ਇੱਕ ਵਾਰ, ਧਰਮ ਦੀ ਮਹਾਨ ਪਰੰਪਰਾ ਵਿੱਚ, ਵਿਸ਼ਵਦੇਵ ਰੂਪ ਰਸਮ ਦੇ ਮਹੱਤਵ ਬਾਰੇ ਸਮਝਾਇਆ ਗਿਆ। ਇਹ ਰਸਮ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਯਜਨ ਸਮਝੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕਰਨਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। ਇਸ ਯਜਨ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਲਈ, ਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਪਰ ਕੁੱਤਿਆਂ, ਕੁੱਤਾ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਪਤਿਤਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜਿਹੜੇ ਲੋੜਵੰਦ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵੀ ਭੋਜਨ ਕੱਢਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣ। ਜੇਕਰ ਸੰਭਵ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਮਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਜੋ ਕੁਝ ਭੋਜਨ ਕੱਢ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਕੱਢੋ। ਮਹਿਮਾਨ ਦਾ ਸਦਾ ਆਦਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਆਦਰ-ਸੱਤਕਾਰ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਦਾਨ "ਭਿਖਾ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਮੂੰਹ ਭਰ ਭੋਜਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮਹਿਮਾਨ ਦੀ ਉਡੀਕ, ਇਕ ਗਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਦੋਹਣ ਦੇ ਸਮੇਂ ਜਿੰਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਭਿਖਸ਼ੂ ਹੋਵੇ, ਉਸਨੂੰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਰਿਵਾਰਕ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਕੇ, ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਨਿੰਦਿਆ ਦੇ, ਭੋਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਇਕੱਲਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਜੀਵ ਜਨਮਾਂ ਵਿਚ ਪਸ਼ੂ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਪਾਪ ਜਲਦੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਅਣੁਚਿਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੂਰ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਫ਼-ਸੁਥਰਾ ਰਹਿਣਾ ਅਤੇ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਵੀ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ। ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਮ੍ਰਿਤਕ ਜਾਂ ਨਵੇਂ ਜਨਮੇ ਹੋਏ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਮੌਕੇ 'ਤੇ, ਜਨੇਉ ਪੈਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਦੀ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਦਸ ਰਾਤਾਂ ਦੀ। ਇੱਕ ਸ਼ੂਦਰ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੋ ਸੰਨਿਆਸੀ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ। ਹੁਣ, ਦਾਨ ਦੇ ਸਰਵੋਚ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣਾ, ਯਜਨ ਕਰਵਾਉਣਾ, ਜੀਵਨ-ਯਾਪਨ ਅਤੇ ਦਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹਨ। ਪਰ ਜੋ ਦਾਨ ਯੋਗਵਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤਕਰਤਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਸੱਚਾ ਦਾਨ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਕਿਸੇ ਐਸੇ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਵਾਪਸ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦੇਂਦਾ, ਜਾਂ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਪਾਪ ਮਿਟਾਉਣ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਸੰਤਾਨ, ਜਿੱਤ, ਧਨ ਜਾਂ ਸਵਰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਸਭ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਦਾਨ ਹਨ। ਖੇਤ, ਜਿੱਥੇ ਗੰਨਾ, ਜੌ, ਗਹੂੰ, ਜਾਂ ਚੌਲ ਕੱਢੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦਾਨ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ ਦਾਨ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਨਾ ਹੀ ਹੋਵੇਗਾ। ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਿਸਾਖ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਸੱਤ ਜਾਂ ਪੰਜ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ, ਧੂਪ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲੋਂ ਪਾਠ ਕਰਵਾਉਣਾ ਜਾਂ ਖੁਦ ਪਾਠ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੀਵਨ ਭਰ ਜਿਤਨਾ ਵੀ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ ਲਈ ਇਹ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਡਰ ਮੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨੁੱਖ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੱਕੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰੇ। ਜੋ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸਫਲਤਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਨਾਇਕ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰੇ। ਜੋ ਪਾਣੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਤੋਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਨੰਤ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਜ਼ਮੀਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਸੋਨਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੱਪੜੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਘੋੜੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਧਰਮਕਰਮ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਮੁਕਤੀ ਅਤੇ ਅਨੰਤ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।