ଗରୁଡପୁରାଣମ୍

ମାତୃଶ୍ରାଦ୍ଧନ୍ତୁ ପୂର୍ଵେଣ କର୍ମାଦୌ ପୈତୃକଂ ତଥା । ଉତ୍ତରେଽହନି ଵୃଦ୍ଧୌ ସ୍ଯାନ୍ମାତାମହଗଣସ୍ଯ ତୁ ॥ ୨,୪୫.

ମା ଶ୍ରାଦ୍ଧ ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି କରିବା ଉଚିତ୍, ପିତାଙ୍କ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ମଧ୍ୟ ସେପରି; ପରବର୍ତ୍ତୀ ଦିନରେ ବୃଦ୍ଧି କାଳରେ ମାତାମହ ଗଣଙ୍କ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ୍।

ଶ୍ରାଦ୍ଧତ୍ରଯଂ ପ୍ରକୁର୍ର୍ଵୀତ ଵୈଶ୍ଵଦେଵନ୍ତୁତାନ୍ତ୍ରିକମ୍ ॥ ୨,୪୫.

ତିନି ପ୍ରକାରର ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ—ଏହାରେ ବୈଶ୍ୱଦେବ ଓ ତାନ୍ତ୍ରିକ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଅନ୍ତର୍ଗତ।

ମାତୃଭ୍ଯଃ କଲ୍ପଯେତ୍ପୂର୍ଵଂ ପିତୃଭ୍ଯସ୍ତଦନନ୍ତରମ୍ । ମାତାମହେଭ୍ଯଶ୍ଚ ତଥା ଦଦ୍ଯାଦିତ୍ଥଂ କ୍ରମେଣ ତୁ ॥ ୨,୪୫.

ପ୍ରଥମେ ମାଆଙ୍କୁ ନିବେଦନ କରିବା ଉଚିତ, ତାପରେ ପିତାଙ୍କୁ, ଏବଂ ଏହି କ୍ରମରେ ମାତାମହଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ।

ମାତୃଶ୍ରାଦ୍ଧେ ତୁ ଵିପ୍ରାଣାମଭାଵେ ସୁକୁଲୋଦ୍ଗତାଃ । ପତିପୁତ୍ରାନ୍ଵିତାଃ ସାଧ୍ଵ୍ଯୋ ଯୋଷିତୋଽଷ୍ଟୌ ଚ ଭାଵଯେତ୍ ॥ ୨,୪୫.

ମାଆଙ୍କ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ପାଇଁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଉପଲବ୍ଧ ନହେଲେ, ସଠିକ ବଂଶର ଆଠଜଣ ନାରୀ, ତାଙ୍କର ପତି କିମ୍ବା ପୁଅ ସହିତ, ଭଲ ଚରିତ୍ରର ଯୋଗ୍ୟ ଭାବିବା ଉଚିତ।

ଇଷ୍ଟାପୂର୍ତାଦିକେ ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ କୁର୍ଯାଦାଭ୍ଯୁଦଯଂ ତଥା । ଉତ୍ପାତାଦିନିମିତ୍ତେଷୁ ନିତ୍ଯ ଶ୍ରାଦ୍ଧଵଦେଵ ତୁ ॥ ୨,୪୫.

ଇଷ୍ଟାପୂର୍ତ୍ତ ଓ ଅନ୍ୟ ଉତ୍ସବ, ଶୁଭ ଘଟଣା, କିମ୍ବା ଅପଶକୁନ ଓ ଅନ୍ୟ କାରଣରେ ମଧ୍ୟ, ନିୟମିତ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଭଳି ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ।

ନିତ୍ଯଂ ଦୈଵଞ୍ଚ ଵୃଦ୍ଧିଞ୍ଚ କାମ୍ଯଂ ନୈମିତ୍ତିକଂ ତଥା । ଶ୍ରାଦ୍ଧାନ୍ଯୁକ୍ତପ୍ରକାରେଣ କୁର୍ଵନ୍ ସିଦ୍ଧିମଵାପ୍ନୁଯାତ୍ । ଇତି ତେ କଥିତଂ ତାର୍କ୍ଷ୍ଯ କିମନ୍ଯତ୍ପରିପୃଚ୍ଛସି ॥ ୨,୪୫.

ନିତ୍ୟ, ଦେବତା, ବୃଦ୍ଧି, ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ଓ ନିମିତ୍ତିକ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ନିୟମ ଅନୁସାରେ କରିଲେ ସଫଳତା ମିଳେ। ଏହିପରି ତୁମକୁ କହିଲି, ତାର୍କ୍ଷ୍ୟ, ଆଉ କଣ ପଚାରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ?

ଶ୍ରୀଗରୁଡମହାପୁରାଣମ୍ ୪୬ ତାର୍କ୍ଷ୍ଯ ଉଵାଚ । ସୁକୃତସ୍ଯ ପ୍ରଭାଵେଣ ସ୍ଵର୍ଗୋ ନାନାଵିଧୋ ନଣାମ୍ । ଭୋଗାଃ ସୌଖ୍ଯାତି ରୂପଞ୍ଚ ବଲଂ ବୁଦ୍ଧୈଃ ପରାକ୍ରମଃ ॥ ୨,୪୬.

ତାର୍କ୍ଷ୍ୟ କହିଲେ: ଭଲ କାମର ଶକ୍ତିରେ ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ସ୍ୱର୍ଗ ଅନେକ ପ୍ରକାର, ଏହାରୁ ଭୋଗ, ସୁଖ, ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ, ଶକ୍ତି, ବୁଦ୍ଧି ଓ ପ୍ରତାପ ଉପଜେ।

ସତ୍ଯଂ ପୁଣ୍ଯଵତାଂ ଦେଵ ଜାଯତେଽତ୍ର ପରତ୍ର ଚ । ସତ୍ଯଂସତ୍ଯଂ ପୁନଃ ସତ୍ଯଂ ଵେଦଵାକ୍ଯଂ ନ ଚାନ୍ଯଥା ॥ ୨,୪୬.

ହେ ଦେବ, ପୁଣ୍ୟବାନଙ୍କ ପାଇଁ ସତ୍ୟ ଏଠି ଓ ପରଲୋକରେ ଉପଜେ; ସତ୍ୟ, ସତ୍ୟ, ପୁନି ସତ୍ୟ, ବେଦର କଥା କେବେ ଭୁଲ ନୁହେଁ।

ଧର୍ମୋ ଜଯତି ନାଧର୍ମଃ ସତ୍ଯଂ ଜଯାତେ ନାନୃତମ୍ । କ୍ଷମା ଜଯତି ନ କ୍ରୋଧୋ ଵିଷ୍ଣୁର୍ଜଯତି ନାସୁରଃ ॥ ୨,୪୬.

ଧର୍ମ ଜିତିଥାଏ, ଅଧର୍ମ ନୁହେଁ; ସତ୍ୟ ଜିତିଥାଏ, ମିଥ୍ୟା ନୁହେଁ; କ୍ଷମା ଜିତିଥାଏ, କ୍ରୋଧ ନୁହେଁ; ବିଷ୍ଣୁ ଜିତିଥାଏ, ଅସୁର ନୁହେଁ।

ତଦ୍ଵତ୍ସତ୍ଯଂ ମଯା ଜ୍ଞାତଂ ସୁକୃତାଚ୍ଛୋଭନଂ ଭଵେତ୍ । ଯତୋତ୍କୃଷ୍ଟତମଂ ପୁଣ୍ଯଂ ତଥୋତ୍କୃଷ୍ଟତରୋନରଃ ॥ ୨,୪୬.

ଏହିପରି, ମୁଁ ବୁଝିଛି ଯେ ସତ୍ୟ ଭଲ କାମ ଦ୍ୱାରା ଶୁଭ ଦେଇଥାଏ; ଯେପରି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପୁଣ୍ୟ, ସେପରି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଲୋକ।

ଏଵନ୍ତୁ ଶ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛାମି ଜାଯନ୍ତେ ପାପିନୋ ଯଥା । ଯେନ କର୍ମଵିପାକେନ ଯଥା ନିଯମଭାଗ୍ଭଵେତ୍ ॥ ୨,୪୬.

ଏହିପରି, ମୁଁ ଜାଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛି—ପାପୀମାନେ କିପରି ଜନ୍ମନ୍ତି, କେଉଁ କର୍ମର ଫଳରେ ସେମାନେ ନିୟମିତ ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି।

ଯାଂଯାଂ ଯୋନିମଵାପ୍ନୋତି ଯଥାରୂପଶ୍ଚ ଜାଯତେ । ତନ୍ମେ ଵଦ ସୁରଶ୍ରେଷ୍ଠ ସମାସେନାପି କାଙ୍କ୍ଷିତମ୍ ॥ ୨,୪୬.

କେଉଁ ଗର୍ଭରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ, କିପରି ରୂପରେ ଜନ୍ମ ହୁଏ—ହେ ଦେବମାନ୍ୟ, ମୋତେ ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ଭାବରେ ମଧ୍ୟ କହ, ମୁଁ ଜାଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛି।

ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଉଵାଚ । ଶୁଭାଶୁଭଫଲୈସ୍ତାର୍କ୍ଷ୍ଯ ଭୁକ୍ତଭୋଗା ନରାସ୍ତ୍ଵିହ । ଜାଯନ୍ତେ ଲକ୍ଷଣୈର୍ଯୈସ୍ତୁତାନି ମେ ଶୃଣୁ କାଶ୍ଯପ ॥ ୨,୪୬.

ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ: ହେ ତାର୍କ୍ଷ୍ୟ, ଭଲ ଓ ମନ୍ଦ କାମର ଫଳ ଭୋଗ କରିବା ପରେ ଲୋକମାନେ କିଛି ଚିହ୍ନ ସହିତ ଜନ୍ମନ୍ତି; ଏହି ଚିହ୍ନଗୁଡିକ ମୁଁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରୁଛି, ଶୁଣ, ହେ କାଶ୍ୟପ।

ଗୁରୁରାତ୍ମଵତାଂ ଶାସ୍ତା ରାଜା ଶାସ୍ତା ଦୁରାତ୍ମନାମ୍ । ଇହ ପ୍ରଚ୍ଛନ୍ନପାପାନାଂ ଶାସ୍ତା ଵୈଵସ୍ଵତୋ ଯମଃ ॥ ୨,୪୬.

ଯେମାନେ ଆତ୍ମନିୟନ୍ତ୍ରଣ ରଖନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଗୁରୁ ଶାସକ; ଦୁର୍ଚରିତ୍ରମାନେ ପାଇଁ ରାଜା ଶାସକ; ଏଠି, ଲୁଚିଥିବା ପାପ କରିଥିବାମାନେ ପାଇଁ ବୈବସ୍ବତ ଯମ ଶାସକ।

ପ୍ରାଯଶ୍ଚିତ୍ତେଷ୍ଵଚୀର୍ଣେଷୁ ଯମଲୋକା ହ୍ଯନେକଧା । ଯାତନାଭିର୍ଵିମୁକ୍ତା ଯେ ଯାନ୍ତି ତେ ଜୀଵସନ୍ତତୀମ୍ ॥ ୨,୪୬.

ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କରିନଥିବାମାନେ ପାଇଁ ଯମର ଅନେକ ଲୋକ ଅଛି; ଯେମାନେ ଯନ୍ତ୍ରଣାରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ପୁନି ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି।

ଗତ୍ଵା ମାନୁଷଭାଵେ ତୁ ପାପଚିହ୍ନା ଭଵନ୍ତି ତେ । ତାନ୍ଯହଂ ତଵ ଚିହ୍ନାନି କଥଯିଷ୍ଯେ ଖଗୋତ୍ତମ ॥ ୨,୪୬.

ମାନବ ଜନ୍ମ ନେଇବା ପରେ, ସେମାନେ ପାପର ଚିହ୍ନ ଧାରଣ କରନ୍ତି; ଏହି ଚିହ୍ନଗୁଡିକ ମୁଁ ତୁମକୁ କହିବି, ହେ ପକ୍ଷୀମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।

ସୋଢ୍ଵା ଵୈ ଯାତନାଃ ସର୍ଵା ଗତ୍ଵା ଵୈଵସ୍ଵତକ୍ଷଯମ୍ । ନିସ୍ତୀର୍ଣଯାତନାସ୍ତେ ତୁ ଲୋକମାଯାନ୍ତି ଚିହ୍ନିତାଃ ॥ ୨,୪୬.

ସମସ୍ତ ଯନ୍ତ୍ରଣା ସହିବା ପରେ ବୈବସ୍ବତ ଯମଙ୍କ ଗୃହକୁ ପହଞ୍ଚି, ଯନ୍ତ୍ରଣା ସମାପ୍ତ ହେଲା ପରେ ସେମାନେ ଚିହ୍ନିତ ଅବସ୍ଥାରେ ଏହି ଲୋକକୁ ଆସନ୍ତି।

ଗଦ୍ଗଦୋଽନତଵାଦୀ ସ୍ଯାନ୍ମୂକଶ୍ଚୈଵ ଗଵାନୃତେ । ବ୍ରହ୍ମହା ଜାଯତେ କୁଷ୍ଠୀ ଶ୍ଯାଵଦନ୍ତଶ୍ଚ ମଦ୍ଯପଃ ॥ ୨,୪୬.

ଯେ ଗାଁ ନେଇ ମିଥ୍ୟା କହିଥାଏ, ସେ ଗଦଗଦ କିମ୍ବା ଠିକ୍ ଭାବରେ କହିପାରେ ନାହିଁ; ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାକାରୀ କୁଷ୍ଟରୋଗୀ ଭାବେ ଜନ୍ମନ୍ତି; ମଦ୍ୟପାନ କରିଥିବା ଲୋକର ଦାନ୍ତ କଳା ହୁଏ।

କୁନଖୀ ସ୍ଵର୍ଣହରଣାଦ୍ଦୁଶ୍ଚର୍ମା ଗୁରୁତଲ୍ପଗଃ । ସଂଯୋଗୀ ହୀନଯୋନିଃ ସ୍ଯାଦ୍ଦରିଦ୍ରୋଽଦତ୍ତଦାନତଃ ॥ ୨,୪୬.

ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ଚୋରି କରିଥିବା ଲୋକର ନଖ ଅସ୍ଥିର ହୁଏ; ଗୁରୁଙ୍କ ଶୟନ ଭଙ୍ଗ କରିଥିବା ଲୋକର ଚର୍ମ ଖରାପ ହୁଏ; ଅପରିଚିତ ଯୋଗ କରିଥିବା ଲୋକ ନିମ୍ନ ଗର୍ଭରେ ଜନ୍ମନ୍ତି; ଅନ୍ୟର ଦିଆ ନ ନେଇଥିବା ଲୋକ ଦରିଦ୍ର ହୁଏ।

ଅଯାଜ୍ଯଯାଜକୋ ଯାତି ଗ୍ରାହମସୂକରତାଂ ଦ୍ଵିଜଃ । ଖରୋ ଵୈ ବହୁଯାଜୀ ସ୍ଯାତ୍କାକୋ ନିର୍ମନ୍ତ୍ରଭୋଜନାତ୍ ॥ ୨,୪୬.

ଯେ ପୁଜାରୀ ଅଯୋଗ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ କରନ୍ତି, ସେ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଗୃଦ୍ଧ ପକ୍ଷୀ ହେବେ; ଦ୍ୱିଜ ଜନ ମନ୍ତ୍ର ବିନା ଖାଇଲେ କାଉ ହେବେ; ଅନେକ ଯଜ୍ଞ କରିଥିବା ଲୋକ ଗଧା ହେବେ; ଅଯୋଗ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ କରିଥିବା ଲୋକ ଶୁଆ ହେବେ।

ଅପରୀକ୍ଷିତଭୋକ୍ତାରୋ ଵ୍ଯାଘ୍ରାଃ ସ୍ଯୁର୍ନିର୍ଜନେ ଵନେ । ବହୁତର୍ଜକୋ ମାର୍ଜରଃ ଖଦ୍ଯୋତଃ କକ୍ଷଦାହକଃ ॥ ୨,୪୬.

ଯେ ଖାଦ୍ୟ ଯାଞ୍ଚ କରିନାହିଁ, ସେ ଜଙ୍ଗଲରେ ବାଘ ହେବେ; ଅତିରିକ୍ତ ଭୟ ଦେଇଥିବା ଲୋକ ବିଲେଇ ହେବେ; ଜଙ୍ଗଲ ଜଳାଇଥିବା ଲୋକ ଜ୍ୟୋତିପ୍ରଦୀପ ହେବେ।

ପାତ୍ରେ ଵିଦ୍ଯାପ୍ରଦାତା ଯୋ ବଲୀଵର୍ଦୋ ଭଵେତ୍ତସଃ । ଅନ୍ନଂ ପର୍ଯୁଷିତଂ ଵିପ୍ରେ ପ୍ରଦଦତ୍କୁକ୍କରୋ ଭଵେତ୍ ॥ ୨,୪୬.

ଯେ ଅଯୋଗ୍ୟକୁ ଜ୍ଞାନ ଦେଇଥିବା ଲୋକ ବଳଦ ହେବେ; ଏବଂ ଯେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପୁରୁଣା ଖାଦ୍ୟ ଦେଇଥିବା ସେ କୁକୁର ହେବେ।

ମାତ୍ସର୍ଯାଦପି ଜାତ୍ଯନ୍ଧୋ ଜନ୍ମାନ୍ଧଃ ପୁସ୍ତକଂ ହରନ୍ । ଫଲାନ୍ଯାହରତୋଽପତ୍ଯଂ ମ୍ରିଯତେ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ ॥ ୨,୪୬.

ଯେ ଇର୍ଷ୍ୟାରେ ପୁସ୍ତକ ଚୋରି କରନ୍ତି କିମ୍ବା ଜନ୍ମରୁ ଅନ୍ଧ, ସେ ଅନ୍ଧ ହେବେ; ଫଳ ଚୋରି କରିଥିବା ଲୋକଙ୍କ ସନ୍ତାନ ମୃତ୍ୟୁ ହେବ — ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

ମୃତୋ ଵାନରତାଂ ଯାତି ତନ୍ମୁଖୋ ଗଣ୍ଡଵାନ୍ ଭଵେତ୍ । ଅଦତ୍ତ୍ଵା ଭକ୍ଷ୍ଯମଶ୍ରାତି ଅନପତ୍ଯୋ ଭଵେତ୍ତୁ ସଃ ॥ ୨,୪୬.

ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ସେ ବାନର ହେବେ; ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଫୁଲିଯିବ; ଯେ ଅନ୍ୟଙ୍କୁ ଦେଇନାହିଁ ଖାଇଥିବା ଲୋକ ସନ୍ତାନହୀନ ହେବେ।

ହରନ୍ଵସ୍ତ୍ରଂ ଭଵେଦ୍ଗୋଧା ଗରଦଃ ପଵନାଶନଃ । ପ୍ରଵଜ୍ଯାଗମନାଦ୍ରାଜନ୍ ଭଵେନ୍ମରୁପିଶାଚକଃ ॥ ୨,୪୬.

ଯେ ଜଣେ ବସ୍ତ୍ର ଚୋରି କରନ୍ତି, ସେ ଗୋଧା ହେବେ; ବିଷ ଦେଇଥିବା ଲୋକ ପବନ ଖାଇବା ଜନ୍ତୁ ହେବେ; ରାଜା, ଯେ ଜଣେ ବିଶ୍ୱ ତ୍ୟାଗ କରି ପଛରେ ଆସନ୍ତି, ସେ ବାୟୁ ପିଶାଚ ହେବେ।

ଚାତକୋ ଜଲହର୍ତା ସ୍ଯାଦ୍ଧାନ୍ଯହର୍ତା ଚ ମୂଷିକଃ । ଅପ୍ରାପ୍ତଯୌଵନାଂ ସେଵନ୍ ଭଵେତ୍ସର୍ପ ଇତି ଶ୍ରୁତିଃ ॥ ୨,୪୬.

ଯେ ଜଳ ଚୋରି କରନ୍ତି, ସେ ଚାତକ ପକ୍ଷୀ ହେବେ; ଧାନ୍ୟ ଚୋରି କରିଥିବା ଲୋକ ମୁଷ ହେବେ; ଅପ୍ରାପ୍ତଯୁବତୀକୁ ସେବନ କରିଥିବା ଲୋକ ସାପ ହେବେ — ଏହିପରି ଶ୍ରୁତି।

ଗୁରୁଦାରାଭିଲାଷୀ ଚ କୃକଲାସୋ ଭଵେଦ୍ଧ୍ରୁଵମ୍ । ଜଲପ୍ରସ୍ତ୍ରଵଣଂ ଯସ୍ତୁ ଭିନ୍ଦ୍ଯାନ୍ମତ୍ସ୍ଯୋ ଭଵେନ୍ନରଃ ॥ ୨,୪୬.

ଯେ ଗୁରୁଙ୍କର ଜନାନୀକୁ ଚାହାନ୍ତି, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ କ୍ରିକଳାସ ପକ୍ଷୀ ହେବେ; ଯେ ଜଳ ଚାନ୍ନା ଭାଙ୍ଗିଥିବା ଲୋକ ମାଛ ହେବେ।

ଅଵିକ୍ରେଯକ୍ରଯାଚ୍ଚୈଵ ବକୋ ଗୃଧ୍ରୋ ଭଵେନ୍ନରଃ । ଅଯୋନିଗୋ ଵୃକୋ ହି ସ୍ଯାଦୁଲୂକଃ କ୍ରଯଵଞ୍ଚନାତ୍ ॥ ୨,୪୬.

ଯେ ଅବିକ୍ରୟ ଜିନିଷ ବିକ୍ରୟ କରନ୍ତି, ସେ ବକ କିମ୍ବା ଗୃଧ୍ର ହେବେ; ଅଯୋଗ୍ୟ ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଲୋକ ବାଘ ହେବେ; ବିକ୍ରୟରେ ଚିତ୍ରିକ କରିଥିବା ଲୋକ ଉଲୁ ହେବେ।

ମୃତସ୍ଯୈକାଦଶାହେ ତୁ ଭୁଞ୍ଜାନଶ୍ଚାଭିଜାଯତେ । ପ୍ରତିଶ୍ରୁତ୍ଯ ଦ୍ଵିଜେଭ୍ଯୋର୍ଽଥମଦଦଜ୍ଜମ୍ବୁକୋ ଭଵେତ୍ ॥ ୨,୪୬.

ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଏକାଦଶାହ ଦିନରେ ଯେ ଖାଇଥିବା, ସେ ତାହା ଅନୁଯାୟୀ ଜନ୍ମ ନେବେ; ଦ୍ୱିଜଙ୍କୁ ଧନ ଦେବା ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଦେଇ ଦେଇନାହିଁ, ସେ ଶିଆଳ ହେବେ।