ਗਰੁਡਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ, ਸ਼੍ਰੀ ਗਰੁੜ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਭਾਗ ਵਿਚ, ਨਾਰੀ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਅਤੇ ਅੰਗਾਂ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਵਰਣਨਾ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੁਝ ਨਿਸ਼ਾਨ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਨ: ਉਹ ਨਾਰੀ ਜਿਸਦੇ ਪਾਸੇ ਅਤੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵਾਲ ਹਨ, ਜਿਸਦੀ ਹਥੇਲੀ ਦੇ ਰੇਖਾ ਕਿਲ੍ਹੇ ਅਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੀ ਆਕਾਰ ਬਣਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਸਦੇ ਮੱਥੇ ਦੀ ਰੇਖਾ ਉਚੀ, ਪੀਲੀ ਅਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸਦੀ ਉਂਗਲੀ ਅਤੇ ਅੰਗੂਠਾ ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੁਹਦੇ। ਇਸ ਨਾਰੀ ਦੇ ਚਲਣ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਕੰਬਦੀ ਹੈ। ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਨਮੀ ਤੋਂ ਸੁਭਾਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਨਮੀ ਤੋਂ ਭੋਜਨ ਦਾ ਆਨੰਦ। ਨਾਰੀ ਦੇ ਪੈਰ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਖ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਲਾਲੀਮਾਵਾਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪੈਰ ਉਚੇ ਤੇ ਮਲਾਇਮ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਮਰਯਾਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਸੀਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਤਲਵਾ ਨਰਮ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਪੈਰ ਮਿੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਸਦੇ ਗੁਪਤ ਅੰਗ ਵਿਸ਼ੇਸ਼, ਚੌੜੇ ਅਤੇ ਪੀਪਲ ਦੇ ਪੱਤੇ ਵਰਗੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਪੇਟ ਅਤੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵਾਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਨਿਰਵਾਲੀ ਰੇਖਾਵਾਂ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, "ਸਤਰੀ ਦੇ ਚਿਹਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਰਣਨਾ" ਵਾਲਾ ਚੌਂਸਠਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸੰਪੂਰਨ ਹੋਇਆ। ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਸਮੁਦ੍ਰ ਦੇ ਉਚਾਰਣ ਅਨੁਸਾਰ, ਪੁਰਖ ਅਤੇ ਸਤਰੀ ਦੇ ਸ਼ੁਭ ਚਿਹਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਪਸੀਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਤਲਵਾ ਨਰਮ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਰਗੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘੁਟਨੇ ਕਛੂਏ ਵਰਗੇ ਉਚੇ, ਐੜੀਆਂ ਛੁਪੀ ਹੋਈਆਂ ਤੇ ਵਧੀਆ ਬਣੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਜਾ ਲਈ ਯਾਦ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਪੈਰ ਸੁੱਕੇ, ਨਖ ਫਿਕੇ, ਉਂਗਲੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੇ ਇਕੱਠੀਆਂ ਨਹੀਂ। ਪਿੰਡੀਆਂ ਅਣਸਮਾਨ, ਹੱਡੀਆਂ ਬਾਂਸ ਵਰਗੀਆਂ, ਤੇ ਪਿੰਡੀਆਂ ਸਾਂਪ ਜਾਂ ਪੱਤਲੀਆਂ ਵਰਗੀਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜੰਘਾਂ ਨਰਮ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਢਕੀਆਂ, ਸਮਾਨ ਤੇ ਹਾਥੀ ਦੀਆਂ ਜੰਘਾਂ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦਾਰ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜੰਘਾਂ ਗਿੱਧੜਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਨਿਰਵਾਲ ਹਨ, ਤੇ ਜੜ੍ਹ 'ਤੇ ਇੱਕ ਜਾਂ ਦੋ ਵਾਲ ਹਨ, ਉਹ ਪੁਰਖ ਅਸੁਭਾਗੀ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘੁਟਨੇ ਪਸਲੀ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਉਹ ਘੱਟ ਸੁਭਾਗੀ ਹਨ, ਤੇ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਪੁਰਖ ਆਨੰਦ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਵੱਡੀਆਂ ਜੰਘਾਂ ਵਾਲਾ ਪੁਰਖ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ, ਤੇ ਛੋਟਾ ਅੰਗ ਵਾਲਾ ਪੁਰਖ ਧਨਵਾਨ ਹੁੰਦਾ। ਜੇ ਅੰਗ ਛੋਟਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ-ਹੀਨ ਰਹਿੰਦਾ; ਜੇ ਅੰਗ ਛੋਟਾ ਪਰ ਉੱਤਰੀ ਰਗ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ। ਜੇ ਅੰਗ ਥੱਲੇ ਛੁਪਿਆ, ਲੰਮਾ ਜਾਂ ਵਕਰ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਧਨ-ਹੀਨ ਰਹਿੰਦਾ। ਇੱਕ ਟੈਸਟਿਕਲ ਵਾਲਾ ਪੁਰਖ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੁੰਦਾ; ਅਣਸਮਾਨ ਅੰਗ ਵਾਲਾ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਘੱਟ ਆਨੰਦ ਦਿੰਦਾ। ਜੇ ਟੈਸਟਿਕਲ ਉਚੇ ਤੇ ਪੱਥਰ ਵਰਗੇ ਰੁਖੇ ਹੋਣ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਤੇ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਿਸਾਬ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਵੇ ਜਾਂ ਨਿਸ਼ਬਦ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਗਰੀਬ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਿਸਾਬ ਸੱਜੇ ਵੱਲ ਜਾਂ ਮੜੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਨਾਰੀ ਦੀ ਪਿਸਾਬ ਜੇ ਇਕ ਰੇਖਾ ਵਿੱਚ, ਮਲਾਇਮ ਤੇ ਉਪਰ ਚੜ੍ਹਦੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸੁਭਾਗੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਿਸਾਬ ਸੁੱਕੀ, ਸੀਟੀ ਵਾਲੀ ਜਾਂ ਪੀੜ੍ਹੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਅਸੁਭਾਗੀ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪੁੱਤਰ ਉਸ ਸਮੇਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਵੀਰਯ ਮਛੀ ਵਰਗਾ ਮਹਿਕਦਾ ਹੈ; ਧੀਆਂ ਜਦੋਂ ਵੀਰਯ ਪਤਲਾ ਹੋਵੇ। ਜੇ ਵੀਰਯ ਖਾਰਾ ਮਹਿਕਦਾ ਹੈ, ਬੱਚਾ ਗਰੀਬ ਹੋਵੇਗਾ; ਜੇ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਨਾਰੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸੰਗ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਮੋਟੇ ਚੁਤੜ ਵਾਲਾ ਪੁਰਖ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ; ਸਿੰਘ ਵਰਗੇ ਚੁਤੜ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਮੰਨਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਂਪ ਵਰਗਾ ਪੇਟ, ਪFlat ਜਾਂ ਘੜਾ ਵਰਗਾ ਪੇਟ, ਉਹ ਗਰੀਬ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਮਰ ਸਮਾਨ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਆਨੰਦਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਮਰ ਧਸ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਧਨ-ਹੀਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਮੱਛੀ-ਆਕਾਰ ਪੇਟ ਵਾਲਾ ਪੁਰਖ ਧਨਵਾਨ ਹੁੰਦਾ; ਉੱਘਾ ਨਾਭੀ ਵਾਲਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ। ਜੇ ਨਾਭੀ ਪੇਟ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸੂਈ ਵਰਗਾ ਦਰਦ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਕੇ ਬੈਠਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਤੇ ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਹਵਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪੁਰਖ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਪਾਉਂਦਾ; ਦੋ ਹਵਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਆਨੰਦਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਨਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਜੇ ਨਿਸ਼ਿਧ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ, ਵਕਰਤਾ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਮੋਟੀਆਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਉਲੰਘਣਕਾਰੀ ਮੰਨਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਾਸੇ ਉਲਟੀਆਂ ਹੋਣ, ਉਹ ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਨੌਕਰ, ਧਨ ਤੇ ਸੁਖ ਤੋਂ ਵੰਜਿਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਗਰੁੜ ਪੁਰਾਣ ਦੀ ਵਿਦਿਆਨੁਸਾਰ, ਪੁਰਖ ਅਤੇ ਨਾਰੀ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਅਤੇ ਚਿਹਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਾਗ, ਆਨੰਦ, ਤੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਮਰਯਾਦਾ ਦਾ ਪਤਾ ਲਗਾਇਆ ਗਿਆ।