ਗਰੁਡਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਭਗਤ, ਜਦੋਂ ਸਵੇਰੇ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਅਤੇ ਫੇਰ ਛੇ ਵਾਰੀ ਹੇਠਾਂ ਧੋ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਠੀਕ ਮਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਗੋਬਰ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਇਹ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਉਚਿਤ ਮੰਤਰਾਂ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਨਹਾਉਣ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਲ ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਹੈ। ਮੂੰਹ ਧੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜੇਕਰ ਉਹ ਮੰਤਰਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਫੇਰ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਮੁੜ ਮੂੰਹ ਧੋ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਜਲ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: "ਤੂੰ ਹੀ ਯਜਨ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਵਸ਼ਟ-ਸਵਰ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਜਲ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼, ਸਰ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹੈਂ।" ਜਾਂ ਉਹ ਦੋ ਵਾਰੀ ਸਾਵਿਤਰੀ ਅਤੇ ਅਘਮਰਸ਼ਣ ਮੰਤਰ ਪੜ੍ਹ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਜਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਉਚਾਰਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਵਗਦਾ ਰਹੇ। ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਲ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੂੰਹ ਹੇਠਾਂ ਕਰਕੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਅਘਮਰਸ਼ਣ ਮੰਤਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਾਂ, ਉਹ ਓਮ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹਰੀ, ਜੋ ਸਭ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਹਨ ਅਤੇ ਜੋ ਰਾਮ ਵਿੱਚ ਰਮਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਜੋੜੀਆਂ ਹਥੇਲੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਕਰਕੇ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਗਦੇ ਹੋਏ ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਤੱਕਦਿਆਂ, ਉਹ "ਉਦੁਤਯੰ ਚਿਤ੍ਰਮ" ਅਤੇ "ਤੱਚਕਸ਼ੁਰ" ਮੰਤਰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੋਰ ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਵੇਦਿਕ ਮੰਤਰ, ਨਾਲ ਹੀ ਗਾਯਤਰੀ ਮੰਤਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਤੱਕਦਿਆਂ, ਉਹ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਇਹ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮੰਤਰਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨਾ ਯਾਦ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਹੋਰ ਸੰਭਵ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫ ਜ਼ਮੀਨ ਜਾਂ ਦਰਭਾ ਘਾਹ ਉੱਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਬੈਠ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਚਮਨ ਕਰਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਸਮਰੱਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸਵਾਧਿਆਇ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ "ਓਮ" ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ "ਨਮਹ" ਕਹਿ ਕੇ ਹਵਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਨਿਯਮਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਦੀਆਂ ਮੁਠੀਆਂ ਨਾਲ ਦਿਵਯ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਿਤਰ-ਕਰਮ ਲਈ, ਭਾਰਤ, ਉਹ ਪ੍ਰਾਚੀਨਾਵੀਤੀ ਅਸਨ ਵਿੱਚ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਨਾਲ ਬੈਠਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਫੁੱਲ, ਪੱਤੇ ਅਤੇ ਜਲ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੋਰ ਚਾਹੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਕ੍ਰੋਧ-ਰਹਿਤ ਹਰਾ ਦੀ ਵੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਜਲ ਹੀ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹਰ ਇੱਕ ਲਈ ਫੁੱਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੱਖ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਸ਼ੁਰੂ, ਵਿਚਕਾਰ ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰੀ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਸਾਏ ਰੱਖੋ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇਜ ਹਨ, ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰੋ। ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕਰਮ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅਤੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਜਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਯਜਨ ਵੀ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਤਾ ਕਿ ਪੰਜ ਮਹਾ-ਯਜਨ ਪੂਰੇ ਹੋਣ। ਜੇਕਰ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਜਲ ਦੀ ਅਰਪਣੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਯਜਨ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ ਯਜਨ ਵੀ ਜਰੂਰੀ ਹੈ, ਇਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਯਜਨ ਹੈ। ਕੁੱਤਿਆਂ, ਕੁੱਤਾ-ਭੋਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ, ਪਤਿਤਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਵੀ—ਉੱਤਮ ਲੋਕ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਖਵਾਉਣ, ਇਹ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਕੇ। ਜਾਂ, ਇਕਾਗ੍ਰ ਚਿੱਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਯੋਗ ਅਨੁਸਾਰ ਜੋ ਕੁਝ ਭੋਜਨ ਉਪਲਬਧ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕੱਢੋ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਹਿਮਾਨ ਦੀ ਆਦਰ-ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੋ ਅਤੇ ਦੁਜਾਤੀਆਂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੋ। ਜੋ ਭੀਖਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਇਕ ਮੂੰਹ ਭਰ ਖਾਣਾ ਹੈ; ਇਹ ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮਹਿਮਾਨ ਦੀ ਉਡੀਕ, ਗਾਊਂ ਨੂੰ ਦੁੱਧਣ ਦੇ ਸਮੇਂ ਜਿੰਨੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਭਿਖਿਆਰਥੀ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਦਿਓ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਬਿਨਾ ਭੋਜਨ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੇ, ਖਾਓ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਇਕੱਲਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਜੀਵ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨੀਚ ਜਨਮ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।