ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਉਹ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵੀ ਕਰਮ ਕਰੇ, ਪਰ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਨਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਜਦ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੰਧਿਆ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੂਜਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਿਛਲੇ ਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਦੋਹਾਂ ਲਾਭ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਣਗਿਣਤ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਪਰਮਾਤਮਾ ਆਪਣੇ ਯੋਗੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ, ਸ਼ੁੱਧ ਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਗਾਇਆਤ੍ਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰੇ। ਉਹ Ṛਗ, ਯਜੁਰ ਅਤੇ ਸਾਮ ਵੇਦ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਮੁੱਖ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ, ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੇ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ। ਭੂਃ, ਭੁਵਃ, ਸਵਃ, ਓਮ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਰੁਦ੍ਰ ਹਨ, ਜੋ ਸਦਾ ਅਵਿਨਾਸੀ ਹਨ। ਸਵੇਰੇ ਅਤੇ ਦੁਪਹਿਰ ਵੇਲੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਅੱਗ ਜਗਾ ਕੇ, ਜਾਤਵੇਦਸ ਨੂੰ ਹਵਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ ਹੀ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਹੋਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦਾ ਨੇਵੈਦਯ ਅਰਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੋਜਾ-ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਧੀਆ ਦੋਜਾ-ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਧਰਮ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਸੰਬੰਧੀ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਸੁਖ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਵੇ। ਦੁਪਹਿਰ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਨ੍ਹਾਉਣ ਲਈ ਮਿੱਟੀ ਇਕੱਠੀ ਕਰੇ। ਨਦੀਆਂ, ਤੀਰਥ-ਸਰੋਵਰਾਂ, ਝੀਲਾਂ ਜਾਂ ਹੋਰਨਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ, ਜੇ ਪੰਜ ਗਠੜੀਆਂ ਨਹੀਂ ਹਟਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਤਾਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਅਸ਼ੁੱਧ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਅਤੇ ਛੇ ਵਾਰੀ ਧੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਗੋਬਰ ਲਗਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਲਾ ਕੇ, ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਦੀ ਜਪ ਕਰੇ। ਇਸ਼ਨਾਨ ਸਮੇਂ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਜੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਪਾਣੀਆਂ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਹਨ। ਮੂੰਹ ਧੋ ਕੇ, ਜੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰ ਕੇ ਮੁੜ ਧੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ “ਤੂੰ ਹੀ ਯਗ੍ਯ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਵਸ਼ਟ-ਧਵਨੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਪਾਣੀ, ਜੋਤ, ਸਰ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹੈਂ।” ਜਾਂ ਉਹ ਦੋ ਵਾਰੀ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਅਤੇ ਅਘਮਰਸ਼ਣ ਸੁਕਤ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀਆਂ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ, ਵਹਿਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਕੇ, ਮੂੰਹ ਹੇਠਾਂ ਕਰਕੇ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਅਘਮਰਸ਼ਣ ਸੁਕਤ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਾਂ ਉਹ ਓਮ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰੇ ਅਤੇ ਹਰਿ, ਜੋ ਸਭ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹਨ ਤੇ ਰਾਮ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੀਤ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੇ। ਜਦ ਉਹ ਪਾਣੀ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਵੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲ ਰੱਖ ਕੇ ਉਚੇ ਕਰੇ। ਉਗਦੇ ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਤੱਕ ਕੇ, “ਉਦੁਤਯੰ ਚਿਤ੍ਰਮ” ਅਤੇ “ਤਚਕਸ਼ੁਰ” ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹੇ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੋਰ ਸੂਰਜ ਤੇ ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰ ਅਤੇ ਗਾਇਆਤ੍ਰੀ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰੇ। ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਤੱਕ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਇੱਕਾਗਰ ਕਰਕੇ ਜਾਪ ਕਰੇ। ਵਿਚਕਾਰ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਧੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਢੰਗ ਨਾਲ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਸਾਫ਼ ਜ਼ਮੀਨ ਜਾਂ ਦਰਭਾ ਘਾਹ ਉੱਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਬੈਠ ਜਾਵੇ। ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਨੁਸਾਰ ਆਚਮਨ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸਵਾਧਿਆਇ ਕਰੇ। ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ “ਓਮ” ਉਚਾਰੇ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ “ਨਮਹ” ਆਖੇ ਅਤੇ ਹੋਮ ਕਰੇ। ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪਿਤਰਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਹੋਮ ਅਰਪਿਤ ਕਰੇ।