ਗਰੁਡਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਾਣੂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਦਿਵਯ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੇ ਅੰਜਲੀ ਨਾਲ ਤਰਪਣ ਦਿਆਂ। ਭਾਰਤ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਾਚੀਨਾਵੀਤੀ ਅਸਨ ਵਿਚ ਬੈਠ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਹੀ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਫੁੱਲਾਂ, ਪੱਤਿਆਂ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਤੱਕ ਕਿ ਮਨ ਚਾਹੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੀਦੀ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਹਰਾ ਦੀ, ਜੋ ਕਦੇ ਕ੍ਰੋਧੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਸਾਰੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਦੇਵਤਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਵੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹਰ ਇੱਕ ਲਈ ਫੁੱਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੱਖ ਕੇ ਵਿਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਅਰਪਣ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਆਰੰਭ, ਮੱਧ ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰੀ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿਚ ਧਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਆਪਣਾ ਆਪ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇਜ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕਰਮ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ, ਹਰੀ ਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਯਜਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੰਜ ਮਹਾ-ਯਜਨ ਪੂਰੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦੀ ਅਰਪਣਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਯਜਨ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ ਕਰਮ ਜ਼ਰੂਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਯਜਨਾ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕੁੱਤਿਆਂ, ਕੁੱਤਾ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਪਤਿਤਾਂ ਆਦਿ ਨੂੰ ਵੀ ਭੋਜਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉੱਤਮ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਕੇ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਾਂ, ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਮਨ ਜੋੜ ਕੇ ਕੁਝ ਭੋਜਨ ਨਿਕਾਲ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਤਿਥੀ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਨਾ, ਅਤੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇਆਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਭਿਖਿਆ ਜੋ ਆਲਮਸ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਕ ਮੂੰਹ ਭਰ ਭੋਜਨ ਹੈ—ਇਹ ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਗਾਇ ਨੂੰ ਦੁੱਧਣ ਲੱਗਦੀ ਵਾਰੀ ਜਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਹੈ, ਉਤਨਾ ਸਮਾਂ ਅਤਿਥੀ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਨਿਯਮ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਭਿਖਸ਼ੂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਭਿਖਿਆ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਕੇ, ਬਿਨਾਂ ਭੋਜਨ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੇ, ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਇਕੱਲਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਆਤਮਾ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਪਾਪ ਜਲਦੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ, ਉਹ ਨਰਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੂਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸੰਪਰਕ ਨਾਲ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਸੰਪਰਕ ਤੋਂ ਬਚਣ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਚਾਹੇ ਮਰੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਨਵੇਂ ਜਨਮੇ ਹੋਣ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ—ਜੰਮਣ ਜਾਂ ਜਨੇਊ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਤੱਕ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ ਦਸ ਰਾਤਾਂ ਤੱਕ। ਇੱਕ ਸ਼ੂਦਰ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤਪਸਵੀ ਲਈ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਦਾਨ ਦੇ ਉੱਤਮ ਕਰਤੱਵ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਾਂਗਾ। ਦਾਨ, ਜਿਵੇਂ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ, ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇਣਾ, ਯਜਨਾਂ ਕਰਵਾਉਣਾ, ਜੀਵਨ ਯਾਪਨ, ਅਤੇ ਦਾਨ ਲੈਣਾ—ਇਹ ਸਭ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਯੋਗਿਆ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਸੱਚਾ ਦਾਨ ਹੈ। ਜੋ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮੁੜ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਜਾਂ ਜੋ ਵਿਦਵਾਨ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਪਾਪ ਮਿਟਾਉਣ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੋ ਸੰਤਾਨ, ਜਿੱਤ, ਧਨ ਜਾਂ ਸੁਰਗ ਲਈ, ਜਾਂ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਵੇਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਸਭ ਉੱਤਮ ਦਾਨ ਹਨ। ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਗੰਨਾ, ਜੌ, ਗੇਹੂੰ ਜਾਂ ਚੌਲ ਵੱਗਦੇ ਹੋਣ—ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦਾਨ ਹੈ। ਕਦੇ ਵੀ, ਨਾ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਇਆ, ਨਾ ਆਉਣ ਵਾਲਾ—ਜ਼ਮੀਨ ਦਾ ਦਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ। ਹਰ ਰੋਜ਼ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਇੱਕ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਾਖ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਪੂਰਨਿਮਾ ਨੂੰ, ਸੱਤ ਜਾਂ ਪੰਜ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ, ਧੂਪ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਕੋਲੋਂ ਪਾਠ ਕਰਵਾਉਣਾ ਜਾਂ ਆਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੀਵਨ ਭਰ ਜੋ ਪਾਪ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਰੰਤ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।