ଗରୁଡପୁରାଣମ୍

ଉଡୁପୋପରି ତାଂ ଧେନୁଂ ସୂର୍ଯଦେହସମୁଦ୍ଭଵାମ୍ । କୃତ୍ଵା ପ୍ରକଲ୍ପଯେଦ୍ଵିପ୍ରଶ୍ଛତ୍ରୋପାନହସଂଯୁତମ୍ ॥ ୨,୪୭.

ତାରାମଣ୍ଡଳ ଉପରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦେହରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା ସେଇ ଗାଈକୁ ରଖି, ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଛତା ଓ ପାଦୁକା ସହିତ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା ଉଚିତ।

ଅଙ୍ଗୁଲୀଯକଵାସାଂସି ବ୍ରାହ୍ମଣାଯ ନିଵେଦଯେତ୍ । ଇମମୁଚ୍ଚାରଯେନ୍ମନ୍ତ୍ରଂ ସଂଗୃହ୍ଯ ସଜଲାନ୍କୁଶାନ୍ ॥ ୨,୪୭.

ଅଙ୍ଗୁଠି ଓ ବସ୍ତ୍ର ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେବା; ଜଳ ଭରା ପାତ୍ର ଓ ଅଙ୍କୁଶ ଧରି, ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା।

ଯମଦ୍ଵାରେ ମହାଘୋରେ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵୈତରଣୀଂ ତଦୀମ୍ । ତର୍ତୁକାମୋ ଦଦାମ୍ଯେନାଂ ତୁଭ୍ଯଂ ଵୈତରଣୀଂ ନମଃ ॥ ୨,୪୭.

ଯମଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ଦ୍ୱାରରେ, ବୈତରଣୀ ବିଷୟରେ ଶୁଣି, ପାର ହେବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି, ଏହି ବୈତରଣୀ ତୁମକୁ ଦେଉଛି; ବୈତରଣୀକୁ ନମସ୍କାର।

ଗାଵୋ ମେ ଅଗ୍ରତଃ ସନ୍ତୁ ଗାଵୋ ମେ ସନ୍ତୁ ପାର୍ଶ୍ଵତଃ । ଗାଵୋ ମେ ହୃଦଯେ ସନ୍ତୁ ଗଵାଂ ମଧ୍ଯେ ଵସାମ୍ଯହମ୍ ॥ ୨,୪୭.

ଗାଈମାନେ ମୋର ସମ୍ମୁଖରେ ରହୁନ୍ତୁ, ଗାଈମାନେ ମୋର ପାଖରେ ରହୁନ୍ତୁ, ଗାଈମାନେ ମୋର ହୃଦୟରେ ରହୁନ୍ତୁ; ମୁଁ ଗାଈମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବାସ କରେ।

ଵିଷ୍ଣୁରୂପ ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ ମାମୁଦ୍ଧର ମହୀସୁର । ସଦକ୍ଷିଣା ମଯା ଦତ୍ତା ତୁଭ୍ଯଂ ଵୈତରଣୀନମଃ ॥ ୨,୪୭.

ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବିଷ୍ଣୁର ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା ମହାପୃଥିବୀନାଥ, ମୋତେ ଉଦ୍ଧାର କର; ମୁଁ ତୁମକୁ ସଦକ୍ଷିଣା ସହିତ ଗାଈ ଦାନ କରିଛି—ବୈତରଣୀକୁ ନମସ୍କାର।

ଧର୍ମରାଜଞ୍ଚ ସର୍ଵେଶଂ ଵୈତରଣ୍ଯାଖ୍ଯଧେନୁକାମ୍ । ସର୍ଵଂ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣୀକୃତ୍ଯ ବ୍ରାହ୍ମଣାଯ ନିଵେଦଯେତ୍ ॥ ୨,୪୭.

ଧର୍ମରାଜ, ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥ, ଏବଂ ବୈତରଣୀ ନାମକ ଗାଈଙ୍କୁ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରି, ସମସ୍ତ ଦାନ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ।

ପୁଚ୍ଛଂ ସଂଗୃହ୍ଯ ଧେନ୍ଵାଶ୍ଚ ଅଗ୍ରେ କୃତ୍ଵା ତୁ ଵୈ ଵ୍ଦିଜମ୍ । ଧେନୁକେ ତ୍ଵଂ ପ୍ରତୀକ୍ଷସ୍ଵ ଯମଦ୍ଵାରେ ମହାଭଯେ ॥ ୨,୪୭.

ଗାଈର ପୁଛ ଧରି, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଆଗରେ ରଖି, ତୁମେ ଗାଈ ସହିତ ଯମର ଭୟଙ୍କର ଦ୍ୱାରରେ ଅପେକ୍ଷା କର।

ଉତ୍ତାରଣାଯ ଦେଵେଶି ଵୈତରଣ୍ଯେ ନମୋଽସ୍ତୁ ତେ । ଅନୁଵ୍ରଜେତ୍ତୁ ଗଚ୍ଛନ୍ତଂ ସର୍ଵଂ ତସ୍ଯ ଗୃହଂ ନଯେତ୍ ॥ ୨,୪୭.

ଦେବୀ, ଉତ୍ତାରଣ ପାଇଁ ବୈତରଣୀକୁ ନମସ୍କାର; ଯିଏ ଯାଉଛି, ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କର, ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ପରିବାରକୁ ନେଇଯାଅ।

ଏଵଂ କୃତେ ଵୈନତେଯ ସା ସରିତ୍ସୁତରା ଭଵେତ୍ । ସର୍ଵାନ୍କାମାନଵାପ୍ନୋତି ଯୋ ଦଦ୍ଯାଦ୍ଭୁଵି ମାନଵଃ ॥ ୨,୪୭.

ହେ ବିନତାନନ୍ଦନ, ଏପରି କରିଲେ, ସେ ନଦୀ ସହଜରେ ଅତିକ୍ରମ୍ୟ ହୁଏ; ଯିଏ ଏଭଳି ଦାନ କରେ, ସେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରେ।

ସୁକୃତସ୍ଯ ପ୍ରଭାଵେଣ ସୁଖଞ୍ଚେହ ପରତ୍ର ଚ । ସ୍ଵସ୍ଥେ ସହସ୍ରଗୁଣିତମାତୁରେ ଶତସଂମିତମ୍ ॥ ୨,୪୭.

ସୁକୃତର ପ୍ରଭାବରେ ଏଠାରେ ଓ ପରଲୋକରେ ସୁଖ ମିଳେ; ସ୍ୱସ୍ଥ ଲୋକ ପାଇଁ ଏହା ହଜାରଗୁଣା, ରୋଗୀ ପାଇଁ ଶତଗୁଣା ଲାଭ ମିଳେ।

ମୃତସ୍ଯୈଵ ତୁ ଯଦ୍ଦାନଂ ପରୋକ୍ଷେ ତତ୍ସମଂ ସ୍ମୃତମ୍ । ସ୍ଵହସ୍ତେନ ତତୋ ଦେଯଂ ମୃତେ କଃ କସ୍ଯ ଦାସ୍ଯତୀ ॥ ୨,୪୭.

ମୃତ ଲୋକ ପାଇଁ ଯେଉଁ ଦାନ ଦିଆଯାଏ, ସେଠାରେ ସେ ଉପସ୍ଥିତ ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତାହା ସମାନ ମନାଯାଏ; ତେଣୁ ନିଜ ହାତରେ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ—ମୃତ୍ୟୁ ପରେ କିଏ କାହାକୁ ଦେବ?

ଦାନଧର୍ମଵିହୀନାନାଂ କୃପଣୈର୍ଜୀଵେତକ୍ଷିତୈଃ । ଅସ୍ଥିରେଣ ଶରୀରେଣ ସ୍ଥିରଂ କର୍ମ ସମାଚରେତ୍ ॥ ୨,୪୭.

ଯେମାନେ ଦାନ ଓ ଧର୍ମରେ ଅଭାବୀ, ଜୀବନକୁ ଅତିରିକ୍ତ ମୂଲ୍ୟ ଦେଇଥିବା କଞ୍ଜୁଷ ଲୋକ, ସେମାନେ ଏହି ଅସ୍ଥିର ଦେହରେ ଦୃଢ଼ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ।

ଅଵଶ୍ଯମେଵ ଯାସ୍ଯନ୍ତି ପ୍ରାଣାଃ ପ୍ରାଘୁଣି (ଘୂର୍ଣି) କା ଇଵ ॥ ୨,୪୭.

ନିଶ୍ଚୟ ଜୀବନବାୟୁ ଏଭଳି ଚାଲିଯିବ, ଯେପରି ଗାଈମାନେ ଦଳ ଦଳ ହୋଇ ଚାଲିଯାନ୍ତି।

ଇତୀଦମୁକ୍ତଂ ତଵ ପକ୍ଷିରାଜ ଵିଡମ୍ବନଂ ଜନ୍ତୁଗଣସ୍ଯ ସର୍ଵମ୍ । ପ୍ରେତସ୍ଯ ମୋକ୍ଷାଯ ତଦୌଦ୍ଧ୍ଵନ୍ଦୈହିକଂ ହିତାଯ ଲୋକସ୍ଯ ଚରେଚ୍ଛୁଭାଯ ତୁ ॥ ୨,୪୭.

