ਓਮ ਦੀ ਉੱਚਾਰਨਾ ਨਾਲ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਮਾਨਯੋਗ ਪ੍ਰਧਾਨ ਵਿਸ਼੍ਵਾਵਸੁ, ਜੋ ਕੁਆਰੀਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਲਈ ਇੱਕ ਕੁਆਰੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਉੱਦਮ ਨਾਲ ਉਪਜਾਇਆ। ਉਸ ਵਿਸ਼੍ਵਾਵਸੁ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਆਦਰਯੋਗ ਰਿਕ੍ਸ਼ਕਰਨੀ ਦੀ ਵੰਦਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੀ, ਉੱਠੇ ਹੋਏ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੀ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਕਾਲਰਾਤ੍ਰੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਮਾਸ ਅਤੇ ਲਹੂ ਦਾ ਭੋਜਨ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਉਹ ਮੌਤ ਦੀ ਦਾਤਾ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਰਿਕ੍ਸ਼ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਅਰਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਆਹਵਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਾਰੇ, ਸਾੜੇ ਅਤੇ ਮਾਸ-ਲਹੂ ਨੂੰ ਪਕਾਏ। ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਤਿਥੀ, ਨਕਸ਼ਤ੍ਰ ਜਾਂ ਵਰਤ ਵਿਧੀ ਨਿਰਧਾਰਤ ਨਹੀਂ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਿਪੇਟ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਬਾਂਧਦੀਆਂ, ਮੋਹ ਲੈਂਦੀਆਂ ਅਤੇ ਨਾਸ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਖਤਰੇ ਅਤੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਰੁੜ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪੂਰਬ ਭਾਗ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅੰਸ਼ ਦੇ ਆਚਾਰ ਪ੍ਰਕਰਨ ਵਿੱਚ, 'ਮੋਹਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਿਦਿਆ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ' ਨਾਮਕ ਇਕਤਾਲੀਸਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅਗਲੇ ਚਰਣ ਵਿੱਚ, ਰਚਨਾ ਦਾਤਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਹੁਣ ਮੈਂ ਓਹ ਵਿਧੀ ਸਮਝਾਵਾਂਗਾ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਗਾ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਸ਼ੁਭਤਾ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭਤਾ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਸਾਲ ਭਰ ਦੀ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਰੁਕਾਵਟ ਸਿਰਫ ਗਣੇਸ਼ ਹੀ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਧਾਗਾ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਸੋਨਾ, ਚਾਂਦੀ, ਤਾਂਬਾ ਜਾਂ ਕਪਾਹ ਦੀ ਲੜੀ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਧਾਗੇ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਗੂੰਥ ਕੇ ਤਿਆਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਅਘੋਰ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਕਰਕੇ, ਇਸਨੂੰ ਤਤਪੁਰੁਸ਼ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਿਧੀ ਵਿੱਚ ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਅੱਗ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸੱਪ ਅਤੇ ਮੋਰਧਜ ਵਾਲੇ ਦੀ ਯਾਦ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਗੇ ਦੀ ਗਿਣਤੀ 108, 50 ਜਾਂ 25 ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਗੰਠਾਂ ਚਾਰ ਅੰਗੁਲ ਦੇ ਫਾਸਲੇ 'ਤੇ ਪਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਜਯਾ, ਵਿਜਯਾ, ਰੁਦ੍ਰ, ਅਜਿਤ ਅਤੇ ਸਦਾਸ਼ਿਵ ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਧਾਗੇ ਨੂੰ ਕੁੰਕੁਮ ਜਾਂ ਹੋਰ ਸੁਗੰਧਿਤ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗ ਕੇ, ਵਾਸਨਾ ਵਾਲੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਲਿੰਗ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਦੁੱਧ ਆਦਿ ਦ੍ਰਵਿਆਂ ਨਾਲ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸੁਗੰਧ ਆਦਿ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ਼ਾਨ ਕੋਣ ਵਿੱਚ, ਜੜ੍ਹ ਵਿੱਚ ਸੁਗੰਧਿਤ ਫੁੱਲ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਮਿੱਟੀ, ਦੱਖਣ ਵਿੱਚ ਭਸਮ ਅਤੇ ਹੋਰ ਤੱਤ ਰੱਖਣੇ ਹਨ। ਉੱਤਰੀ-ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਰਾਈ ਦੇ ਦਾਣੇ ਅਤੇ ਰਖਿਆ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਨੰਦੀ (ਬੈਲ-ਧਾਰੀ) ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਹੈ। ਹੋਮ ਕਰਕੇ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਹਵਨ ਸਮੱਗਰੀ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਹੈ ਅਤੇ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਭੇਟ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸਵੇਰੇ, "ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਾਂਗਾ, ਇੱਥੇ ਆ ਜਾ," ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਹਵਾਨ ਕਰਕੇ, ਸੰਸਕਾਰਤ ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਗਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇਵੀ ਦੇ ਕੋਲ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਤੀਸਰੇ ਨੇਤ੍ਰ ਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵ ਰੂਪ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸਿਰਫ ਉਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਗੇ ਚੜ੍ਹਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੰਹਿਤਾ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸੰਸਕਾਰਤ ਅਤੇ ਧੂਪ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤੇ ਹੋਣ। ਫਿਰ, ਦੇਵਕਾ ਨਾਮਕ ਤੱਤ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸੱਚੇ ਆਤਮਿਕ ਰੂਪ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, "ਓਮ ਹੀਂ" ਜਾਂ "ਹੀਃ" ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਗਿਆਨ ਤੱਤ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ। "ਓਮ ਹਾਂ" ਜਾਂ "ਹਉਃ" ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਆਤਮਾ ਤੱਤ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਇਸ ਯਜ్ఞ ਵਿੱਚ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਆਤਮਾ ਵਜੋਂ, ਤੁਸੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਕੀਤਾ, ਛੱਡਿਆ, ਭੇਟ ਕੀਤਾ ਜਾਂ ਗੁਪਤ ਰੱਖਿਆ—ਉਹ ਸਭ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, "ਓਮ ਹਾਂ ਹੀਂ ਹੂੰ ਹੈਂ ਹੌਂ" ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸਭ ਤੱਤਾਂ ਦੇ ਮੂਲ, ਨਿਯਮਕ ਸੁਆਮੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਰੀਤਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਚਾਰ ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਗੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ (ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖਤ੍ਰੀ, ਵੈਸ਼) ਨੂੰ ਭੇਟ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਦੇ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਭੇਜਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ, 'ਸ਼ਿਵ ਪਵਿੱਤਰ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ' ਨਾਮਕ ਬਿਆਲੀਸਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਪਵਿੱਤਰ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹਰੀ ਨੇ ਸਿੱਖਾਈ ਸੀ। ਵਿਣੁ ਨੇ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਝੰਡਾ ਅਤੇ ਗਲੇ ਦਾ ਹਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਵਿਣੁ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ, ਵਾਸੁਕੀ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ, ਸੱਪ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜੋ ਹਾਰ ਹਰੀ ਨੇ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਵੇਗਾ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵਰਖਾ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਵਿਹੀਣ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਚਾਹੇ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖ, ਵਿਣੁ ਲਈ ਇਹ ਵਿਧੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਵਿਣੁ ਲਈ, ਵਧਦੇ ਚੰਦ ਦੇ ਸਮੇਂ ਜਾਂ ਗੁਰੂ ਦੇ ਆਗਮਨ 'ਤੇ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਿਧੀ ਵਿੱਚ ਰੇਸ਼ਮੀ ਧਾਗਾ, ਕਪੜੇ ਦੀ ਲੜੀ, ਕਪਾਹ ਜਾਂ ਸੁਤ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਵੈਸ਼ਾਂ ਲਈ ਸੁਤ, ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਲਈ ਭਾਂਗ ਦੀ ਛਾਲ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਕਪੜਾ ਉਚਿਤ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਔਰਤਾਂ ਲਈ, ਤੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਗੂੰਥਿਆ ਧਾਗਾ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭਤਾ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਇਹ ਰੀਤਾਂ ਗਰੁੜ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ।