ଉଦିତେ ନିଯମେ ଦାନେ ଆର୍ତେ ଵିପ୍ରେ ନିଵେଦଯେତ୍ । ତଥୈଵ ଋଷିଭିଃ ପ୍ରୋକ୍ତଂ ଯଥାକାଲଂ ନ ଦୁଷ୍ଯତି ॥ ୨,୩୯.
ଦାନ ପାଇଁ ନିୟମ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ହେଲେ, ଦୁଃଖରେ ଥିବା ବେଳେ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଖବର ଦେବା ଉଚିତ। ଋଷିମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି କହିଛନ୍ତି, ସମୟରେ କରିଲେ କିଛି ଦୋଷ ନାହିଁ।
ମୃନ୍ମଯେନ ତୁ ପାତ୍ରେଣ ତିଲୈର୍ମିଶ୍ରଜଲୈଃ ସହ । ମୃତ୍ତିକଯା ତଥାନ୍ତେ ଚ ନରଃ ସ୍ନାତ୍ଵା ଶୁଚିର୍ଭଵେତ୍ ॥ ୨,୩୯.
ମାଟିର ବାଟିରେ ତିଳ ମିଶା ଜଳ ଏବଂ ଶେଷରେ ମାଟି ସହିତ ସ୍ନାନ କରିଲେ, ମଣିଷ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ।
ଦାନଂ ପରିଷଦେ ଦଦ୍ଯାତ୍ସୁଵର୍ଣଂ ଗୋଵୃଷଂ ଦ୍ଵିଜେ । କ୍ଷତ୍ତ୍ରିଯୋ ଦ୍ଵିଗୁଣଂ ଚୈଵ ଵୈଶ୍ଯସ୍ତୁ ତ୍ରିଗୁଣଂ ତଥା ॥ ୨,୩୯.
ସଭାରେ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ସୁନା କିମ୍ବା ଏକ ବୃଷ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ୍। କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ଏହାର ଦୁଇଗୁଣା, ଏବଂ ବୈଶ୍ୟମାନେ ତିଣିଗୁଣା ପରିମାଣରେ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ୍।
ଚତୁର୍ଗୁଣନ୍ତୁ ଶୂଦ୍ରେଣ ଦାତଵ୍ଯଂ ବ୍ରାହ୍ମଣେ ଧନମ୍ । ଏଵ ମନୁକ୍ରମେଣୈଵ ଚାତୁର୍ଵର୍ଣ୍ଯଂ ଵିଶୁଧ୍ଯତି ॥ ୨,୩୯.
ଶୂଦ୍ରମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଚାରିଗୁଣା ଧନ ଦେବା ଉଚିତ୍। ଏଭଳି ମନୁଙ୍କ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଚାରି ବର୍ଣ୍ଣ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଅନ୍ତି।
ସପ୍ତାଷ୍ଟମାନ୍ତରୈ ଶୀର୍ଣେ ଗୃହ୍ଯସଂସ୍କାରଵର୍ଜିତେ । ଅହସ୍ତୁ ସୂତକଂ ତସ୍ଯ ତ୍ଵବ୍ଦାନାଂ ସଂଖ୍ଯଯା ସ୍ମୃତମ୍ ॥ ୨,୩୯.
ସପ୍ତମ କିମ୍ବା ଅଷ୍ଟମ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଘରେ କୌଣସି ସଂସ୍କାର ନ ହେଲେ, ଯେତେ ବର୍ଷ ହେଉଛି, ସେତେ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅଶୁଚି ରହେ।
ବ୍ରାହ୍ମଣାର୍ଥେ ଵିପନ୍ନା ଯେ ନାରୀଣାଂ ଗୋଗ୍ରହେଷୁ ଚ । ଆହଵେଷୁ ଵିପନ୍ନାନାମେକରାତ୍ତ୍ରମଶୌଚକମ୍ ॥ ୨,୩୯.
ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଉପକାର ପାଇଁ, ନାରୀମାନେ ଗାଁ ରକ୍ଷା କରିବାବେଳେ କିମ୍ବା ଯୁଦ୍ଧରେ ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରାଣ ହରାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ଅଶୁଚି କେବଳ ଏକ ରାତି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହେ।
ନ ତେଷାମଶୁଭଂ କିଞ୍ଚିଦ୍ଵିପ୍ରାଣାଂ ଶୁଭକର୍ମଣି । ଅନାଥପ୍ରେତସଂସ୍କାରଂ ଯେ କୁର୍ଵନ୍ତୁ ନରୋତ୍ତମଃ ॥ ୨,୩୯.
ଯେ ସମସ୍ତେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲିପ୍ତ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ କୌଣସି ଅଶୁଭ ନାହିଁ। ଯେମାନେ ଅନାଥ ମୃତଦେହର କ୍ରିୟା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପ୍ରକୃତ ପୁଣ୍ୟବାନ ମଣିଷ।
ନ ତେଷାମଶୁଭଙ୍କିଞ୍ଚିଦ୍ଵିପ୍ରେଣ ସହକାରିଣା । ଜଲାଵଗାହନାତ୍ତେଷାଂ ସଦ୍ଯଃ ଶୁଦ୍ଧିରୁଦାହୃତା ॥ ୨,୩୯.
ଯେମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ସହଯୋଗ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ କୌଣସି ଅଶୁଭ ନାହିଁ। ପାଣିରେ ସ୍ନାନ କଲେ, ସେମାନେ ସତ୍ୟ ସତ୍ୟ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇଯାନ୍ତି।
ଵିନିଵୃତ୍ତା ଯଦା ଶୂଦ୍ରା ଉଦକାନ୍ତମୁପସ୍ଥିତାଃ । ତଦାଵିପ୍ରେଣଦ୍ରଷ୍ଟଵ୍ଯା ଇତି ଵେଦଵିଦୋଵିଦୁଃ ॥ ୨,୩୯.
ଯେତେବେଳେ ଶୂଦ୍ରମାନେ ଅପସାରି ଜଳକୂଳକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିପାରନ୍ତି—ଏହିପରି ବେଦଜ୍ଞମାନେ କହିଛନ୍ତି।
ଶ୍ରୀଗରୁଡମହାପୁରାଣମ୍ ୪୦ ତାର୍କ୍ଷ୍ଯ ଉଵାଚ । ଭଗଵନ୍ବ୍ରାହ୍ମଣାଃ କେଚିଦପମୃତ୍ଯୁଵଶଂ ଗତାଃ । କଥଂ ତେଷାଂ ଭଵେନ୍ମାର୍ଗଃ କିଂ ସ୍ଥାନଂ କା ଗତିର୍ଭଵେତ୍
ତାର୍କ୍ଷ୍ୟ ପଚାରିଲେ: ଭଗବାନ, କିଛି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଯଦି ଅକାଳମୃତ୍ୟୁରେ ପ୍ରାଣ ହରାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ଗତି କଣ, କେଉଁଠି ସେମାନେ ପହଞ୍ଚନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ଲକ୍ଷ୍ୟ କଣ?
କିଞ୍ଚ ଯୁକ୍ତଂ ଭଵେତ୍ତେଷାଂ ଵିଧାନଂ ଵାପି କୀଦୃଶମ୍ । ତଦହଂ ଶ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛାମି ବ୍ରୂହି ମେ ମଧୁସୂଦନ
ଏହିଅପରେ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ କଣ ଭଲ ହେବ ଏବଂ କେମିତି କାର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରକ୍ରିୟା ଅନୁସରିବା ଉଚିତ? ମୁଁ ଏହା ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ; ମଧୁସୂଦନ, ଦୟାକରି ମୋତେ କହ।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଉଵାଚ । ପ୍ରେତୀଭୂତେ ଦ୍ଵିଜାତୀନାଂ ସମ୍ଭୂତେ ମୃତ୍ଯୁଵୈକୃତେ । ତେଷାଂ ମାର୍ଗଗତିସ୍ଥାନଂ ଵିଧାନଂ କଥଯାମ୍ଯହମ୍
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ: ଦ୍ୱିଜାତିମାନେ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ପ୍ରେତ ହେଲେ, ଯେତେବେଳେ ମୃତ୍ୟୁ ଘଟିଯାଏ, ମୁଁ ସେମାନଙ୍କର ପଥ, ଯାତ୍ରା, ଗନ୍ତବ୍ୟ ଏବଂ ନିୟମ ନେଇ କଥା କହିବି।
ଶୃଣୁ ତାର୍କ୍ଷ୍ଯ ପରଂ ଗୋପ୍ଯଂ ଜାତେ ଦୁର୍ମରଣେ ସତି । ଲଙ୍ଘନୈର୍ଯେ ମୃତା ଵିପ୍ରା ଦଂଷ୍ଟ୍ରିଭିଶ୍ଚାଭିଘାତିତାଃ
ତୁମେ ଶୁଣ, ତାର୍କ୍ଷ୍ୟ, ଅପୂର୍ବ ଗୁପ୍ତ ଗଳ୍ପ ଯେଉଁମାନେ ଅସ୍ବାଭାବିକ ମୃତ୍ୟୁରେ ଦେହ ଛାଡିଥିଲେ—ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପଡିଯିବା, ଦାଢିଆ ପ୍ରାଣୀର ଆକ୍ରମଣରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥିଲେ।
କଣ୍ଠଗ୍ରାହ ଵିମଗ୍ନାନାଂ କ୍ଷୀଣାନାଂ ତୁଣ୍ଡଘାତିନାମ୍ । ଵିଷାଗ୍ନିଵୃଷଵିପ୍ରେଭ୍ଯୋ ଵିଷୂଚ୍ଯା ଚାତ୍ମଘାତକାଃ
ଯେଉଁମାନେ ଗଳା ଅଟକି ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥିଲେ, ପାଣିରେ ଡୁବି ମୃତ୍ୟୁ ହୋଇଥିଲେ, ମୁହଁରେ ଘାତ ପାଇଥିଲେ, ବିଷ, ଅଗ୍ନି, ଛେଳ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଅସୁଧ ପାଣି, କ୍ଷୟ ରୋଗ କିମ୍ବା ଆତ୍ମହତ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ମୃତ୍ୟୁ ହୋଇଥିଲେ—
ପତନୋଦ୍ଵନ୍ଧନଜଲୈର୍ମୃତାନାଂ ଶୃଣୁ ସଂସ୍ଥିତିମ୍ । ଯାନ୍ତି ତେ ନରକେ ଘୋରେ ଯେ ଚ ମ୍ଲେଚ୍ଛାଦିଭିର୍ହତାଃ
ପଡିଯିବା, ଗଳା ଅଟକିବା, ଜଳରେ ଡୁବିବା ଦ୍ୱାରା ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କର ଅବସ୍ଥା ଶୁଣ; ଯେଉଁମାନେ ଚଣ୍ଡାଳ ଓ ଅନ୍ୟ ଅସ୍ବାଭାବିକ ଲୋକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହତ ହୋଇଥିଲେ, ସେମାନେ ଭୟଙ୍କର ନରକକୁ ଯାଆନ୍ତି।
ଶ୍ଵଶୃଗାଲାଦିସଂସ୍ପୃଷ୍ଟା ଅଦଗ୍ଧାଃ କୃମିସଂଙ୍କୁଲାଃ । ଉଲ୍ଲଙ୍ଘିତା ମୃତା ଯେ ଚ ମହାରୋଗୈଶ୍ଚ ପୀଡିତାଃ
ଯେଉଁମାନେ କୁକୁର, ଶ୍ରୁଗାଳ ଓ ଏପରି ଜନ୍ତୁମାନଙ୍କ ସଂସ୍ପର୍ଶରେ ଆସିଥିଲେ, ଦାହ ହୋଇନଥିଲେ, କୀଟରେ ପ୍ରଭୁତି ହୋଇଥିଲେ, ଉଲ୍ଲଂଘିତ ହୋଇ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ରୋଗରେ ପୀଡିତ ହୋଇଥିଲେ—
ଅଭିସସ୍ତାସ୍ତଥାଵ୍ଯଙ୍ଗା ଯେ ଚ ପାପାନ୍ନପୋଷିତାଃ । ଚଣ୍ଡାଲାଦୁଦକାତ୍ସର୍ପାଦ୍ବ୍ରାହ୍ମଣାଦ୍ଵୈଦ୍ଯୁତାଗ୍ନିତଃ
ଯେଉଁମାନେ ଶାପିତ, ଅପଙ୍ଗ, ଅପବିତ୍ର ଖାଦ୍ୟରେ ଜୀବନ ଯାପନ କରିଥିଲେ, ଚଣ୍ଡାଳ ଜଳ, ସର୍ପ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ବିଦ୍ୟୁତ, ଅଗ୍ନି ଦ୍ୱାରା ଦୂଷିତ ହୋଇଥିଲେ—
ଦଷ୍ଟ୍ରିଭ୍ଯଶ୍ଚ ପଶୁଭ୍ଯଶ୍ଚ ଵୃକ୍ଷାଦିପତନାନ୍ମୃତାଃ । ଉଦକ୍ଯାମୂତକୀଶୂଦ୍ରାରଜକୀସଙ୍ଗଦୂଷିତାଃ
ଦାଢିଆ ପ୍ରାଣୀ କିମ୍ବା ପଶୁ ଦ୍ୱାରା ହତ ହୋଇଥିଲେ, ଗଛ ଓ ଏପରି ଜାଗାରୁ ପଡି ମୃତ୍ୟୁ ହୋଇଥିଲେ, ଜଳ, ମୁତ୍ର, ଶୂଦ୍ର, ଧୋବି କିମ୍ବା ସେମାନଙ୍କ ସଂଗତିରେ ଦୂଷିତ ହୋଇଥିଲେ—
ତେନ ପାପେନ ନରକାନ୍ମୁକ୍ତାଃ ପ୍ରେତତ୍ଵଭାଗିନଃ । ନ ତେଷାଂ କାରଯେଦ୍ଦାହଂ ସୂତକଂ ନୋଦକକ୍ରିଯାମ୍
ସେହି ପାପ ଦ୍ୱାରା ନରକରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇ, ସେମାନେ ପ୍ରେତ ହୋଇଯାନ୍ତି; ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଦାହ କିମ୍ବା ସୂତକ କିମ୍ବା ଜଳ ଦାନ ନିୟମ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ନ ଵିଧାନଂ ମୃତାଦ୍ଯଂ ଚ ନ କୁର୍ଯାଦୌର୍ଧ୍ଵଦୈହିକମ୍ । ତେଷାଂ ତାର୍କ୍ଷ୍ଯ ପ୍ରକୁର୍ଵୀତ ନାରାଯଣବଲିକ୍ରିଯାମ୍
ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ନିୟମିତ କ୍ରିୟା କିମ୍ବା ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱଦେହିକ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ, ତାର୍କ୍ଷ୍ୟ; ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ନାରାୟଣ ବଳି କ୍ରିୟା କରିବା ଉଚିତ।
ସର୍ଵଲୋକହିତାର୍ଥାଯ ଶୃଣୁ ପାପଭଯାପହାମ୍ । ଷଣ୍ମାସଂ ବ୍ରାହ୍ମଣେ ଦାହସ୍ତ୍ରିମାସଂ କ୍ଷତ୍ତ୍ରିଯେ ମତଃ
ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ, ପାପ ଭୟ ଦୂର କରିବା ଉପାୟ ଶୁଣ; ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପାଇଁ ଛଅ ମାସ ପରେ ଦାହ କରିବା ନିୟମ, କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କ ପାଇଁ ତିନି ମାସ ପରେ।
ସାର୍ଧ ମାସଂ ତୁ ଵୈଶ୍ଯସ୍ଯ ସଦ୍ଯଃ ଶୂଦ୍ରେ ଵିଧୀଯତେ । ଗଙ୍ଗାଯାଂ ଯମୁନାଯାଞ୍ଚ ନୈମିଷେ ପୁଷ୍କରେଽଥ ଚ
ବୈଶ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ ଡେଢ଼ ମାସ ପରେ; ଶୂଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ସତ୍ୟକୁ ସତ୍ୟ, ତୁରନ୍ତ। ଗଙ୍ଗା, ଯମୁନା, ନୈମିଷ, ପୁଷ୍କର—
ତଡାଗେ ଜଲୂପୂର୍ଣେ ଵା ହ୍ରଦେ ଵା ଵିମଲୋଦକେ । ଵାପ୍ଯାଂ କୂପେ ଗଵାଂ ଗୋଷ୍ଠେ ଗୃହେ ଵା ପ୍ରତିମାଲଯେ
ପୋକରୀ, ପ୍ରଚୁର ଜଳରେ, ଶୁଧ୍ଧ ହ୍ରଦରେ, ଜଳାଶୟ, କୂଆ, ଗୋଯାଗା, ଘର କିମ୍ବା ଦେବଳୟରେ—
କୃଷ୍ଣାଗ୍ରେ କାରଯେଦ୍ଵିପ୍ର ବଲିଂ ନାରାଯଣାହ୍ଵଯମ୍ । ପ୍ରେତାଯ ତର୍ପଣଂ କାର୍ଯଂ ମନ୍ତ୍ରୈଃ ପୌରାଣଵୈଦିକୈଃ
କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ନାରାୟଣ ବଳି ଦେବା ଉଚିତ; ପ୍ରେତ ପାଇଁ ପୁରାଣ ଓ ବେଦ ମନ୍ତ୍ରରେ ତର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ।
ସର୍ଵୌଷଧ୍ଯକ୍ଷତୈର୍ମିଶ୍ରୈର୍ଵିଷ୍ଣୁମୁଦ୍ଦିଶ୍ଯ ତର୍ପଯେତ୍ । କାର୍ଯଂ ପୁରୁଷସୂକ୍ତେନ ମନ୍ତ୍ରୈର୍ଵା ଵୈଷ୍ଣଵୈରପି
ସମସ୍ତ ଔଷଧ ଓ ଅଖଣ୍ଡ ଚାଉଳ ମିଶାଇ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିବାକୁ ଦେବା ଉଚିତ; ପୁରୁଷ ସୂକ୍ତ କିମ୍ବା ବୈଷ୍ଣବ ମନ୍ତ୍ରରେ କରିବା ଉଚିତ।
ଦକ୍ଷିଣାଭିମୁଖୋ ଭୂତ୍ଵା ପ୍ରେତଂ ଵିଷ୍ଣୁରିତି ସ୍ମରେତ୍ । ଅନାଦିନିଧନୋ ଦେଵଃ ଶଙ୍ଖଚକ୍ରଗଦାଧରଃ
ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି, ପ୍ରେତକୁ ବିଷ୍ଣୁ ଭାବରେ ସ୍ମରଣ କରିବା; ଅନାଦି-ନିଧନ ଦେବ, ଶଂଖ-ଚକ୍ର-ଗଦାଧାରୀ—
ଅଵ୍ଯଯଃ ପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷଃ ପ୍ରେତମୋକ୍ଷପ୍ରଦୋ ଭଵେତ୍ । ତର୍ପଣସ୍ଯାଵସାନେ ଚ ଵୀତରାଗୋ ଵିମତ୍ସରଃ
ଅବିନାଶୀ, ପଦ୍ମନେତ୍ର, ପ୍ରେତମାନେ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥିବା; ତର୍ପଣ ସମାପ୍ତିରେ ରାଗ ଓ ଦ୍ୱେଷ ରହିତ—
ଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯମନା ଭୂତ୍ଵା ଶୁଚିପ୍ମାନ୍ଧର୍ମତତ୍ପରଃ । ଦାନଧର୍ମରତଃ ଶାନ୍ତଃ ପ୍ରଣମ୍ଯ ଵାଗ୍ଯତଃ ଶୁଚିଃ
ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ମନକୁ ଜୟ କରି, ଶୁଧ୍ଧ, ଧର୍ମରେ ଲଗ୍ନ, ଦାନ ଓ ଧର୍ମରେ ଆନନ୍ଦିତ, ଶାନ୍ତ, ନମସ୍କାର କରି, ମୌନ ଓ ଶୁଧ୍ଧ ରହି—
ଯଜମାନୋ ଭବେତ୍ତତ୍ର ଶୁଚିର୍ଵନ୍ଧୁସମନ୍ଵିତଃ । ଭକ୍ତ୍ଯା ତତ୍ର ପ୍ରକୁର୍ଵୀତ ଶ୍ରାଦ୍ଧତ୍ଯେକାଦଶୈଵ ତୁ
ଏଠାରେ, ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ସଫା ହେବା ଉଚିତ, ନିଜ ପରିବାର ଲୋକଙ୍କ ସହିତ ରହିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ଭକ୍ତି ସହିତ ଏଠାରେ ଏକାଦଶ ପ୍ରକାର ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ।
ସର୍ଵକର୍ମଵିପାକେନ ଏକୈକାଗ୍ରେ ସମାହିତଃ । ତୋଯଵ୍ରୀହିଯଵାନ୍ ଷଷ୍ଟ୍ଯା ଗୋଧୂମାଂଶ୍ଚ ପ୍ରିଯଙ୍ଗୁକାନ୍
ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ଭାବି, ଏକାଗ୍ର ହୋଇ, ସେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦିନ ପାଣି, ଚାଉଳ, ଯବ, ଗହମ, ପ୍ରିୟଙ୍ଗୁ ଦାଣା ଷଷ୍ଟିଟି ଦେବା ଉଚିତ।