ହେ ପକ୍ଷୀରାଜ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ଏହି ବ୍ୟଙ୍ଗ୍ୟ କଥା ତୁମକୁ କୁହାଯାଇଛି; ପିତୃମୁକ୍ତି ପାଇଁ ଏହି କ୍ରିୟା କରିବା ଉଚିତ, ଏହା ଲୋକଙ୍କର ମଙ୍ଗଳ ଓ ଭଲ ପାଇଁ।

ସୂତ ଉଵାଚ । ଏଵଂ ଵିପ୍ରାଃ ସମାଦ୍ଦିଷ୍ଟୋ ଵିଷ୍ଣୁନା ପ୍ରଭଵିଷ୍ଣୁନା । ଗରୁଡ ପ୍ରେତଚରିତଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସନ୍ତୁଷ୍ଟିମାଗତଃ ॥ ୨,୪୭.

ସୂତ କହିଲେ: ଏଭଳି, ବଳଶାଳୀ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ମାନି, ଗରୁଡ଼, ପିତୃମାନ୍ୟଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ।

ଵ୍ରତତୀର୍ଥାଦିକଂ ସର୍ଵଂ ପୁନଃ ପପ୍ରଚ୍ଛ କେଶଵମ୍ । ଧ୍ଯାତ୍ଵା ମନସି ସର୍ଵେଶଂ ସର୍ଵକାରଣକାରଣମ୍ ॥ ୨,୪୭.

ସେ ପୁଣି କେଶବଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ବ୍ରତ, ତୀର୍ଥ ଓ ଏହା ସଦୃଶ ବିଷୟରେ ପଚାରିଲେ, ମନରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥ, ସମସ୍ତ କାରଣର କାରଣଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି।

ଋଷଯଃ ସର୍ଵମେଵୈତଜ୍ଜନ୍ତୂନାଂ ପ୍ରଭଵାଦିକମ୍ । ମରଣଂ ଜନ୍ମ ଚ ତଥା ପ୍ରେତତ୍ଵଞ୍ଚୌର୍ଧ୍ଵଦୈହିକମ୍ ॥ ୨,୪୭.

ଋଷିମାନେ କହିଲେ: ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କର ଉତ୍ପତ୍ତି, ମୃତ୍ୟୁ, ଜନ୍ମ, ପିତୃତ୍ୱ ଓ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱଦେହିକ କ୍ରିୟା—ଏସବୁ କଥା ଘୋଷିତ ହୋଇଛି।

ମଯା ପ୍ରୋକ୍ତଂ ଵୈ ମୁକ୍ତ୍ଯୈ ନିଦାନଂ ଚୈଵ ସର୍ଵଶଃ । ଲାଭସ୍ତେଷାଂ ଜଯସ୍ତେଷାଂ କୁତସ୍ତେଷାଂ ପରାଜଯଃ । ଯେଷାମିନ୍ଦୀଵରଶ୍ଯାମୋ ହୃଦଯସ୍ଥୋ ଜନାର୍ଦନଃ ॥ ୨,୪୭.

ମୁଁ ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ଏବଂ ତାହାର କାରଣ ବିଷୟରେ କହିଛି; ଯେଉଁମାନଙ୍କ ହୃଦୟରେ ନୀଳ କମଳ ପ୍ରଭା ବିଷ୍ଣୁ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଲାଭ ଓ ବିଜୟ ଅଛି, ତାଙ୍କୁ କେଉଁଠି ହାର ହେବ?

ଧର୍ମୋ ଜଯତି ନାଧର୍ମଃ ସତ୍ଯଂ ଜଯତି ନାନୃତମ୍ । କ୍ଷମା ଜଯତି ନ କ୍ରୋଧୋ ଵିଷ୍ଣୁର୍ଜଯତି ନାସୁରାଃ ॥ ୨,୪୭.

ଧର୍ମ ଜିତିଥାଏ, ଅଧର୍ମ ନୁହେଁ; ସତ୍ୟ ଜିତିଥାଏ, ମିଥ୍ୟା ନୁହେଁ; କ୍ଷମା ଜିତିଥାଏ, କ୍ରୋଧ ନୁହେଁ; ବିଷ୍ଣୁ ଜିତିଥାନ୍ତି, ଦାନବ ନୁହେଁ।

ଵିଷ୍ଣୁର୍ମାତା ପିତା ଵିଷ୍ଣୁର୍ଵିଷ୍ଣୁଃ ସ୍ଵଜନବାନ୍ଧଵାଃ । ଯେଷାମେଵ ସ୍ଥିରା ବୁଦ୍ଧିର୍ନ ତେଷାଂ ଦୁର୍ଗତିର୍ଭଵେତ୍ ॥ ୨,୪୭.

ବିଷ୍ଣୁ ମାଆ, ବିଷ୍ଣୁ ବାପା, ବିଷ୍ଣୁ ନିଜ ଲୋକ ଓ ବନ୍ଧୁ; ଯେଉଁମାନଙ୍କର ବୁଦ୍ଧି ତାଙ୍କୁ ନିଶ୍ଚଳ ଭାବେ ଧାରଣ କରିଛି, ସେମାନଙ୍କୁ କେବେ ଦୁର୍ଗତି ହେବ ନାହିଁ।

ମଙ୍ଗଲଂ ଭଗଵାନ୍ଵିଷ୍ଣୁର୍ମଙ୍ଗଲଂ ଗରୁଡଧ୍ଵଜଃ । ମଙ୍ଗଲଂ ପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷୋ ମଙ୍ଗଲାଯତନଂ ହରିଃ ॥ ୨,୪୭.

ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ ମଙ୍ଗଳମୟ, ଗରୁଡ଼ଧ୍ୱଜ ମଙ୍ଗଳମୟ, ପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷ ମଙ୍ଗଳମୟ, ହରି ମଙ୍ଗଳର ଆଶ୍ରୟ।

ହରିର୍ଭାଗୀରଥୀ ଵିପ୍ରା ଵିପ୍ରା ଭାଗୀରଥୀ ହରିଃ । ଭାଗୀରଥୀ ହରିର୍ଵିପ୍ରାଃ ସାରମେତଜ୍ଜଗତ୍ତ୍ରଯେ ॥ ୨,୪୭.

ହରି, ଭାଗୀରଥୀ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ—ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଭାଗୀରଥୀ ଓ ହରି; ଭାଗୀରଥୀ, ହରି ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ—ଏହି ତିନିଟି ହେଉଛି ତିନି ଜଗତର ସାର।

ଇତି ସୂତମୁଖୋଦ୍ଗୀର୍ଣାଂ ସର୍ଵଶାସ୍ତ୍ରାର୍ଥମଣ୍ଡିତାମ୍ । ଵୈଷ୍ଣଵିଂ ଵାକ୍ସୁଧାଂ ପୀତ୍ଵା ଋଷଯସ୍ତୁଷ୍ଟିମାଯଯୁଃ ॥ ୨,୪୭.

ସୂତଙ୍କ ମୁଖରୁ ଉଚ୍ଚାରିତ, ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରର ଅର୍ଥରେ ଶୋଭିତ ଏହି ବୈଷ୍ଣବୀ ମଧୁର ବାଣୀକୁ ପିଇ ଋଷିମାନେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସନ୍ତୋଷ ପାଇଲେ।

ପ୍ରଶଶଂସୁସ୍ତଥାନ୍ଯୋନ୍ଯଂ ସୂତଂ ସର୍ଵାର୍ଥଦର୍ଶିନମ୍ । ପ୍ରହର୍ଷମତୁଲଂ ପ୍ରାପୁର୍ମୁନଯଃ ଶୌନକାଦଯଃ ॥ ୨,୪୭.

ଏପରି ଭାବରେ ସେମାନେ ପରସ୍ପରକୁ ଓ ସମସ୍ତ ଅର୍ଥକୁ ଜାଣିଥିବା ସୂତଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରି, ଶୌନକ ଓ ଅନ୍ୟ ମୁନିମାନେ ଅପୂର୍ବ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ।

ଅପଵିତ୍ରଃ ପଵିତ୍ରୋ ଵା ସର୍ଵାଵସ୍ଥାଂ ଗତୋପି ଵା । ଯଃ ସ୍ମରେତ୍ପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷଂ ସ ବାହ୍ଯାଭ୍ଯନ୍ତରଂ ଶୁଚିଃ ॥ ୨,୪୭.

ଯେ କେହି ଅଶୁଦ୍ଧ କିମ୍ବା ଶୁଦ୍ଧ, କିମ୍ବା ଯେକୌଣସି ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚିଥିବେ, ସେ ଯଦି ପଦ୍ମନୟନଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି, ସେ ବାହ୍ୟ ଓ ଅନ୍ତରେ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଅନ୍ତି।

ଶ୍ରୀଗରୁଡମହାପୁରାଣମ୍ ୪୮ ତାର୍କ୍ଷ୍ଯ ଉଵାଚ । ଯେ ମର୍ତ୍ଯଲୋକେ ନିଵସନ୍ତି ମାନଵାସ୍ତେ ସର୍ଵଜାତୌ ନିଧନଂ ପ୍ରଯାନ୍ତି । କାଲେ ସ୍ଵକୀଯେ ନିଜପୁଣ୍ଯସଂଖ୍ଯଯା ଵଦନ୍ତି ଲାକ କଥସ୍ଵ ତନ୍ମେ ॥ ୨,୪୮.

ତାର୍କ୍ଷ୍ୟ କହିଲେ: ଏହି ମର୍ତ୍ୟ ଲୋକରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ପ୍ରକାରର ମଣିଷମାନେ ନିଜ ନିଜ ପୁଣ୍ୟର ଅନୁସାରେ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସମୟରେ ମୃତ୍ୟୁକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ଏହା ବିଷୟରେ ମୋତେ କୁହ, ଏହାକୁ ମୋ ପାଇଁ ଖୋଲାସା କର।

ଗଚ୍ଛନ୍ତି ମାର୍ଗେଣ ସୁଦୁସ୍ତରେଣ ଵିଧାତୃନିଷ୍ପାଦିତଵର୍ତ୍ମନି ସ୍ଥିତାଃ । କେନୈଵ ପୁଣ୍ଯେନ ମୁଦଂ ପ୍ରଯାନ୍ତି ତିଷ୍ଠନ୍ତି କେନୈଵ କୁଲଂ ବଲଂ ଵଯଃ ॥ ୨,୪୮.

ସେମାନେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ଅତି କଷ୍ଟସାଧ୍ୟ ପଥରେ ଚାଲନ୍ତି; କେଉଁ ପୁଣ୍ୟରେ ସେମାନେ ସୁଖ ପାଆନ୍ତି, ଏବଂ କେଉଁ ଦ୍ୱାରା ଘର, ଶକ୍ତି ଓ ଆୟୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି?

ସୂତ ଉଵାଚ । ଶ୍ରୁତ୍ଵାଥ ଦେଵୋ ଗରୁଡଂ ତ୍ଵଵୋଚତ୍ସ୍ମୃତ୍ଵା ଵପୁଃ କର୍ମଭଯଞ୍ଚ ରୂପମ୍ । ସୃଷ୍ଟା ଧରା ଯେନ ଚରାଚରଂ ଜଗତ୍ସ ଯେନ ଶସ୍ତା ଵିହିତୋ ଯମୋ ଵିଭୁଃ ॥ ୨,୪୮.

ସୂତ କହିଲେ: ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଭଗବାନ ଗରୁଡ଼ଙ୍କୁ କହିଲେ, ନିଜ ରୂପ ଓ କର୍ମର ଭୟକୁ ସ୍ମରଣ କରି; ଯିଏ ଏହି ପୃଥିବୀ ଓ ସମସ୍ତ ଚରାଚର ଜଗତ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ, ଯିଏ ଯମକୁ ଶାସକ ଭାବେ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିଥିଲେ।

ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ । ଧର୍ମାର୍ଥକାମଂ ଚିରମୋକ୍ଷସଞ୍ଚଯମନ୍ଯଂ ଦ୍ଵିତୀଯଂ ଯମମାର୍ଗଗାମିନାମ୍ । ପ୍ରଵିଶ୍ଯଚାଙ୍ଗୁଷ୍ଠସମେ ସ ତତ୍ର ଵୈ ତଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଦେହଂ ସ୍ଵମନ୍ଦିରମ୍? ॥ ୨,୪୮.

ଶ୍ରୀଭଗବାନ କହିଲେ: ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମ କିମ୍ବା ଦୀର୍ଘକାଳ ମୁକ୍ତି ସଞ୍ଚୟ କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ଯମଙ୍କ ପଥକୁ ଯାଆନ୍ତି; ସେଠାରେ ଅଙ୍ଗୁଠି ପରି ଛୋଟ ରୂପ ନେଇ, ସେ ଦେହ ପାଇଁ ନିଜ ଗୃହକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ।