ਗਰੁਡਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਦਿਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਨਿਕਲਣ ਦੀ ਸੋਚਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਕੁਝ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਅਤੇ ਸੰਕੇਤਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਅਹਿਮੀਅਤ ਮੰਨਦਾ ਸੀ। ਜੇਕਰ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਇੱਕ ਨੇਵਲਾ ਜਾਂ ਚੂਹਾ ਦਿੱਖ ਪੈਂਦਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਇਸੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੇਕਰ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਵੰਸਲੀ (ਬਾਂਸਰੀ), ਇੱਕ ਔਰਤ ਜਾਂ ਪੂਰਾ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਘੜਾ ਵੇਖ ਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਸ਼ੁਭਤਾ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਪਰ, ਜੇਕਰ ਕਪਾਹ, ਦਵਾਈਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ, ਤੇਲ, ਪੱਕੀ ਹੋਈ ਲੱਕੜੀ ਜਾਂ ਸੱਪ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਵੀ ਵੱਖਰੀ ਅਹਿਮੀਅਤ ਹੁੰਦੀ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੱਡੀ ਆਉਣ (ਹਿਚਕੀ ਆਉਣ) ਦੇ ਸੰਕੇਤ ਵੀ ਦੱਸੇ ਗਏ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਹਿਚਕੀ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਵੱਡੇ ਲਾਭ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ। ਪਰ ਜੇਕਰ ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਦੁੱਖ ਤੇ ਕਲੇਸ਼ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਮਿੱਠਾ ਭੋਜਨ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉੱਤਰ-ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੌਤ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਹਿਚਕੀ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਰਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਮੌਜੂਦ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਤਿੰਨ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਜੋੜੇ ਬਾਂਹਾਂ ਉੱਤੇ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਤੇ ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਤਾਰਾ ਗੁਪਤ ਅੰਗ 'ਤੇ, ਤੇ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਦੋਹਾਂ ਗੁਟਣਾਂ ਉੱਤੇ ਹੋਵੇ। ਜੇਕਰ ਤਾਰਾ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਉਮਰ ਛੋਟੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਨਾਭੀ ਉੱਤੇ ਹੋਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਘੱਟ ਵਿੱਚ ਰਾਜ਼ੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਦਿਲ ਉੱਤੇ ਹੋਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਹੋਣ ਨਾਲ, ਧਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣਦਾ ਹੈ; ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਹੋਣ ਨਾਲ, ਸੁਆਦਲੇ ਭੋਜਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਗਰੁੜ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਭਾਗ ਦੇ 'ਗ੍ਰਹ ਅਵਧੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਨਿਰਣੈ' ਚਾਪਟਰ ਦਾ ਸਮਾਪਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਚੰਦਰਮਾ ਦੀ ਗੱਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਚੰਦਰਮਾ ਸੱਤਵੀਂ ਰਾਸ਼ੀ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਚੰਦਰਮਾ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਧਿਆਪਕ ਵਰਗਾ ਦਿਸਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਮੈਂ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ ਤਿੰਨ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਤਿੰਨ ਗਰੁੱਪਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹੱਸਣ, ਖੇਡਣ, ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹਾਲਾਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਕੰਪਣਾ, ਸੁਖ ਅਤੇ ਕੁੱਲ ਬਾਰਾਂ ਹਾਲਾਤ ਹਨ। ਦੁੱਖ, ਆਨੰਦ, ਬੁਖਾਰ, ਕੰਪਣਾ, ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ - ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਤੀਜੇ ਵਿੱਚ ਰਾਜਸੀ ਆਦਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਚੌਥੇ ਵਿੱਚ ਵਿਵਾਦ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਛੇਵੇਂ ਵਿੱਚ ਧਨ-ਅਨਾਜ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ, ਤੇ ਸੱਤਵੇਂ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਤੇ ਪੂਜਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਦਸਵੇਂ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਗਿਆਰਵੇਂ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਤਿਕਾ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹੋਏ, ਸੱਤ ਤਾਰੇ ਪਾਰ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਧਨਿਸ਼ਠਾ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ, ਉੱਤਰੀ ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਮ੍ਰਿਗਸ਼ੀਰਾ, ਚਿਤ੍ਰਾ, ਪੁਸ਼ਿਆ, ਮੂਲ ਤੇ ਹਸਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਸ਼ੁੱਕਰ ਤੇ ਚੰਦਰਮਾ ਜਨਮ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਸ਼ੁਭਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਗ੍ਰਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਬੁੱਧ ਚੌਥੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਮੰਗਲ, ਚੰਦਰਮਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਸ਼ਨੀ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਮੰਗਲ ਛੇਵੇਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਹਨ; ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਤੇ ਚੰਦਰਮਾ ਸੱਤਵੇਂ ਵਿੱਚ। ਸੂਰਜ, ਮੰਗਲ ਤੇ ਚੰਦਰਮਾ ਦਸਵੇਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਹਨ; ਸਾਰੇ ਗ੍ਰਹ ਗਿਆਰਵੇਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਭ ਹਨ। ਸਿੰਘ ਨਾਲ ਮਕਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਕਨਿਆ ਨਾਲ ਮেষ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਧਨੁ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ ਵਧੀਆ, ਤੇ ਮਿਥੁਨ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿਸ਼ਚਿਕ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, 'ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ੁਭ ਤੇ ਅਸ਼ੁਭ ਸਥਾਨਾਂ' ਦਾ ਅਧਿਆਇ ਵੀ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਹੇ ਹਰਾ! ਲਗਨ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਸੂਰਜ ਰਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮੀਨ ਅਤੇ ਮেষ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਹਨ; ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ ਤੇ ਕੁੰਭ ਵਿੱਚ ਚਾਰ। ਸਿੰਘ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਚਿਕ ਵਿੱਚ ਛੇ ਹਨ; ਕਨਿਆ ਤੇ ਤੁਲਾ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਹਨ। ਰਾਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਰਸ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਲਗਨ ਮেষ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਔਰਤ ਬੰਜਣੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸਿੰਘ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹੇ ਬੱਚੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਕਨਿਆ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਧਨੁ ਵਿੱਚ ਭਾਗਵਾਨੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਮਕਰ ਵਿੱਚ ਨੀਚਲੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚਲਦੀ ਹੈ। ਤੁਲਾ, ਕਰਕ, ਮেষ ਤੇ ਮਕਰ ਇਹ ਚਾਰ ਰਾਸ਼ੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਰੁੜ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਇਹ ਅਧਿਆਇ, ਜੋ ਗ੍ਰਹਾਂ, ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ, ਤੇ ਰਾਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸੰਕੇਤਾਂ ਦੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪੂਰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।