ਗਰੁਡਪੁਰਾਣਮ੍

ਹਰ ਰੋਜ਼, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਕੁਝ ਵੀ ਵਾਪਸ ਨਾ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜਦੋਂ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਫਿਰ ਪੁੱਤਰ, ਜਿੱਤ, ਧਨ ਜਾਂ ਸਵਰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਦਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਦਾਨ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹਨ। ਖੇਤ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਗੰਨਾ, ਜੌ, ਗੇਂਹੂ ਜਾਂ ਚੌਲ ਲਗਾਏ ਹੋਣ, ਉਹ ਵੀ ਦਾਨ ਦੇ ਅਤਿ ਉੱਤਮ ਰੂਪ ਹਨ। ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ, ਨਾ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਨਾ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇਗਾ, ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ ਦਾਨ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦਾਨ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਅਤੇ ਪੂਰਨ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਇਕ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਾ ਕੁਝ ਦਾਨ ਕਰੇ। ਵਿਸ਼ਾਖ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਨੂੰ, ਸੱਤ ਜਾਂ ਪੰਜ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਧੂਪ ਆਦਿਕ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਆਪ ਜਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਸੰਸਕਾਰ ਪਾਠ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਤੁਰੰਤ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਦਾਨ ਧਰਮ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਲਈ ਨਿਯਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵਿਅਕਤੀ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰੇ। ਜੋ ਕੋਈ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਜੋਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੱਕੇ ਸੰਕਲਪ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰੇ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸਫਲਤਾ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਨਾਇਕ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਜੋ ਸੰਸਾਰਿਕ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰਿ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰੇ। ਜੋ ਪਾਣੀ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਭੋਜਨ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਨੰਤ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜ਼ਮੀਨ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਕੱਪੜੇ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਚੰਦ੍ਰ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਘੋੜੇ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਾਹਨ ਜਾਂ ਸੌਣ ਵਾਲਾ ਸਾਮਾਨ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪਤਨੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਧਨ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਿਡਰਤਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਗਿਆਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੁਆਰਾ ਗਿਆਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਇੰਧਣ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨੂੰ ਭੜਕਦੀ ਅੱਗ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਦਾਨੀ ਵਿਅਕਤੀ ਰੋਗ ਰਹਿਤ, ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਜੁੱਤੀਆਂ ਜਾਂ ਛਤਰੀਆਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੇਜ਼ ਧੁੱਪ ਤੋਂ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਖੰਡ ਪੁੰਨ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਵੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਗੁਣ ਹਨ। ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀਆਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਸਮਿਆਂ 'ਤੇ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਦਾਨ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਦਾਨ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੋਈ ਧਰਮ ਨਹੀਂ। ਪਰ, ਜੇ ਦਾਨ ਮੋਹ ਜਾਂ ਭੁਲੇਖੇ ਵਿੱਚ ਗਾਵਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਅੱਗ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੇ ਕੋਈ ਅਕਾਲ ਪੈਣ 'ਤੇ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਦਾਨ ਫਲਦਾਇਕ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਰੁੜ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪੂರ್ವ ਖੰਡ ਦੇ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਿਭਾਗ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, ‘ਦਾਨ ਧਰਮ ਦੀ ਵਿਸਥਾਰ ਪੂਰਨ ਵਿਆਖਿਆ’ ਵਾਲਾ ਇਕਵੰਜਾ ਅਧਿਆਯ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ (ਬ੍ਰਾਹਮਣ), ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਪੰਜ ਪਾਪੀ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ ਪੰਜਵਾਂ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਹਤਿਆਰਾ ਹੋਵੇ, ਉਹਨੂੰ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਤੱਕ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਝੋਪੜੀ ਬਣਾਕੇ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਾਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਉਹ ਕਿਸੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਵਧ ਦਾ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸਮਾਨ ਕਿਸੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ ਖੋਪੜੀ ਛੁੱਟਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਅਤੇ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਹ ਪਾਪ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੁੱਧ, ਘੀ ਜਾਂ ਗਉ ਮੂਤ ਪੀ ਕੇ ਵੀ ਉਹ ਇਸ ਪਾਪ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।