ਗਰੁਡਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਰਾਣੀ ਜਾਂ ਔਰਤ ਦੇ ਸ਼ਰੀਰ ਦੇ ਲੱਛਣਾਂ ਬਾਰੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਬਾਂਹਾਂ, ਦੰਦਾਂ, ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਨੱਕ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵਾਲਾ ਅੰਤਰ ਲੰਮਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਰਾਣੀ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਪੈਰ ਨਰਮ ਤੇ ਸਮਾਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤਲਵੇ ਤਾਮਬੇ ਵਰਗੇ ਲਾਲ ਅਤੇ ਨਖ ਵੀ ਐਸੇ ਹੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਦੇ ਗਿੱਟੇ ਛੁਪੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਭਰੇ-ਪੂਰੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤਲਵੇ ਕਮਲ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਰਗੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਵਜਰ, ਕਮਲ ਜਾਂ ਹਲ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਦਾਸੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਨਤੀਜਾ ਵੱਖਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਜੋੜ ਉਭਰੇ ਹੋਏ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਦੋਵੇਂ ਘੁੱਟ ਸਮਾਨ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਦੀ ਯੋਨੀ ਉੱਤਮ, ਚੌੜੀ ਅਤੇ ਪਿੱਪਲ ਦੇ ਪੱਤੇ ਵਰਗੀ ਆਕਾਰ ਵਾਲੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਗੁਪਤ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸ਼ੁਭਤਾ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਨਿਤੰਭ ਭਾਰੇ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਨਾਭੀ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਕਮਰ ਉੱਤੇ ਤਿੰਨ ਲਕੀਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਮਜਬੂਤ ਅਤੇ ਰੋਮ ਵਾਲੀਆਂ ਜੰਘਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਗਲ ਮੁੰਘੇ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਦਾ ਨਰਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਦੰਦ ਚਮੇਲੀ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਰਗੇ ਚਿੱਟੇ ਹਨ ਅਤੇ ਬੋਲ ਕੁੱਕੂ ਪੰਛੀ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਰਗੇ ਹਨ। ਨੱਕ ਸਮਾਨ, ਸੋਹਣੀ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਭੌਂਹਾਂ ਅਰਧ ਚੰਦ ਵਰਗੀਆਂ ਤੇ ਮੱਥਾ ਚੌੜਾ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਕੰਨ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਨਰਮ, ਸਮਾਨ ਅਤੇ ਸੋਹਣੇ ਹੋਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਔਰਤ ਲਈ ਸਿਰ, ਤਲਵੇ ਜਾਂ ਹਥੇਲੀ ਸਮਾਨ ਹੋਣੇ ਚੰਗੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਹਥੇਲੀ ਜਾਂ ਪੈਰ ਉੱਤੇ ਝੰਡੇ, ਚਾਮਰ, ਮਾਲਾ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਕੁੰਡਲੀਆਂ ਜਾਂ ਵੇਦੀ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਔਰਤ ਐਸੇ ਸ਼ੁਭ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਜਿਵੇਂ ਅੰਕੁਸ਼ ਆਦਿ ਵਾਲੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਔਰਤ ਦੀ ਹਥੇਲੀ ਨਾ ਉਭਰੀ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਹੀ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ; ਕਲਾਈ ਤੋਂ ਚੜ੍ਹਦੀ ਹੋਈ ਲਕੀਰ ਜੇ ਮੱਧਮ ਉਂਗਲ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੇ ਤਾਂ ਇਹ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਇਹ ਲਕੀਰ ਹਥੇਲੀ ਜਾਂ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹੇ ਪੈਰ ਦੇ ਤਲਵੇ ਉੱਤੇ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਛੋਟੀ ਉਂਗਲ ਦੇ ਅਧਾਰ ਤੋਂ ਚੜ੍ਹਦੀ ਹੋਈ ਲਕੀਰ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਇਹ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਅੰਗੂਠੇ ਦੇ ਅਧਾਰ ਉੱਤੇ ਲਕੀਰਾਂ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਛੋਟੀ ਜਾਂ ਘੱਟ ਉਮਰ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਹੈ। ਛੋਟੀ ਜਾਂ ਟੁੱਟੀ ਲਕੀਰਾਂ ਘੱਟ ਉਮਰ, ਤੇ ਲੰਮੀ, ਨਿਰੰਤਰ ਲਕੀਰਾਂ ਵੱਡੀ ਉਮਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਔਰਤ ਦੀ ਛੋਟੀ ਜਾਂ ਅੰਗੂਠੀ ਵਾਲੀ ਉਂਗਲ ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਨਾ ਛੂਹੇ, ਜਾਂ ਪਿੰਡਲੀਆਂ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਨਸਦਾਰ ਅਤੇ ਦੋਹਾਂ ਪਿੰਡਲੀਆਂ ਤੋਂ ਉੱਚੀਆਂ ਹੋਣ, ਜਾਂ ਯੋਨੀ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ, ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਜਾਂ ਛੋਟੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੁੱਖ ਭੋਗਦੀ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮੋਟੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਯੋਨੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੇਕਰ ਹੱਸਣ ਸਮੇਂ ਗਲ੍ਹ ਉੱਤੇ ਡਿੰਪਲ ਪੈਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸਘਾਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਪੇਟ ਉੱਤੇ ਇਹ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੱਸ-ਸੁਰ ਨੂੰ ਮਾਰਦੀ ਹੈ; ਜੰਘਾਂ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਹੋਣ ਤੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਮਾਰਦੀ ਹੈ। ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਰੋਮ ਰਹਿਤ ਅਤੇ ਅਸ਼ੁਭ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਕੰਨ ਅਸਮਾਨ ਹੋਣ ਵੀ ਅਸ਼ੁਭ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰੰਗ ਕਾਲਾ ਅਤੇ ਪੇਟ ਲੰਮਾ-ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਚੋਰੀ ਕਰਕੇ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਨਸਾਂ ਅਣਸਮਾਨ ਅਤੇ ਸੁੱਕੀਆਂ ਹੋਣ, ਉਹ ਧਨ-ਹੀਣ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਵਿਅੰਗ ਹੋਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਦੁਸ਼ਟੀਆਂ ਆ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਉੱਤਮ ਗੁਣ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਆਕਾਰ ਰਾਹੀਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਔਰਤ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਚੱਕਰ ਵਾਲੇ ਪਥਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਸ਼ੁਭਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਪਥਰਾਂ ਉੱਤੇ ਤਿੰਨ ਚੱਕਰ ਹੋਣ, ਉਹ ਅਚ੍ਯੁਤ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਚਾਰ ਚੱਕਰ ਵਾਲਾ ਚਤੁਰਭੁਜ ਹੈ। ਅੱਠਵਾਂ ਪੁਰੁਸ਼ੋत्तਮ ਹੈ; ਨੌਵਾਂ ਨੌਂ ਵਿਧੀਆਂ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਦਸਵਾਂ ਦੱਸ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਉਪਰ ਅਨੰਤ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਲਕੀਰਾਂ ਆਦਿ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਥੇ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪਥਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਠਾਕੁਰ ਜੀ ਦੀ ਦੁਆਰਕਾ ਤੋਂ ਆਇਆ ਹੋਇਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ, ਦੁਆਰਕਾ, ਨੈਮਿਸ਼, ਪੁਸ਼ਕਰ ਅਤੇ ਗਯਾ, ਗੰਗਾ, ਨਰਮਦਾ, ਚੰਦਰਭਾਗਾ ਅਤੇ ਸਰਸਵਤੀ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਹਨ, ਜੋ ਹਰੇਕ ਪਾਪ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੋਵੇਂ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਅੰਗੀਰਸ, ਸ਼੍ਰੀ-ਮੁਖ, ਭਵ, ਯੁਵ ਅਤੇ ਧਾਤਾ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ।