ਗਰੁਡਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਗਾਰੁੜ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਨਾਤਨ ਧਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਦਾਨ ਦੀ ਮਹੱਤਾ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮੰਦੇ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਦਾਨ ਧਰਮ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਪਾਪ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਵੇ, ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਪਾਉਣ। ਜੋ ਕੋਈ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਚਮਕ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਨਿਸ਼ਚੇ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿਚ ਸਫਲਤਾ ਚਾਹੀਦੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਨਾਇਕ ਦਾ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਸੰਸਾਰਿਕ ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਹਰੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਪਾਣੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੰਤਹੀਨ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਜ਼ਮੀਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਸੋਨਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਕਪੜੇ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਚੰਦ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਘੋੜੇ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਸ਼ਵਿਨ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਵਾਹਨ ਅਤੇ ਵਿਛੋਣੇ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਧਨ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਗਿਆਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਸਤਿਕਾਰਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਇੰਧਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤਪਤ ਅੱਗ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਦਾਨੀ ਮਨੁੱਖ ਰੋਗ ਰਹਿਤ, ਖੁਸ਼ ਅਤੇ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਜੁੱਤੀਆਂ ਜਾਂ ਛਤਰੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੇਜ਼ ਗਰਮੀ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਅਖੰਡ ਪੁੰਨ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਵੇ ਜੋ ਉਹ ਗੁਣ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ ਆਦਿ ਸਮਿਆਂ ਤੇ ਕੀਤੇ ਦਾਨ ਅਖੰਡ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਦਾਨ ਦਾ ਧਰਮ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਭਟਕਾਵੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਗਾਂਵਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਅੱਗ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਅਕਾਲ ਵਿਚ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਚੰਗਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ। ਇੱਥੇ ਪਚਵੰਜਾ ਅਧਿਆਇ "ਦਾਨ ਦੇ ਧਰਮ ਦੀ ਵਿਵਰਣ" ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਹੇ ਦੁਵਾਰ-ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਪੰਜ ਪਾਪੀ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੰਜਵਾਂ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਵਣ ਵਿਚ ਝੋਪੜੀ ਬਣਾਕੇ ਵਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਡੁਬਕੀ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਉਹ ਵਿਦਵਾਨ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਾਂ ਉਹ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਸੰਪਤੀ ਵੇਦ-ਜਾਣੂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਨਿਤ ਨ੍ਹਾਉਣ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਦੁਵਾਰ-ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਖੋਪੜੀ ਛੱਡੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਅਤੇ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿਚ ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੁਧ, ਘੀ ਜਾਂ ਗਾਂ ਮੂਤਰ ਪੀਣ ਨਾਲ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਛਾਲਾ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਦੁਵਾਰ-ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਵਣ ਵਿਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਵਰਤ ਕਰੇ। ਉਹ ਔਰਤ ਨੂੰ ਗਰਮ ਲੋਹੇ ਨਾਲ ਢੱਕ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜਾਂ ਪੰਜ ਜਾਂ ਚਾਰ ਚੰਦ੍ਰਾਯਣ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਰਤ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੀ ਸੰਪਤੀ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਗਯਾ ਆਦਿ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਜਾਣ ਨਾਲ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਪਾਉਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਯਮ, ਧਰਮਰਾਜ, ਮ੍ਰਿਤਯੁ ਅਤੇ ਅੰਤਕਾ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਤਿਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸੱਤ ਮੁੱਠਾਂ ਚੜ੍ਹਾਏ। ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ, ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਸੌਣਾ, ਉਪਵਾਸ ਅਤੇ ਦੁਵਾਰ-ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ—ਇਹ ਸਭ ਪਾਪ-ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਾਰੁੜ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ ਦਾਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਦੇ ਧਰਮ ਦੀ ਵਿਵਰਣ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਮੁਕਤੀ ਅਤੇ ਅਖੰਡ ਸੁਖ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦਿਵਾਉਂਦੇ ਹਨ।