ਹੇ ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਾ, ਇਹ ਮਨਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਪਹਿਲਾਂ, "ਓਮ ਸੋਂ", ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; "ਓਮ ਬ੍ਰਿਂ", ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; "ਓਮ ਅਂ", ਅੰਗਾਰਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; "ਓਮ ਰਂ", ਰਹੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਸੂਰਜ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਆਦਿ ਸਮੱਗਰੀਆਂ ਮੁੱਢਲੇ ਮਨਤਰ ਨਾਲ ਅਰਪਿਤ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਨਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰ ਜਪਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸੂਰਜ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ "ਓਮ ਤੇਜਸ਼ਚੰਡਾਯ ਹੂੰ ਫਟ ਸ੍ਵਧਾ ਸ੍ਵਾਹਾ ਪੌਸ਼ਟ" ਮਨਤਰ ਉਚਾਰਨਾ ਹੈ। ਇਹ ਹਵਨ ਤਿਲ ਅਤੇ ਚਾਵਲ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟ ਕੇ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੂਜਕ ਉਸ ਪਾਤਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਗੁਡ਼ਿਆਂ ਉੱਤੇ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਗੁਰੂਆਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ: "ਓਮ ਅਂ, ਗੁਰੂਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ"। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦਾ ਵਿਧਾਨ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਇਹ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਰੁੜ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਆਚਾਰ ਅੰਸ਼ ਵਿਚ, ਪਹਿਲੇ ਭਾਗ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਖੰਡ ਦੇ ਉਨਤਾਲੀਵੇਂ ਅਧਿਆਇ 'ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਦੀ ਵਿਧੀ' ਦਾ ਸਮਾਪਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਵਿਣੂ ਜੀ ਪੁਛਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਸ਼ੰਖ ਅਤੇ ਚਕਰ ਧਾਰੀ, ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਬਾਰੇ ਵੀ ਦੱਸੋ।" ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, "ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦਾ ਵਿਧਾਨ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।" ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਨਿਆਸ ਕਰਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। "ਓਮ ਹਾਂ, ਹੇ ਸ਼ਿਵ ਆਸਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਆਓ।" ਫਿਰ "ਓਮ ਹਾਂ" ਨਾਲ ਗਣਪਤੀ, ਨੰਦੀ, ਗੰਗਾ, ਮਹਾਕਾਲ ਆਦਿ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ 'ਤੇ ਸਨਾਨ, ਸੁਗੰਧ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। "ਓਮ ਹਾਂ" ਨਾਲ ਗੁਰੂ, ਅਨੰਤ, ਗਿਆਨ, ਸਰਵਭੌਮਤਾ, ਅਜਾਣਤਾ, ਅਸਰਵਭੌਮਤਾ, ਅਧਸਚੰਡ, ਕਰਨਿਕਾ, ਜੇਠ, ਕਾਲੀ, ਬਲਪ੍ਰਮਥਿਨੀ, ਮਨੋਨਮਨੀ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਰੂਪ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, "ਓਮ" ਨਾਲ ਸਿਰ, "ਓਮ ਹੈਂ" ਨਾਲ ਕਵਚ ਅਤੇ "ਓਮ ਹ" ਨਾਲ ਅਸਤਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। "ਓਮ ਹਾਮ" ਨਾਲ ਸਿੱਧੀ ਲਈ, ਵਿਦਿਉਤ ਲਈ, ਜਾਗਰਣ ਲਈ, ਅਤੇ ਸ੍ਵਧਾ ਲਈ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸੱਚ ਦੀਆਂ ਅੱਠ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਮੁੱਢ ਤੋਂ ਹੀ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ "ਓਮ ਹਾਮ" ਨਾਲ ਵਾਮਦੇਵ, ਰੱਖਿਆ, ਕੁਆਰੀ, ਮਾਤਾ, ਵਾਧ, ਮੋਹਿਨੀ ਆਦਿ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਵਾਮਦੇਵ ਦੇ ਤ੍ਰੈਸਠ (ਤੇਰਾਂ) ਰੂਪ ਜਾਣੋ। ਫਿਰ, "ਓਮ ਹਾਮ" ਨਾਲ ਤਤਪੁਰੁਸ਼, ਸਥਾਪਨਾ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਈਸ਼ਾਨ, ਅੰਗਦਾ, ਮਰੀਚੀ ਆਦਿ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਈਸ਼ਾਨ ਦੇ ਪੰਜ ਰੂਪ ਹਨ। ਫਿਰ, "ਓਮ ਹਾਮ" ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਗਣ, ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ, ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ, ਵਾਯੂ, ਈਸ਼ਾਨ (ਸਭ ਗਿਆਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀ), ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ (ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ) ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਮੰਤ੍ਰਣ, ਸਥਾਪਨਾ ਤੇ ਆਵਾਹਨ ਕਰਨਾ, ਤੱਤਵਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ, ਮুদ্রਾ ਦਿਖਾਉਣੀ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ, ਸਨਾਨ, ਸੁਗੰਧਿਤ ਲੇਪ, ਦੀਪ, ਭੋਗ, ਹਥਾਂ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ, ਨ੍ਰਿੱਤ, ਛਤਰੀ ਆਦਿ ਉਪਕਰਨ, ਅਤੇ ਮুদ্রਾਵਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੁੱਢਲੇ ਮਨਤਰ ਨਾਲ ਜਪ, ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਹਵਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਰੁੜ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਆਚਾਰ ਅੰਸ਼ ਵਿਚ, ਪਹਿਲੇ ਭਾਗ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਖੰਡ ਦੇ ਚਾਲੀਵੇਂ ਅਧਿਆਇ 'ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੀ ਵਿਧੀ' ਦਾ ਸਮਾਪਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, "ਓਮ, ਵਿਸ਼ਵਾਵਸੁ ਨਾਮਕ ਗੰਧਰਵ, ਕੁਆਰੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਕੁਆਰੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਉਸ ਵਿਸ਼ਵਾਵਸੁ ਨੂੰ ਸ੍ਵਾਹਾ।" ਫਿਰ, "ਓਮ, ਆਦਰਨੀਯ ਰਿਕਸ਼ਕਰਨੀ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੀ, ਵਧੀ ਹੋਈਆਂ ਵਾਲ਼ਾਂ ਵਾਲੀ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਕਾਲਰਾਤ੍ਰੀ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਮਾਸ ਤੇ ਲਹੂ ਖਾਂਦੀ ਹੈ—ਇਸ ਮਨਤਰ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਹੂੰ ਫਟ, ਵਾਰ ਕਰ, ਸਾੜ, ਮਾਸ ਤੇ ਲਹੂ ਪਕਾ, ਰਿਕਸ਼ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਸ੍ਵਾਹਾ। ਇੱਥੇ ਨਾ ਕੋਈ ਤਿਥੀ, ਨਾ ਨਕਸ਼ਤਰ, ਨਾ ਵਰਤ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕ੍ਰੋਧ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਪੇਟ ਕੇ, "ਓਮ, ਸਭ ਯੰਤਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ—ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਦੇ, ਮੋਹਿਤ ਕਰਦੇ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਿਵੇਂ ਮੈਨੂੰ (ਅਮੁਕ) ਸਭ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਓ, ਸ੍ਵਾਹਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਰੁੜ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਆਚਾਰ ਅੰਸ਼ ਵਿਚ, ਪਹਿਲੇ ਭਾਗ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਖੰਡ ਦੇ ਇਕਤਾਲੀਵੇਂ ਅਧਿਆਇ 'ਮੋਹਨ ਆਦਿ ਮਨਤਰਾਂ ਦੀ ਵਿਵਰਣਾ' ਦਾ ਅੰਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਪਵਿੱਤਰ ਜਨੇਊ ਪਾਉਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਅਸ਼ੁਭਤਾ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਲਈ ਸ਼ੁਭਤਾ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਸਾਲ ਭਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਗਣੇਸ਼ ਜੀ ਉਹ ਰੁਕਾਵਟ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਨਹੀਂ। ਸੋਨਾ, ਚਾਂਦੀ, ਤਾਮਾ ਅਤੇ ਕਪਾਹ ਦਾ ਧਾਗਾ ਲਗਾਤਾਰ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਧਾਗਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਜਨੇਊ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅਘੋਰ ਮਨਤਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਕੇ, ਵੰਨ੍ਹਣ ਨਾਲ ਉਹ ਤਤਪੁਰੁਸ਼ ਰੂਪ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ "ਓਮ" ਨਾਲ ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਅੱਗ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸਰਪ ਅਤੇ ਮੋਰਧਵਜ ਦੀ ਜਾਪ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਪੂਜਾ ਵਿਧੀਆਂ ਅਤੇ ਮਨਤਰਾਂ ਗਰੁੜ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦਾ ਮਾਰਗ ਦੱਸਦੀਆਂ ਹਨ।