ଗରୁଡପୁରାଣମ୍

ଏକୋଦ୍ଦିଷ୍ଟେ ତୁ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତେ ଯଦି ଵିଘ୍ନଃ ପ୍ରଜାଯତେ । ମାସେନ୍ଯସ୍ମିନ୍ ତିଥୌ ତସ୍ଯାଂ କୁର୍ଯାଚ୍ଛ୍ରାଦ୍ଧଂ ତଦୈଵ ହି ॥ ୨,୪୫.

ଏକୋଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଆସିଲାବେଳେ ଯଦି ବାଧା ଆସିଯାଏ, ତେବେ ପରବର୍ତ୍ତୀ ମାସର ଏହି ତିଥିରେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ।

ତୂଷ୍ଣୀଂ ଶ୍ରାଦ୍ଧାନ୍ତୁ ଶୂଦ୍ରସ୍ଯ ଭାର୍ଯାଯାସ୍ତତ୍ସୁତସ୍ଯ ଚ । କନ୍ଯାଯାଶ୍ଚ ଦ୍ଵିଜାତୀନାମନୁପେତଦ୍ଵିଜସ୍ଯ ଚ ॥ ୨,୪୫.

ତୂଷ୍ଣୀ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଶୂଦ୍ର, ତାଙ୍କ ଜନାନୀ, ପୁତ୍ର, କନ୍ୟା ଓ ଦ୍ୱିଜମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଉପନୟନ ହୋଇନାହାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ।

ଏକକାଲେ ଗତା ସୂନାଂ ବହୂନାମଥ ଵା ଦ୍ଵଯୋଃ । ତନ୍ତ୍ରେଣ ଶ୍ରପଣଂ କୁର୍ଯାଚ୍ଛ୍ରାଦ୍ଧଂ କୁର୍ଯାତ୍ପୃଥକ୍ପୃଥକ୍ ॥ ୨,୪୫.

ଯଦି ଏକ ସମୟରେ ଅନେକ କିମ୍ବା ଦୁଇଜଣ ଜନାନୀଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ହୁଏ, ତେବେ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଶ୍ରାପଣ କରି, ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କ ପାଇଁ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଅଲଗା ଭାବରେ କରିବା ଉଚିତ।

ଦଦ୍ଯାତ୍ପୂର୍ଵଂ ମୃତସ୍ଯାଦୌ ଦ୍ଵିତୀଯସ୍ଯ ତତଃ ପୁନଃ । ତୃତୀଯସ୍ଯ ତତଃ କୁର୍ଯାତ୍ସଂନିପାତେ ତ୍ଵଯଂ ଵିଧିଃ (କ୍ରମଃ) ॥ ୨,୪୫.

ଯେଉଁଠି ଅନେକ ଜଣ ଏକସাথে ଚଳିଗଲେ, ପ୍ରଥମେ ଯେଉଁଜଣ ପ୍ରଥମେ ଚଳିଗଲେ, ସେଠି ଆଦିରେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ୍। ତାପରେ ଦ୍ୱିତୀୟ ଜଣଙ୍କୁ, ତାପରେ ତୃତୀୟ ଜଣଙ୍କୁ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ୍। ଏହି ଅନୁକ୍ରମ ଅନୁସରିବା ଦରକାର।

ପ୍ରତ୍ଯବ୍ଦମେଵଂ ଯଃ କୁର୍ଯାଦ୍ଯଥାତଥମତନ୍ଦ୍ରିତଃ । ତାରଯିତ୍ଵା ପିତୄନ୍ ସର୍ଵାନ୍ ପ୍ରାପ୍ନୋତି ପରମାଂ ଗତିମ୍ ॥ ୨,୪୫.

ଯେଉଁଠି ଜଣେ ପ୍ରତିବର୍ଷ ଏଭଳି ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରନ୍ତି, ଯେପରି ଶକ୍ୟ ଏବଂ ଏକାଗ୍ରତା ସହିତ, ସେ ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ପୂର୍ବଜଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରି, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦେଶକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।

ନ ଜ୍ଞାଯତେ ମୃତାହଶ୍ଚେତ୍ପ୍ରସ୍ଥାନଦିନମେଵ ଚ । ମାସଶ୍ଚେତ୍ସ୍ଯାତ୍ପରିଜ୍ଞାତସ୍ତଦ୍ଦର୍ଶେ ସ୍ଯାନ୍ମୃତାହିକମ୍ ॥ ୨,୪୫.

ଯଦି ମୃତ୍ୟୁର ତିଥି କିମ୍ବା ବିଦାୟ ଦିନ ଜଣା ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ମାସ ଜଣା ଅଛି, ତେବେ ସେହି ମାସ ଆସିଲେ ମୃତ୍ୟୁ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ୍।

ଯଦା ମାସୋ ନ ଵିଜ୍ଞାତୋ ଵିଜ୍ଞାତଂ ଦିନମେଵ ଚ । ତଦା ମାର୍ଗଶିରେ ମାସି ମାଘେ ଵା ତଦ୍ଦିନଂ ଭଵେତ୍ ॥ ୨,୪୫.

ଯଦି ମାସ ଜଣା ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ଦିନ ଜଣା ଅଛି, ତେବେ ସେହି ଦିନ ମାର୍ଗଶିରା କିମ୍ବା ମାଘ ମାସରେ ପାଳନ କରିବା ଉଚିତ୍।

ଦିନମାସାଵଵିଜ୍ଞାତୌ ମରଣସ୍ଯ ଯଦା ପୁନଃ । ପ୍ରସ୍ଥାନଦିନମାସୌ ତୁ ଗ୍ରାହ୍ଯୌ ଶ୍ରାଦ୍ଧେ ମଯୋଦିତୌ ॥ ୨,୪୫.

ଯଦି ମୃତ୍ୟୁର ଦିନ ଓ ମାସ ଦୁଇଟି ମଧ୍ୟ ଜଣା ନାହିଁ, ତେବେ ମୁଁ ଯେପରି ଶିଖାଇଛି, ବିଦାୟ ଦିନ ଓ ମାସ ନିଆଯିବା ଉଚିତ୍।

ପ୍ରସ୍ଥାନସ୍ଯାପି ନ ଜ୍ଞାତୌ ଦିନମାସୌ ଯଦା ପୁନଃ । ମୃତଵାର୍ତାଶ୍ରୁତୌ ଗ୍ରାହ୍ଯୌ ପୂର୍ଵପ୍ରୋକ୍ତକ୍ରମେଣ ତୁ ॥ ୨,୪୫.

ଯଦି ବିଦାୟ ଦିନ ଓ ମାସ ମଧ୍ୟ ଜଣା ନାହିଁ, କେବଳ ମୃତ୍ୟୁର ସମ୍ବାଦ ଶୁଣିଲେ, ତେବେ ପୂର୍ବରୁ କହିଥିବା ଅନୁକ୍ରମ ଅନୁସାରେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ୍।

ପ୍ରଵାସମନ୍ତରେଣାପି ସ୍ଯାତାଂ ତୌ ଵିସ୍ମୃତୌ ଯଦା । ତଦାନୀମପି ତୌ ଗ୍ରାହ୍ଯୌ ପୂର୍ଵଵତ୍ତୁ ମୃତାହିକେ ॥ ୨,୪୫.

ଯଦି ଘରରୁ ଦୂରେ ଥିବା କାରଣରୁ ଦିନ ଓ ମାସ ଦୁଇଟି ଭୁଲି ଯାଉଛି, ତେବେ ଏହି ଦୁଇଟି ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି ନିଆଯିବା ଉଚିତ୍, ସେପରି ମୃତ୍ୟୁ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ୍।

ଗୃହସ୍ଥେ ପ୍ରୋଷିତେ ଯଚ୍ଚ କଶ୍ଚିତ୍ତୁ ମ୍ରିଯତେ ଗୃହେ । ଆସୌଚାପଗମେ ଯତ୍ର ପ୍ରାରବ୍ଧେ ଶ୍ରାଦ୍ଧକର୍ମଣି ॥ ୨,୪୫.

ଯଦି ଘରମାଳିକ ଘରରେ ନଥିବାବେଳେ କିଏ ଘରେ ଚଳିଗଲେ, ତେବେ ଆଶୌଚ ଶେଷ ହେଲାପରେ ଏବଂ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟ ଆରମ୍ଭ ହେଲାପରେ,

ପ୍ରତ୍ଯାଗତଶ୍ଚେଜ୍ଜାନାତି ତତ୍ର ଵୃତ୍ତଂ ଗୃହୀ ତଥା । ଆଶୌଚଂ ଗୃହିଣସ୍ତେଷାଂ ନ ଦ୍ରଵ୍ଯାଦେସ୍ତଦା ଭଵେତ୍ ॥ ୨,୪୫.

ଘରମାଳିକ ଫେରି ଆସି ଘଟଣା ବୁଝିଲେ, ତେବେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ସେ ସମୟରେ ଦ୍ରବ୍ୟ ଆଶୌଚ ନଥାଏ।

ପୁତ୍ରାଦିନା ଯଦାରବ୍ଧଂ ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ ତତ୍ତ୍ଵେନ ଵାଖିଲମ୍ । ସମାପନୀଯଂ ତତ୍ରାପି ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ ଗୃହୀତୁ ଦୂରତଃ ॥ ୨,୪୫.

ପୁତ୍ର କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କିଏ ଯେପରି ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଠିକ୍ ଭାବେ ଆରମ୍ଭ କରିଛନ୍ତି, ସେହି କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିବା ଦରକାର; ଘରମାଳିକ ଦୂରରୁ ମଧ୍ୟ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ୍।

ଦାତ୍ରା ବୋକ୍ତ୍ରା ଚ ନ ଜ୍ଞାତଂ ସୂତକଂ ମୃତକଂ ତଥା । ଉଭଯୋରପି ତଦ୍ଦୋଷଂ ନାରୋପଯତି କର୍ହିଚିତ୍ ॥ ୨,୪୫.

ଦାତା କିମ୍ବା ଭୋକ୍ତା ଦୁଇଜଣ ଆଶୌଚ କିମ୍ବା ମୃତ୍ୟୁ ବିଷୟରେ ଜଣା ନାହିଁ, ତେବେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଏହି ଦୋଷ ଲାଗେ ନାହିଁ।

ଯଦା ତ୍ଵନ୍ଯତରଜ୍ଞାତଂ ସୂତକଂ ମୃତକଂ ତଥା । ଭୋକ୍ତୁରେଵ ତଦା ଦୋଷୋ ନାନ୍ଯୋ ଦାତା ପ୍ରଦୁଷ୍ଯତି ॥ ୨,୪୫.

କିନ୍ତୁ ଦୁଇଜଣ ମଧ୍ୟରୁ ଯେଉଁଜଣ ଆଶୌଚ କିମ୍ବା ମୃତ୍ୟୁ ବିଷୟରେ ଜଣା ଅଛି, ତେବେ କେବଳ ଭୋକ୍ତାଙ୍କୁ ଦୋଷ ଲାଗେ; ଦାତାଙ୍କୁ ଦୋଷ ଲାଗେ ନାହିଁ।

ଇତ୍ଯୁକ୍ତେନ ପ୍ରକାରେଣ ଯଃ କୁର୍ଯାନ୍ମୃତଵାସରମ୍ । ଅଵିଜ୍ଞାତମୃତାହସ୍ଯ ସତତଂ ତାରଯତ୍ଯସୌ ॥ ୨,୪୫.

ଏଭଳି ଉପାୟରେ ଯେଉଁଜଣ ଅଜଣା ମୃତ୍ୟୁ ଦିନ ପାଇଁ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରନ୍ତି, ସେ ସଦା ସେ ମୃତ୍ୟୁ ଜଣକୁ ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତି।

ନିତ୍ଯଶ୍ରାଦ୍ଧେଽଥ ଗନ୍ଧାଦ୍ଯୈର୍ଦ୍ଵିଜାନଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ଭକ୍ତିତଃ । ସର୍ଵାନ୍ ପିତୃଗଣାନ୍ ସମ୍ଯକ୍ସହୈଵୋଦ୍ଦିଶ୍ଯ ଯୋଜଯେତ୍ ॥ ୨,୪୫.

ନିତ୍ୟ ଶ୍ରାଦ୍ଧରେ ଗନ୍ଧ ଓ ଅନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟ ସହ ଦ୍ୱିଜଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ସହ ପୂଜା କରି, ସମସ୍ତ ପିତୃଗଣଙ୍କୁ ଠିକ୍ ଭାବେ ଏକସাথে ଉଦ୍ଦିଶ୍ୟା ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ୍।

ଆଵାହନଂ ସ୍ଵଧାକାରୋ ପିଣ୍ଡାଗ୍ନୌକରଣାଦିକମ୍ । ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯାଦିନିଯମା ଵିଶ୍ଵଦେଵାସ୍ତଥୈଵ ଚ ॥ ୨,୪୫.

ଆବାହନ, ସ୍ୱଧା ଦାନ, ପିଣ୍ଡ ଅଗ୍ନିରେ ଦେବା, ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ନିୟମ, ଏବଂ ବିଶ୍ୱଦେବଙ୍କ ପୂଜା ଏସବୁ ଠିକ୍ ଭାବେ କରିବା ଉଚିତ୍।

ନିତ୍ଯଶ୍ରାଦ୍ଧେ ତ୍ଯଜେଦେତାନ୍ ଭୋଜ୍ଯମନ୍ନଂ ପ୍ରକଲ୍ପଯେତ୍ । ଦତ୍ତ୍ଵା ତୁ ଦକ୍ଷିଣାଂ ଶକ୍ତ୍ଯା ନମସ୍କାରୈର୍ଵିସର୍ଜଯେତ୍ ॥ ୨,୪୫.

ନିତ୍ୟ ଶ୍ରାଦ୍ଧରେ ଏସବୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ଭୋଜନ ଅନ୍ନ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବା ଉଚିତ୍। ଶକ୍ତି ଅନୁସାରେ ଦକ୍ଷିଣା ଦେଇ, ନମସ୍କାର କରି ବିଦାୟ କରିବା ଉଚିତ୍।

ଦେଵାନୁଦ୍ଦିଶ୍ଯ ଵିଶ୍ଵାଦୀନ୍ ଯଦ୍ଦଦ୍ଯାଦ୍ଦ୍ଵିଜଭୋଜନମ୍ । ତନ୍ନିତ୍ଯଶ୍ରାଦ୍ଧଵତ୍କାର୍ଯଂ ଦେଵଶ୍ରାଦ୍ଧଂ ତଦୁଚ୍ଯତେ ॥ ୨,୪୫.

ଦ୍ୱିଜଙ୍କୁ ଦେବତା ଯଥା ବିଶ୍ୱଦେବ ଉଦ୍ଦିଶ୍ୟା ଯେଉଁ ଭୋଜନ ଦିଅନ୍ତି, ସେ ନିତ୍ୟ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ପରି କରିବା ଉଚିତ୍; ଏହି ଦେବ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଭାବେ ଚିହ୍ନିତ।

ମାତୃଶ୍ରାଦ୍ଧନ୍ତୁ ପୂର୍ଵେଣ କର୍ମାଦୌ ପୈତୃକଂ ତଥା । ଉତ୍ତରେଽହନି ଵୃଦ୍ଧୌ ସ୍ଯାନ୍ମାତାମହଗଣସ୍ଯ ତୁ ॥ ୨,୪୫.

ମା ଶ୍ରାଦ୍ଧ ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି କରିବା ଉଚିତ୍, ପିତାଙ୍କ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ମଧ୍ୟ ସେପରି; ପରବର୍ତ୍ତୀ ଦିନରେ ବୃଦ୍ଧି କାଳରେ ମାତାମହ ଗଣଙ୍କ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ୍।

ଶ୍ରାଦ୍ଧତ୍ରଯଂ ପ୍ରକୁର୍ର୍ଵୀତ ଵୈଶ୍ଵଦେଵନ୍ତୁତାନ୍ତ୍ରିକମ୍ ॥ ୨,୪୫.

ତିନି ପ୍ରକାରର ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ—ଏହାରେ ବୈଶ୍ୱଦେବ ଓ ତାନ୍ତ୍ରିକ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଅନ୍ତର୍ଗତ।

ମାତୃଭ୍ଯଃ କଲ୍ପଯେତ୍ପୂର୍ଵଂ ପିତୃଭ୍ଯସ୍ତଦନନ୍ତରମ୍ । ମାତାମହେଭ୍ଯଶ୍ଚ ତଥା ଦଦ୍ଯାଦିତ୍ଥଂ କ୍ରମେଣ ତୁ ॥ ୨,୪୫.

ପ୍ରଥମେ ମାଆଙ୍କୁ ନିବେଦନ କରିବା ଉଚିତ, ତାପରେ ପିତାଙ୍କୁ, ଏବଂ ଏହି କ୍ରମରେ ମାତାମହଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ।

ମାତୃଶ୍ରାଦ୍ଧେ ତୁ ଵିପ୍ରାଣାମଭାଵେ ସୁକୁଲୋଦ୍ଗତାଃ । ପତିପୁତ୍ରାନ୍ଵିତାଃ ସାଧ୍ଵ୍ଯୋ ଯୋଷିତୋଽଷ୍ଟୌ ଚ ଭାଵଯେତ୍ ॥ ୨,୪୫.

ମାଆଙ୍କ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ପାଇଁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଉପଲବ୍ଧ ନହେଲେ, ସଠିକ ବଂଶର ଆଠଜଣ ନାରୀ, ତାଙ୍କର ପତି କିମ୍ବା ପୁଅ ସହିତ, ଭଲ ଚରିତ୍ରର ଯୋଗ୍ୟ ଭାବିବା ଉଚିତ।

ଇଷ୍ଟାପୂର୍ତାଦିକେ ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ କୁର୍ଯାଦାଭ୍ଯୁଦଯଂ ତଥା । ଉତ୍ପାତାଦିନିମିତ୍ତେଷୁ ନିତ୍ଯ ଶ୍ରାଦ୍ଧଵଦେଵ ତୁ ॥ ୨,୪୫.

ଇଷ୍ଟାପୂର୍ତ୍ତ ଓ ଅନ୍ୟ ଉତ୍ସବ, ଶୁଭ ଘଟଣା, କିମ୍ବା ଅପଶକୁନ ଓ ଅନ୍ୟ କାରଣରେ ମଧ୍ୟ, ନିୟମିତ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଭଳି ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ।

ନିତ୍ଯଂ ଦୈଵଞ୍ଚ ଵୃଦ୍ଧିଞ୍ଚ କାମ୍ଯଂ ନୈମିତ୍ତିକଂ ତଥା । ଶ୍ରାଦ୍ଧାନ୍ଯୁକ୍ତପ୍ରକାରେଣ କୁର୍ଵନ୍ ସିଦ୍ଧିମଵାପ୍ନୁଯାତ୍ । ଇତି ତେ କଥିତଂ ତାର୍କ୍ଷ୍ଯ କିମନ୍ଯତ୍ପରିପୃଚ୍ଛସି ॥ ୨,୪୫.

ନିତ୍ୟ, ଦେବତା, ବୃଦ୍ଧି, ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ଓ ନିମିତ୍ତିକ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ନିୟମ ଅନୁସାରେ କରିଲେ ସଫଳତା ମିଳେ। ଏହିପରି ତୁମକୁ କହିଲି, ତାର୍କ୍ଷ୍ୟ, ଆଉ କଣ ପଚାରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ?

ଶ୍ରୀଗରୁଡମହାପୁରାଣମ୍ ୪୬ ତାର୍କ୍ଷ୍ଯ ଉଵାଚ । ସୁକୃତସ୍ଯ ପ୍ରଭାଵେଣ ସ୍ଵର୍ଗୋ ନାନାଵିଧୋ ନଣାମ୍ । ଭୋଗାଃ ସୌଖ୍ଯାତି ରୂପଞ୍ଚ ବଲଂ ବୁଦ୍ଧୈଃ ପରାକ୍ରମଃ ॥ ୨,୪୬.

ତାର୍କ୍ଷ୍ୟ କହିଲେ: ଭଲ କାମର ଶକ୍ତିରେ ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ସ୍ୱର୍ଗ ଅନେକ ପ୍ରକାର, ଏହାରୁ ଭୋଗ, ସୁଖ, ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ, ଶକ୍ତି, ବୁଦ୍ଧି ଓ ପ୍ରତାପ ଉପଜେ।

ସତ୍ଯଂ ପୁଣ୍ଯଵତାଂ ଦେଵ ଜାଯତେଽତ୍ର ପରତ୍ର ଚ । ସତ୍ଯଂସତ୍ଯଂ ପୁନଃ ସତ୍ଯଂ ଵେଦଵାକ୍ଯଂ ନ ଚାନ୍ଯଥା ॥ ୨,୪୬.

ହେ ଦେବ, ପୁଣ୍ୟବାନଙ୍କ ପାଇଁ ସତ୍ୟ ଏଠି ଓ ପରଲୋକରେ ଉପଜେ; ସତ୍ୟ, ସତ୍ୟ, ପୁନି ସତ୍ୟ, ବେଦର କଥା କେବେ ଭୁଲ ନୁହେଁ।

ଧର୍ମୋ ଜଯତି ନାଧର୍ମଃ ସତ୍ଯଂ ଜଯାତେ ନାନୃତମ୍ । କ୍ଷମା ଜଯତି ନ କ୍ରୋଧୋ ଵିଷ୍ଣୁର୍ଜଯତି ନାସୁରଃ ॥ ୨,୪୬.

ଧର୍ମ ଜିତିଥାଏ, ଅଧର୍ମ ନୁହେଁ; ସତ୍ୟ ଜିତିଥାଏ, ମିଥ୍ୟା ନୁହେଁ; କ୍ଷମା ଜିତିଥାଏ, କ୍ରୋଧ ନୁହେଁ; ବିଷ୍ଣୁ ଜିତିଥାଏ, ଅସୁର ନୁହେଁ।