ਗਰੁਡਪੁਰਾਣਮ੍

ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਲਛਣ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਚਨ ਅਨੁਸਾਰ ਪੁਰਖਾਂ ਅਤੇ ਇਸਤਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਐਸੇ ਭਾਗਸ਼ਾਲੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਸੀਨਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਤਲਵੇ ਨਰਮ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਰਗੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਟਖਣ ਕੁੰਭਕ (ਕਛੂਏ) ਵਰਗੇ ਉੱਪਰ ਉਠੇ ਹੋਏ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅੱਡੀਆਂ ਛੁਪੀ ਹੋਈਆਂ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਬਣਤਰ ਵਾਲੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ ਯਾਦ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਸੁੱਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਨੱਖ ਹਲਕੇ ਰੰਗ ਦੇ, ਉਂਗਲਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਪਿੰਡਲੀਆਂ ਅਣਸਮਾਨ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਹੱਡੀਆਂ ਬਾਂਸ ਵਰਗੀਆਂ ਅਤੇ ਪਿੰਡਲੀਆਂ ਸੰਖ ਜਾਂ ਸਲਾਕੇ ਦੀ ਆਕਾਰ ਵਾਲੀਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ رانਾਂ ਨਰਮ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀਆਂ, ਸਮਾਨ ਅਤੇ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ رانਾਂ ਸਿਆਲ ਵਾਂਗ ਬਿਨਾਂ ਵਾਲਾਂ ਦੇ ਹਨ, ਸਿਰਫ ਜੜ ਤੇ ਇੱਕ-ਦੋ ਵਾਲ ਹੋਣ, ਉਹ ਪੁਰਖ ਅਭਾਗੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਘੁਟਣਾਂ ਉੱਤੇ ਮਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਘੱਟ ਭਾਗ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਔਰਤ ਨੂੰ ਉਸ ਨਾਲ ਘੱਟ ਆਨੰਦ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ رانਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਦਕਿ ਜਿਸ ਪੁਰਖ ਦਾ ਲਿੰਗ ਛੋਟਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਨਵਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਲਿੰਗ ਬਹੁਤ ਛੋਟਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਪੁੱਤ੍ਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਜੇ ਲਿੰਗ ਛੋਟਾ ਪਰ ਨਲੀ ਉਭਰੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸੁਖੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਲਿੰਗ ਅੰਡਕੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਲੰਮਾ ਜਾਂ ਟੇਢਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਧਨ-ਹੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਪੁਰਖ ਦੇ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਅੰਡਕੋਸ਼ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜੇ ਲਿੰਗ ਅਣਸਮਾਨ ਹੋਵੇ, ਔਰਤ ਨੂੰ ਘੱਟ ਆਨੰਦ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਅੰਡਕੋਸ਼ ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਂਗ ਉੱਪਰ ਉਠੇ ਤੇ ਰੁੱਖੜੇ ਹੋਣ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਪ੍ਰਭੂ ਅਤੇ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੂਤ੍ਰ ਧਾਰ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦੀ ਜਾਂ ਬਿਲਕੁਲ ਚੁੱਪ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਗਰੀਬ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੂਤ੍ਰ ਸੱਜੇ ਵੱਲ ਜਾਂ ਮੋੜ ਖਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਹੋਣਦੇ ਹਨ। ਇਸਤਰੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੂਤ੍ਰ ਇਕ ਸਿੱਧੀ ਧਾਰ ਵਿੱਚ, ਨਰਮ ਤੇ ਉੱਤ ਚੜ੍ਹਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੂਤ੍ਰ ਸੁੱਕੀ, ਸੀਕਣ ਵਾਲੀ ਜਾਂ ਸੁੱਕੀ ਧਾਰ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਅਭਾਗਣ ਮੰਨੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਪੁਰਖ ਦੀ ਬੀਰਯੁ ਮੱਛੀ ਵਰਗਾ ਸੁਗੰਧ ਕਰੇ ਤਾਂ ਪੁੱਤ੍ਰ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਬੀਰਯੁ ਪਤਲਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਧੀਆਂ ਪੈਦੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੇ ਬੀਰਯੁ ਖਾਰਾ ਸੁਗੰਧ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਬੱਚਾ ਗਰੀਬ ਹੋਵੇਗਾ; ਜੇ ਬੀਰਯੁ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਔਰਤ ਵਿਲੰਬ ਨਾਲ ਸੰਭੋਗ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਪੁਰਖ ਦੇ ਨੀਤ ਹੱਡੀਆਂ ਵਾਲੇ ਚੱਕੜ ਮਾਸ ਵਾਲੇ ਹੋਣ, ਉਹ ਸੁਖੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੇ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਪਿਠ ਵਾਲੇ ਹੋਣ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪੇਟਾਂ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਲੰਬੀਆਂ ਜਾਂ ਹੰਢੀਆਂ ਜਾਂ ਚਪਟੀਆਂ ਹੋਣ, ਉਹ ਗਰੀਬ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕਮਰਾਂ ਸਮਾਨ ਹੋਣ, ਉਹ ਭੋਗਾਂ ਵਿੱਚ ਧਨੀ ਹਨ, ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਮਰ ਡੁੱਬੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਧਨ ਤੋਂ ਵੰਜਿਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੇਟ ਮੱਛੀ ਵਰਗੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਧਨਵਾਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਾਭੀ ਉਭਰੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸੁਖੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਨਾਭੀ ਪੇਟ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਭਾਲੇ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਰਦ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਪਾਸੇ ਫੈਲਾ ਕੇ ਬੈਠਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਤੇ ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇੱਕ ਹੀ ਹੋਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੌ ਸਾਲ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਦੋ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਪੰਨਤਾ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਰਾਜੇ ਮਨਾਹੀ ਕੀਤੇ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦੇ, ਟੇਢੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਅਤੇ ਮਾਸ ਵਾਲੇ ਪਾਸੇ ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਸੇ ਉਲਟੇ ਹੋਣ, ਉਹ ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਨੌਕਰ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਧਨ-ਸੁਖ ਤੋਂ ਵੰਜਿਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਅਣਸਮਾਨ, ਪਤਲੀਆਂ ਤੇ ਸੁੱਕੀਆਂ ਹੋਣ, ਉਹ ਨਿਃਸਹਾਰਾ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਨੀਚ ਦਰਜੇ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰੁੱਖੜੇ ਵਾਲ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਛਾਤੀ ਅਣਸਮਾਨ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੇ, ਅਤੇ ਜਿਹੜੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਪਰ ਉਠੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਭੋਗਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਛਾਤੀ ਡੁੱਬੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਧਨ ਤੋਂ ਵੰਜਿਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਛਾਤੀ ਭਰੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਧਨਵਾਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮੱਝ ਦੀ گردਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਹੜਾ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦੀ گردਨ ਹਿਰਣ ਵਰਗੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਨਹੀਂ ਜਾਂ ਪਿੱਠ ਟੇਢੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਹਨ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਅਮੰਗਲਕਾਰੀ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਕਸਦ ਨਹੀਂ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਇਹ ਗਰੀਬੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ। ਰਾਜੇ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਗੋਡਿਆਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੀਆਂ ਹਨ, ਗੋਲ ਅਤੇ ਭਰੀ ਹੋਈਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੇ ਹੱਥ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਉੱਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੋਣ, ਉਹ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਮੋਟੀ ਹੋਣ, ਉਹ ਗਰੀਬ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਲੀਆਂ ਤੇ ਟੇਢੀਆਂ ਹੋਣ, ਉਹ ਸੁੱਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਉਚਾਰਨ ਅਨੁਸਾਰ, ਪੁਰਖਾਂ ਅਤੇ ਇਸਤਰੀਆਂ ਦੇ ਇਹ ਲਛਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਾਗ, ਆਯੁ, ਧਨ ਅਤੇ ਸੁਖ-ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ।