇਸ ‘ਤੇ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੱਲੋਂ ਨਿਯੁਕਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਯਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥਾਂ ‘ਤੇ ਕੀਤੇ ਕਰਮ, ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ, ਅਤੇ ਪਿੰਡ ਦੀ ਭੇਟ, ਪੁਰਖਿਆਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੇ, ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਅਤੇ ਅਮਰ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।