ਗਰੁਡਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਆਪਣੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਵੇ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ, ਉੱਚੇ ਕਰਕੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ, ਉਗਦੇ ਹੋਏ ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਨਿਹਾਰਦੇ ਹੋਏ, 'ਉਦੁਤਯੰ ਚਿਤ੍ਰਮ' ਅਤੇ 'ਤੱਚਕ੍ਸ਼ੁਰ' ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਣ ਕਰੇ। ਇਸ ਤੋਂ ਪਿੱਛੋਂ, ਹੋਰ ਸੂਰਜ ਸੰਬੰਧੀ ਅਤੇ ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰ, ਨਾਲ ਹੀ ਗਾਇਆਤ੍ਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਤੱਕਦੇ ਹੋਏ, ਮਨ ਨੂੰ ਏਕਾਗ੍ਰ ਕਰਕੇ ਇਹ ਜਪ ਕਰਨਾ ਉਚਿਤ ਹੈ। ਇਸ ਵਿਚਕਾਰ, ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਧੋ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਵਿਧੀ ਯਾਦ ਰੱਖਣਯੋਗ ਹੈ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਸੁੱਚੀ ਜ਼ਮੀਨ ਜਾਂ ਦਰਭਾ ਘਾਹ ਉੱਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਬੈਠ ਜਾਵੇ। ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਅਨੁਸਾਰ ਆਚਮਨ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਸਵਾਧਿਆਇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਆਰੰਭ 'ਓਮ' ਉਚਾਰ ਕੇ ਅਤੇ ਅੰਤ 'ਨਮਹ' ਆਖ ਕੇ ਹੋਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਪਿਤਰਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹਨ, ਉਹ ਹੱਥ ਭਰ ਜਲ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਿਤਰ ਕਰਮ ਲਈ, ਭਾਰਤ, ਪ੍ਰਾਚੀਨਾਵੀਤੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਫੁੱਲ, ਪੱਤੇ ਅਤੇ ਜਲ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਮਨਚਾਹੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੋ, ਅਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਰਹਿਤ ਹਰਾ ਦੀ ਭੀ ਅਰਾਧਨਾ ਕਰੋ। ਸਾਰੇ ਜਲ ਹੀ ਦੇਵਤਾ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹਰ ਇੱਕ ਲਈ ਫੁੱਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੱਖ ਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਆਰੰਭ, ਮੱਧ ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰੀ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿਚ ਧਾਰੋ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇਜ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰੋ। ਜਦੋਂ ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਕਰਮ ਹੋ ਜਾਣ, ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦਾ ਪੂਜਨ ਕਰ ਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਦ ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਯਜਨਾ ਵੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੰਜ ਮਹਾ-ਯਜਨ ਪੂਰੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਜਲ ਦਾ ਤਰਪਣ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਯਜਨਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ ਕਰਮ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਯਜਨਾ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕੁੱਤਿਆਂ, ਕੁੱਤਾ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਪਤਿਤਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਭੀ ਭੋਜਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸਰਵੋਤਮ ਹਨ, ਉਹ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਭੋਜਨ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਕੇ ਖਵਾਉਣ। ਜਾਂ, ਜੋ ਕੁਝ ਯੋਗਤਾ ਅਨੁਸਾਰ ਹੋ ਸਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਨਾਲ ਵੰਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਹਿਮਾਨ ਦੀ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਸੇਵਾ ਕਰੋ, ਅਤੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਹੋਏ (ਬ੍ਰਾਹਮਣ) ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ। ਜੋ ਦਾਨ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਇਕ ਮੂੰਹ ਭਰ ਖਾਣਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮਹਿਮਾਨ ਦੀ ਉਡੀਕ, ਗਾਂ ਵਿੱਛੋਂ ਦੁੱਧ ਕੱਢਣ ਜਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਵਿਧੀ ਹੈ, ਤਪੱਸਵੀ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਭਿਖਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਭੋਜਨ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਇਕੱਲਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੂੜ੍ਹ ਜਨਮਾਂ ਵਿਚ ਪਸ਼ੂ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਪਾਪ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਧੀ ਵਿਰੁੱਧ ਭੋਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੂਰ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਵਿਰਤ ਰਹਿਣ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤ੍ਰਤਾ। ਹੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਉਤਮ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਜਾਂ ਨਵੇਂ ਜਨਮੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ—ਜਨੈਊ ਸੰਸਕਾਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਤੱਕ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ ਦੱਸ ਰਾਤਾਂ ਤੱਕ। ਇੱਕ ਸ਼ੂਦਰ ਮਹੀਨੇ ਵਿਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤਪੱਸਵੀ ਲਈ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਦਾਨ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਧਰਮ ਨੂੰ ਵਰਣਨ ਕਰਾਂਗਾ। ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਜਿਹੜਾ ਦਾਨ ਦੱਸਿਆ, ਉਹ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੋਵੇਂ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਪਾਠ ਕਰਨਾ, ਯਜਨਾ ਕਰਵਾਉਣਾ, ਉਪਰਜਨ, ਅਤੇ ਦਾਨ ਲੈਣਾ—ਇਹ ਸਭ ਵਿਵਰਣ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ। ਪਰ ਜੋ ਯੋਗਯ ਪਾਤ੍ਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਸੱਚਾ ਦਾਨ ਹੈ।