ਗਰੁਡਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ-ਪਵਿਤ੍ਰਾ ਦੀ ਰਚਨਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ-ਪਵਿਤ੍ਰਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼੍ਰਧਾ ਨਾਲ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ, ਇਹ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਪਵਿਤ੍ਰਾ ਦੇ ਗੁੰਡੇ ਇੱਕ ਸੌ ਅੱਠ, ਪੰਜਾਹ ਜਾਂ ਪੱਚੀ ਬਣਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਗੁੰਦਾ ਚਾਰ ਉਂਗਲਾਂ ਦੇ ਫਾਸਲੇ 'ਤੇ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਨਾਮ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ: ਜਯਾ, ਵਿਜਯਾ, ਰੁਦ੍ਰਾ, ਅਜਿਤਾ ਅਤੇ ਸਦਾਸ਼ਿਵਾ। ਪਵਿਤ੍ਰਾ ਨੂੰ ਕੁੰਕੁਮ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੁਗੰਧਤ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਲਿੰਗਾ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਦੁਧ ਅਤੇ ਹੋਰ ਭੋਗਾਂ ਨਾਲ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਆਦਿ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ਼ਾਨ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਜੜ੍ਹ 'ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਮਿੱਟੀ, ਦੱਖਣ ਵਿੱਚ ਰਾਖ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਤੱਤ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਉੱਤਰ-ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਰਾਈ ਦੇ ਦਾਣੇ, ਰੱਖਿਆ ਮੰਤਰ ਨਾਲ, ਨੰਦੀ ਬੈਲ ਵਾਲੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੋਮ ਕਰਕੇ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਭੇਟ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਭੇਟ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸਵੇਰੇ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਪੂਜਾ ਕਰਾਂਗਾ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਪਧਾਰੋ," ਐਸਾ ਆਖ ਕੇ ਪਵਿਤ੍ਰਾ ਦੇ ਧਾਗੇ ਦੇਵੀ ਦੇ ਕੋਲ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਵ-ਰੂਪ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਹੀ ਪਵਿਤ੍ਰਾ ਚੜ੍ਹਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜੋ ਸੰਹਿਤਾ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸੰਸਕਾਰਿਤ ਅਤੇ ਧੂਪ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ, "ਦੇਵਕਾ" ਤੱਤ ਦੀ ਪੂਜਾ "ਓਮ ਹੀੰ, ਗਿਆਨ-ਤੱਤ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ" ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। "ਓਮ ਹਾਂ, ਆਤਮਾ-ਤੱਤ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਆਤਮਾ-ਰੂਪ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦੇਖਿਆ—" ਜੋ ਕੁਝ ਕੀਤਾ, ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਕੀਤਾ, ਛੱਡਿਆ, ਭੇਟ ਕੀਤਾ ਜਾਂ ਗੁਪਤ ਰੱਖਿਆ—" ਉਹ ਸਭ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇ, ਯਜਨ-ਵ੍ਰਤ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰੋ; ਜੋ ਸਭ ਤੱਤਾਂ ਦਾ ਸਰਵਸਾਰ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਕਾਰਨਾਂ ਨਾਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ: "ਓਮ ਹਾਂ ਹੀੰ ਹੁੰ ਹੈਂ ਹੌਂ, ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ"। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਪੁਰਾਣੇ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਚਾਰ ਸ਼ੁੱਧ ਪਵਿਤ੍ਰਾ ਧਾਗੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਨੂੰ ਭੇਟ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਦੇ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਭਿਆਨਕ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਸ਼ਿਵ-ਪਵਿਤ੍ਰਾ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਵਾਲਾ ਚੌਂਤਾਲੀਸਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਵਿਸ਼ਨੁ-ਪਵਿਤ੍ਰਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹਰੀ ਨੇ ਸਿਖਾਈ। ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਝੰਡਾ ਅਤੇ ਗਲ-ਪਹਿਨਾਵਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ, ਵਾਸੁਕੀ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਸਰਪ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹਰੀ ਦੇ ਦਿੱਤੇ ਗਲ-ਪਹਿਨਾਵੇ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਮਿਲੇਗੀ।" ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਵਾਰਿਸ਼ੀ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ ਪਵਿਤ੍ਰਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੇ। ਇਸ ਲਈ, ਪਵਿਤ੍ਰਾ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਚਾਹੇ ਸ਼ੁਕਲ ਜਾਂ ਕ੍ਰਸ਼ਣ ਪੱਖ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਲਈ ਪਵਿਤ੍ਰਾ ਚੜ੍ਹਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੁ ਲਈ ਵਾਧੇ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਜਾਂ ਅਚਾਰਯਾ ਦੇ ਆਉਣ 'ਤੇ ਵੀ ਇਹ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪਵਿਤ੍ਰਾ ਦੇ ਲਈ ਰੇਸ਼ਮ, ਕਪੜੇ ਦਾ ਧਾਗਾ, ਰੂਈ ਜਾਂ ਲੀਨਨ ਵਰਤਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਵੈਸ਼ਿਆਂ ਲਈ ਲੀਨਨ, ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਲਈ ਸੰਨ ਦੇ ਛਾਲ ਦਾ ਕਪੜਾ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਹਿਲਾ ਲਈ ਤਿੰਨ-ਤਹਾ ਕੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਧਾਗਾ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗਣੇਸ਼ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ—ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਦੇਵਤਾ ਧਾਗਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਵਿਤ੍ਰਾ ਨੂੰ ਸੋਨੇ, ਚਾਂਦੀ, ਤਾਂਬੇ, ਵੈਸ਼ਨਵ ਜਾਂ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਛੋਟਾ ਪਵਿਤ੍ਰਾ ਆਧਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਧਾਗਾ ਇੱਕ ਸੌ ਅੱਠ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਾਪ ਅੰਗੂਠੇ ਨਾਲ, ਮੱਧਮ ਮੱਧੀ ਉਂਗਲ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚੌਕੀ ਅਤੇ ਬੇਦੀਆਂ 'ਤੇ ਇਹ ਆਮ ਨਿਯਮ ਹੈ। ਪਵਿਤ੍ਰਾ ਹਿਰਦੇ, ਨਾਭੀ, ਜੰਘਾ ਤੇ ਗੋਡਿਆਂ 'ਤੇ ਲਟਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਤੀਹ-ਛੇ, ਚਵੀ-ਚਾਰ, ਜਾਂ ਬਾਰਾਂ ਗੁੰਡੇ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਪਵਿਤ੍ਰਾ ਕੇਸਰ, ਹਲਦੀ ਜਾਂ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੀਪਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਪੜੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਅੱਠ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੀਤ ਰੰਗ ਅਤੇ ਕੇਸਰ ਨਾਲ, ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨਾ ਨਾਲ, ਇਹ ਵਿਧੀ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਸ਼ਿਵ-ਪਵਿਤ੍ਰਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ-ਪਵਿਤ੍ਰਾ ਦੀ ਵਿਧੀ, ਜਿਵੇਂ ਗਰੁੜ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਅਧਿਆਇਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ, ਸ਼੍ਰਧਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਜੀਵਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲੇ।