ଗରୁଡପୁରାଣମ୍

ତ୍ରୀଣ୍ଯାହୁରତିଦାନାନି ଗାଵଃ ପୃଥ୍ଵୀ ସରସ୍ଵତୀ । ନରକାଦୁଦ୍ଧରନ୍ତ୍ଯେତେ ଜପପୂଜନହୋମତଃ ॥ ୨,୪୨.

ଗାଈ, ଭୂମି ଓ ସରସ୍ୱତୀ — ଏହି ତିନିଟି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଦାନ ଭାବିତି । ଏହି ଦାନ ଜପ, ପୂଜା ଓ ହୋମ ଦ୍ୱାରା ନରକରୁ ଉଦ୍ଧାର କରେ ।

କୃତ୍ଵା ବହୂନି ପାପାନି ରୌଦ୍ରାଣି ଵିପୁଲାନି ଚ । ଅପି ଗୋଚର୍ମମାତ୍ରେଣ ଭୂମିଦାନେନ ଶୁଧ୍ଯତି ॥ ୨,୪୨.

ଅନେକ ଭୟଙ୍କର ଅପରାଧ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଗୋଚର୍ମ ପରି ଭୂମି ଦାନ କରିଲେ ମନୁଷ୍ୟ ପବିତ୍ର ହୁଏ ।

ହରନ୍ତମପି ଲୋଭେନ ନିରୁଧ୍ଯୈନଂ ନିଵାରଯେତ୍ । ସ ଯାତି ନରକେ ଘୋରେ ଯସ୍ତଂ ନ ପରିରକ୍ଷତି ॥ ୨,୪୨.

ଯଦି କେହି ଲୋଭରେ ଭୂମି ନେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରେ, ତାହାକୁ ରୋକିବା ଉଚିତ । ଯିଏ ଭୂମିକୁ ସୁରକ୍ଷା କରେନାହିଁ, ସେ ଭୟଙ୍କର ନରକକୁ ଯାଏ ।

ଅକର୍ତଵ୍ଯଂ ନ କର୍ତଵ୍ଯଂ ପ୍ରାଣୈଃ କଣ୍ଠଗତୈରପି । କର୍ତଵ୍ଯମେଵ କର୍ତଵ୍ଯମିତି ଧର୍ମଵିଦୋ ଵିଦୁଃ ॥ ୨,୪୨.

ଯାହା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ତାହା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ — ଜୀବନ ଜଣ୍ଡରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ । ଯାହା କରିବା ଉଚିତ୍, ତାହା ନିଶ୍ଚୟ କରିବା ଉଚିତ୍ — ଏହିପରି ଧର୍ମ ଜଣା ଲୋକ କହନ୍ତି ।

ଆକାରପ୍ରଵର୍ତନେ ପାପଂ ଗୋସହସ୍ରଵଧୈଃସମମ୍ । ଵୃତ୍ତିଚ୍ଛେଦେ ତଥା ଵୃତ୍ତେଃ କରଣଂ ଲକ୍ଷଧେନୁକମ୍ ॥ ୨,୪୨.

ଅନ୍ୟାୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଆରମ୍ଭ କରିବା ଏକ ହଜାର ଗାଈ ମାରିବା ପରି ପାପ । ଅନ୍ୟର ଜୀବିକା ନଷ୍ଟ କରିବା ଏକ ଲକ୍ଷ ଗାଈ ମାରିବା ପରି ପାପ ।

ଵରମେକାପ୍ଯପହୃତା ନ ତୁ ଦତ୍ତଂ ଗଵାଂ ଶତମ୍ । ଏକାଂ ହୃତ୍ଵା ଶତଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ନ ତେନ ସମତା ଭଵେତ୍ ॥ ୨,୪୨.

ଏକ ଗାଈ ଚୋରି ହେବା ଭଲ, ତେବେ ଶତ ଗାଈ ଦେଇ ପୁନି ତାହା ଫେରାଇ ନେବା ଭଲ ନୁହେଁ । ଦେଇ ଫେରାଇ ନେଲେ, ଦାନର ସମାନ ହୁଏନା ।

ସ୍ଵଯମେଵ ତୁ ଯୋ ଦତ୍ତ୍ଵା ସ୍ଵଯମେଵ ପ୍ରବାଧତେ । ସ ପାପୀ ନରକଂ ଯାତି ଯାଵଦାଭୂତସଂପ୍ଲଵମ୍ ॥ ୨,୪୨.

ଯିଏ ନିଜ ହାତରେ ଦାନ କରି, ପରେ ଦାନଗ୍ରହୀତାକୁ ଅସୁବିଧା ଦେଇ, ସେ ପାପୀ ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରଳୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନରକରେ ରହିଥାଏ ।

ନ ଚାଶ୍ଵମେଧେନ ତଥା ଵିଧିଵଦ୍ଦକ୍ଷିଣାଵତା । ଅଵୃତ୍ତିକର୍ଶିତେ ଦୀନେ ବ୍ରାହ୍ମଣେ ରକ୍ଷିତେ ଯଥା ॥ ୨,୪୨.

ଯଥାପୂର୍ବକ ଦକ୍ଷିଣା ସହିତ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ କରିଲେ ମଧ୍ୟ, ଜୀବିକା ହରାଇଥିବା ଦୁଃଖୀ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷା କରିବାର ଫଳ ସମାନ ହୁଏନା ।

ନ ତଦ୍ଭଵତି ଵେଦେଷୁ ଯଜ୍ଞେ ସୁବହୁଦକ୍ଷିଣେ । ଯତ୍ପୁଣ୍ଯଂ ଦୁର୍ବଲେ ତ୍ରସ୍ତେ ବ୍ରାହ୍ମଣେ ପରିରକ୍ଷିତେ ॥ ୨,୪୨.

ଅଧିକ ଦକ୍ଷିଣା ସହିତ ଯଜ୍ଞ କିମ୍ବା ବେଦରେ ମଧ୍ୟ, ଦୁର୍ବଳ ଏବଂ ଭୟଭୀତ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷା କରିବାର ପୁଣ୍ୟ ମିଳେନା ।

ବ୍ରହ୍ମସ୍ଵୈଶ୍ଚ ସୁପୁଷ୍ଟାନି ଵାହନାନି ବଲାନି ଚ । ଯୁଦ୍ଧକାଲେ ଵିଶୀର୍ଯନ୍ତେ ସୈକତାଃ ସେତଵୋ ଯଥା ॥ ୨,୪୨.

ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ଭଲ ରଖିତ ସମ୍ପତ୍ତି, ଯାନ ଓ ସେନା ମଧ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧରେ ଧ୍ୱଂସ ହୋଇଯାଏ, ଯେପରି ଚାଉଳ ତଟବନ୍ଧ ଭାଙ୍ଗିଯାଏ।

ସ୍ଵଦତ୍ତାଂ ପରଦତ୍ତାଂ ଵା ଯୋ ହରେଚ୍ଚ ଵସୁନ୍ଧରାମ୍ । ଷଷ୍ଟିଵର୍ଷସହସ୍ରାଣି ଵିଷ୍ଠାଯାଂ ଜାଯତେ କୃମିଃ ॥ ୨,୪୨.

ଯେଉଁଠି ଜଣେ ନିଜେ ଦେଇଥିବା କିମ୍ବା ଅନ୍ୟଜଣ ଦେଇଥିବା ଜମି ଅନ୍ୟରୁ ନେଇଥାଏ, ସେ ଷଷ୍ଟି ହଜାର ବର୍ଷ ମଳରେ କୀଟ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଉଥାଏ।

ବ୍ରହ୍ମସ୍ଵଂ ପ୍ରଣଯାଦ୍ଭୁକ୍ତଂ ଦହତ୍ଯାସପ୍ତମଂ କୁଲମ୍ । ତଦେଵ ଚୌର୍ଯରୂପେଣ ଦହତ୍ଯାଚନ୍ଦ୍ରତାରକମ୍ ॥ ୨,୪୨.

ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ସମ୍ପତ୍ତି ସ୍ନେହରେ ଭୋଗ କଲେ ସେ ନିଜ ପରିବାରର ସାତ ପିଢି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦହିଯାଏ; ଚୋରି କରି ନେଲେ ଚନ୍ଦ୍ର ତାରା ରହିଥିବା ଯାଏଁ ଦହିଯାଏ।

ଲୋହଚୂର୍ଣାଶ୍ମଚୂର୍ଣାନି କଦାଚିଜ୍ଜରଯେତ୍ପୁମାନ୍ । ବ୍ରହ୍ମସ୍ଵନ୍ତ୍ରିଷୁ ଲୋକେଷୁ କଃ ପୁମାଞ୍ଜରଯିଷ୍ଯତି ॥ ୨,୪୨.

ଲୋହା କିମ୍ବା ପଥର ଗୁଡିକୁ କେବେ କେବେ ଜଣେ ମଣିଷ ଘସିପାରିବେ, କିନ୍ତୁ ତିନି ଲୋକରେ କେଉଁଠି ଜଣେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସମ୍ପତ୍ତି ଘସିପାରିବେ?

ଦେଵଦ୍ରଵ୍ଯଵିନାଶେନ ବ୍ରହ୍ମସ୍ଵହରଣେନ ଚ । କୁଲାନ୍ଯକୁଲତାଂ ଯାନ୍ତି ବ୍ରାହ୍ମଣାତିକ୍ରମେଣ ଚ ॥ ୨,୪୨.

ଦେବତାଙ୍କର ଧନ ନଷ୍ଟ କରିବା, ବ୍ରାହ୍ମଣ ସମ୍ପତ୍ତି ନେଇବା ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଅପମାନ କରିବା ଦ୍ୱାରା ପରିବାର ମହିମା ହରାଏ।

ବ୍ରାହ୍ମଣାତି କ୍ରମୋ ନାସ୍ତି ଵିପ୍ରେ ଵିଦ୍ଯାଵିଵର୍ଜିତେ । ଜ୍ଵଲନ୍ତମଗ୍ନିମୁତ୍ସୃଜ୍ଯ ନ ହି ଭସ୍ମନି ହୂଯତେ ॥ ୨,୪୨.

ଯେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଜ୍ଞାନ ନାହିଁ, ତାଙ୍କୁ ଅପମାନ କରିବା ନାହିଁ; ଜ୍ୱଳିଥିବା ଅଗ୍ନିକୁ ଛାଡି ଭସ୍ମରେ ହୋମ କରାଯାଏ ନାହିଁ।

ସଂକ୍ରାନ୍ତୌ ଯାନି ଦାନାନି ହଵ୍ଯକଵ୍ଯାନି ଯାନି ଚ । ସପ୍ତକଲ୍ପକ୍ଷଯଂ ଯାଵଦ୍ଦଦାତ୍ଯର୍କଃ ପୁନଃ ପୁନଃ ॥ ୨,୪୨.

ସ୍ଥାନାନ୍ତର କାଳରେ ଦେବତା ଓ ପିତୃଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ଦାନ ଓ ଅନ୍ନବଳି, ସପ୍ତ କଳ୍ପ ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପୁନିପୁନି ଫଳ ଦେଇଥାଏ।

ପ୍ରତିଗ୍ରହାଧ୍ଯାପନଯାଜନେଷୁ ପ୍ରତିଗ୍ରହଂ ସ୍ଵେଷ୍ଟତମଂ ଵଦନ୍ତି । ପ୍ରତିଗ୍ରହାଚ୍ଛ୍ରୁଧ୍ଯତି ଜାପ୍ଯହୋମଂ ନ ଯାଜନଂ କର୍ମ ପୁନନ୍ତି ଵେଦାଃ ॥ ୨,୪୨.

ଦାନ ଗ୍ରହଣ, ଶିକ୍ଷା ଦେବା ଓ ବିଦି ଅନୁଷ୍ଠାନ ମଧ୍ୟରେ, ଦାନ ଗ୍ରହଣକୁ ସବୁଠୁ ଉତ୍ତମ କୁହାଯାଏ; ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରିଲେ ଜପ ଓ ହୋମ ଅଶୁଦ୍ଧ ହୋଇଯାଏ, ବିଦି ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିଲେ ମଧ୍ୟ କର୍ମ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇନଥାଏ ବେଦ କୁହିଛନ୍ତି।

ସଦା ଜାପୀ ସଦା ହୋମୀ ପରପାକଵିଵର୍ଜିତଃ । ରତ୍ନପୂର୍ଣାମପି ମହୀଂ ପ୍ରତିଗୃହ୍ଣନ୍ନ ଲିପ୍ଯତେ ॥ ୨,୪୨.

ଯେଉଁଠି ଜଣେ ସଦା ଜପ କରନ୍ତି, ସଦା ହୋମ କରନ୍ତି, ଅନ୍ୟର ରାନ୍ଧା ଖାଦ୍ୟ ନ ଖାନ୍ତି, ସେ ରତ୍ନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜମି ଗ୍ରହଣ କଲେ ମଧ୍ୟ ଦୂଷିତ ହୋଇନଥାଏ।

ଶ୍ରୀଗରୁଡମହାପୁରାଣମ୍ ୪୩ ଶ୍ରୀଵିଷ୍ଣୁରୁଵାଚ । ଜଲାଗ୍ନିବନ୍ଧନଭ୍ରଷ୍ଟା ପ୍ରଵ୍ରଜ୍ଯାନାଶକଚ୍ଯୁତାଃ । ଐନ୍ଦଵାଭ୍ଯାଂ ଵିଶୁଧ୍ଯନ୍ତି ଦତ୍ତ୍ଵା ଧେନୁଂ ତଥା ଵୃଷମ୍ ॥ ୨,୪୩.

ତାର୍କ୍ଷ୍ୟ, ଯେଉଁମାନେ ପାଣି, ଅଗ୍ନି, ବନ୍ଧନ କିମ୍ବା ମେଘରୁ ତଳିଯାନ୍ତି, କିମ୍ବା ସନ୍ନ୍ୟାସ ହରାଇଯାନ୍ତି, ସେମାନେ ଗାଁ ଓ ବଳଦ ଦେଇ ଚନ୍ଦ୍ର ଶୁଦ୍ଧି କ୍ରିୟା କରିଲେ ପବିତ୍ର ହୋଇଯାନ୍ତି।

ଊନଦ୍ଵାଦଶଵର୍ଷସ୍ଯ ଚତୁର୍ଵର୍ଷାଧିକସ୍ଯ ଚ । ପ୍ରାଯଶ୍ଚିତ୍ତଂ ଚରେନ୍ମାତା ପିତା ଵାନ୍ଯୋଽପି ବାନ୍ଧଵଃ ॥ ୨,୪୩.

ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷ ରୁ କମ୍ ଅଥବା ଚାରି ବର୍ଷ ଅଧିକ ଛୁଆ ପାଇଁ, ମା, ବାପା କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଆତ୍ମୀୟ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କରିବା ଉଚିତ।

ଅତୋ ବାଲନରସ୍ଯାପି ନାପରାଧୋ ନ ପାତକମ୍ । ରାଜଦଣ୍ଡୋ ନ ତସ୍ଯାସ୍ତି ପ୍ରାଯଶ୍ଚିତ୍ତଂ ନ ଵିଦ୍ଯତେ ॥ ୨,୪୩.

ଏହିପରି ଛୁଆ ପାଇଁ ଅପରାଧ କିମ୍ବା ପାପ ନାହିଁ; ତାଙ୍କୁ ରାଜ ଶାସନ ନାହିଁ, ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ମଧ୍ୟ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ନାହିଁ।

ରକ୍ତସ୍ଯ ଦର୍ଶନେ ଦଷ୍ଟେ ଆତୁରା ସ୍ତ୍ରୀ ଭଵେଦ୍ଯଦି । ଚତୁର୍ଥେଽହ୍ନି ପଦାଦୀଂଶ୍ଚ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ସ୍ନାତ୍ଵା ଵିଶୁଧ୍ଯତି ॥ ୨,୪୩.

ଯଦି ଜଣେ ଜନା ରକ୍ତ ଦେଖି କିମ୍ବା କାମୁଡିଯାଇ ଅସୁସ୍ଥ ହୋଇଯାନ୍ତି, ସେ ଚତୁର୍ଥ ଦିନରେ ପାଦ ଓ ଅନ୍ୟ ସଂସ୍ପର୍ଶ ଛାଡି ନାଇଲେ ପବିତ୍ର ହୋଇଯାନ୍ତି।

ଆତୁରେ ସ୍ନାନ ଉତ୍ପନ୍ନେ ଦଶକୃତ୍ଵୋ ହ୍ଯନାତୁରଃ । ସ୍ନାତ୍ଵାସ୍ନାତ୍ଵାସ୍ପୃଶେଦେନଂ ତତଃ ଶୁଧ୍ଯେତ୍ସ ଆତୁରଃ ॥ ୨,୪୩.

ଯେବେ ଅସୁସ୍ଥ ଜଣେ ଉଠିଥାଏ, ସୁସ୍ଥ ଜଣେ ଦଶବାର ନାଇ ତାଙ୍କୁ ସଂସ୍ପର୍ଶ କରିବା ଉଚିତ, ନାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ; ଏପରି କଲେ ଅସୁସ୍ଥ ଜଣେ ପବିତ୍ର ହୋଇଯାନ୍ତି।

ଶ୍ରୀଗରୁଡମହାପୁରାଣମ୍ ୪୪ ଶ୍ରୀଵିଷ୍ଣୁରୁଵାଚ । ସ୍ଵେଚ୍ଛଯା ତାର୍କ୍ଷ୍ଯ ମରଣଂ ଶୃଙ୍ଗିଦଂଷ୍ଟ୍ରିସରୀସୃପଃ । ଚାଣ୍ଡାଲାଦ୍ଯାତ୍ମଘାତୈଶ୍ଚ ଵିଷାଦ୍ଯୈସ୍ତାଡନୈସ୍ତଥା ॥ ୨,୪୪.

ତାର୍କ୍ଷ୍ୟ, ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ମୃତ୍ୟୁ, ଶୂଙ୍ଗ ଦାନ୍ତ ଥିବା ସରୀସୃପରେ ମୃତ୍ୟୁ, ଚାଣ୍ଡାଳ ଓ ଅନ୍ୟ ଅପବିତ୍ର ମୃତ୍ୟୁ, ନିଜ ହାତରେ ମୃତ୍ୟୁ, ବିଷ ଓ ପିଟାରେ ମୃତ୍ୟୁ—

ଜଲାଗ୍ନିପାତଵାତୈଶ୍ଚ ନିରାହାରାଦିଭିସ୍ତଥା । ଯେଷାମେଵ ଭଵେନ୍ମୃତ୍ଯୁଃ ପ୍ରୋକ୍ତାସ୍ତେ ପାପକର୍ମିଣଃ ॥ ୨,୪୪.

ପାଣି, ଅଗ୍ନି, ପତନ, ପବନ, ଉପବାସ ଓ ଏହା ପରି ଯାହା ଦ୍ୱାରା ମୃତ୍ୟୁ ହୁଏ, ସେମାନେ କେବଳ ପାପ କରିଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ହୁଏ।

ପାଷଡ୍ଯନାଶ୍ରମାଶ୍ଚୈଵ ମହାପାତକିନସ୍ତଥା । ସ୍ତ୍ରିଯଶ୍ଚ ଵ୍ଯଭିଚାରିଣ୍ଯ ଆରୂଢପତିତାସ୍ତଥା ॥ ୨,୪୪.

ଚାରି ଆଶ୍ରମରୁ ବାହାରିଥିବା, ମହାପାପୀ, ପରସ୍ତ୍ରୀ ସଂଗ କରିଥିବା ନାରୀ ଓ ଏହାରୁ ପତିତ ଲୋକ—

ନ ତେଷାଂ ସ୍ଯାନ୍ନଵ ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ ନ ସଂସ୍କାରଃ ସପିଣ୍ଡନମ୍ । ଶ୍ରାଦ୍ଧାନି ଷୋଡଶୋକ୍ତାନି ନ ଭଵନ୍ତି ଚ ତାନ୍ଯପି ॥ ୨,୪୪.

ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ନଉଟି ଶ୍ରାଦ୍ଧ, କୌଣସି ସଂସ୍କାର କିମ୍ବା ପିତୃ ପିଣ୍ଡ ଦାନ ନାହିଁ; ଷୋଳୋଟି ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଲାଗୁ ହୁଏ ନାହିଁ।

ଵେତନଂ ଯତ୍କ୍ଷିପେଦପ୍ସୁ ଗୃହ୍ଯାଗ୍ନିଶ୍ଚ ଚତୁଷ୍ପଥେ । ପାତ୍ରାଣିନିର୍ଦହେଦଗ୍ନୌ ସାଗ୍ନିକେ ପାପକର୍ମଣି ॥ ୨,୪୪.

ଯେତେବେଳେ ଦୋଷୀ ମୃତ୍ୟୁ ହୋଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କର ଦେୟ, ଗୃହାଗ୍ନି ବା ଚଉଁରା ଉପରେ ବା ପାତ୍ର ଜଳରେ ଫେଙ୍ଗାଯାଏ, ସେଗୁଡିକୁ ଅଗ୍ନିରେ ପୋଡ଼ିବା ଉଚିତ।

ପୂର୍ଣେ ସଂଵତ୍ସରେ ତେଷାମିତ୍ଥଂ କାର୍ଯଂ ଦଯାଲୁଭିଃ । ଏକାଦଶୀଂ ସମାସାଦ୍ଯ ଶୁକ୍ଲପକ୍ଷେ ଚ କାଶ୍ଯପ ॥ ୨,୪୪.

ଏକ ପୂର୍ଣ୍ଣ ବର୍ଷ ହେବା ପରେ, ଦୟାଳୁ ଲୋକମାନେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଏକାଦଶୀ ଦିନ ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷରେ କରିବା ଉଚିତ।