ਗਰੁਡਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ, ਵਿਦਵਾਨ ਆਚਾਰਯ ਨੇ ਧਾਰਮਿਕ ਕਰਮ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਲਈ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਨੂੰ ਮਹੱਤਵ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ "ਓ਷ਧਿ" ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਘੜੇ ਨੂੰ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਕੇ, ਦੁਬਾਰਾ ਅਰਘਯਾ ਅਰਪਣ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਆਪਣੇ ਧਰਮਗ੍ਰੰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਲੈ ਕੇ, "ਤੁਸੀਂ ਯੁਵਾਂ ਹੋ" ਕਹਿ ਕੇ, "ਸ਼ੰਭੂ ਲਈ" ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਉਹ ਵਸਤ੍ਰ ਵਿਛੋਣ ਤੇ ਸਜਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉੱਚਤੱਤਵ ਵਿਚ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ, ਮੰਤਰਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, ਸੁਭਾਵਿਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਜੋੜੇ ਵਸਤ੍ਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਣਵ (ਓਮ) ਨਾਲ ਲਪੇਟ ਕੇ, ਆਲਤਾਰ ਕੋਲ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਅੱਗ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਚਾਰਯ "ਸ਼੍ਰੀਸੂਕਤ", "ਪਾਵਮਾਨਯ", "ਵਾਸਦਾਮਯ" ਅਤੇ "ਅਸਵਜਿਨ" ਸੂਕਤਾਂ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦੇ ਹਨ। "ਰੁਦ੍ਰ", "ਪੁਰੁਸ਼ਸੂਕਤ" ਅਤੇ "ਸ਼ੁਕਰੀਯ" ਸੂਕਤਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਇ ਵੀ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। "ਵੈਦਿਕ ਵਰਤ", "ਵਾਮਦੇਵ", "ਜ੍ਯੇਸ਼ਠਸਾਮਨ" ਅਤੇ "ਰਥੰਤਰਾ" ਦੀ ਵੀ ਪਾਠੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। "ਅਥਰਵਸ਼ਿਰਸ", "ਅਥਰਵਵੇਦ ਦਾ ਕੁੰਭਸੂਕਤ" ਵੀ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ। ਉਸਤਾਦ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹਥਿਆਰ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਆਲਤਾਰ 'ਤੇ ਛਿੜਕਾਅ ਕਰਦੇ ਹਨ। "ਜਾਤਵੇਦਸ" ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਲਿਆ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਆਚਾਰਯ ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ-ਸਮਾਨ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। "ਵੈਸ਼ਣਵ ਯੋਗ" ਦੀ ਵਿਧੀ ਨਾਲ, ਉੱਚਤ ਚਮਕ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸਧਾਰਣ ਮੰਤਰ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਪਰੰਪਰਾਗਤ ਮੰਤਰ ਨਾਲ, "ਬ੍ਰਹਮਾ", "ਵਿਸ਼ਣੂ", "ਹਰਾ" ਅਤੇ "ਈਸ਼ਾਨਾ" ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਮੰਤਰ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਦਰਭਾ ਘਾਹ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛੂਹ ਕੇ ਉਹ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅੱਗ ਦਰਭਾ ਘਾਹ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕੁਝ ਆਚਾਰਯ ਜਨਮ-ਸੰਸਕਾਰ ਆਦਿ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤੁਰੰਤ ਇਹ ਵਿਧੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਆਚਾਰਯ ਘੀ ਨੂੰ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਕੇ, ਪੰਜ ਪੰਜ ਆਹੁਤੀਆਂ ਪੰਜ ਵਾਰੀ ਘੀ ਨਾਲ ਅਰਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਆਪਣੇ ਧਰਮਗ੍ਰੰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਮੰਤਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਣਵ ਨਾਲ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ ਅੱਗ ਸਾਰੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸਫਲਤਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। "ਇੰਦਰ" ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਸੋ-ਸੋ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਆਚਾਰਯ ਆਪਣੀ ਆਹੁਤੀ ਘੀ ਵਾਲੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਮਨ ਨੂੰ ਇੱਕਾਗ੍ਰ ਕਰਕੇ, ਪੂਰੀ ਆਹੁਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੀਵਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਨਾਗਾਂ ਲਈ, ਕਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਘੀ ਦੋਹਾਂ ਲਈ ਸਹਾਇਕ ਅਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮੁੱਖ ਹੈ। "ਜ੍ਯੇਸ਼ਠਸਾਮਨ" ਅਤੇ "ਭਾਰੁੰਡ" ਨੂੰ ਪੱਛਮੀ ਦਿਸਾ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹਰੇਕ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੀਸ 'ਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸੀਸ ਦੇ ਸਥਾਨਾਂ 'ਤੇ ਆਹੁਤੀਆਂ ਅਰਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਾਂ, ਦੁਜਾ ਜਨ, ਆਪਣੇ ਧਰਮਗ੍ਰੰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਜਾਂ "ਗਾਯਤਰੀ" ਮੰਤਰ ਵਰਤ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਹੁਤੀ ਦੀ ਵਿਧੀ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਆਚਾਰਯ ਮੰਤਰਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ: "ਅਗਨੀ ਆਓ!" ਦੋਨੋ ਜੰਗਿਆਂ 'ਤੇ; "ਦੇਵਤਾ ਸਾਨੂੰ ਭਲਾ ਦਿੰ"—ਗੁੱਟਾਂ 'ਤੇ; "ਤੁਸੀਂ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਪਾਓ"—ਹਿਰਦੇ 'ਤੇ; "ਤੁਸੀਂ ਚਮਕਦੇ ਰਹੋ"—ਗਲੇ 'ਤੇ; "ਸੀਸ ਬਣੋ"—ਸੀਸ 'ਤੇ; ਇਹ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਕੇ, ਹੋਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। "ਵੇਦ", "ਸ਼ੁਭ ਦਿਨ" ਕਹਿ ਕੇ, ਮੰਦਰਾਂ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ, ਰਤਨਾਂ, ਧਾਤਾਂ ਅਤੇ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਦੀ ਵੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ, ਧਰਮਕਰਮ ਦੀ ਪੂਰੀ ਵਿਧੀ ਆਚਾਰਯ ਦੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ, ਮੰਤਰ-ਉਚਾਰਨ ਅਤੇ ਆਹੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਫਲ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭਤਾਪੂਰਕ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।