ଗରୁଡପୁରାଣମ୍

କ୍ଷିପ୍ତ୍ଵାନ୍ଯେ ଚ ଧରାପୃଷ୍ଠେ କୁଠାରେଣାଵକର୍ତିତାଃ । କ୍ରନ୍ଦମାନାଶ୍ଚ ଦୃଶ୍ଯନ୍ତେ ପୂର୍ଵକର୍ମଵିପାକତଃ ॥ ୨,୩୩.

ଅନ୍ୟମାନେ ଭୂମିରେ ଫିଙ୍ଗାଯାଇ, କୁଠାର ଦ୍ୱାରା କଟାଯାଉଛନ୍ତି; ସେମାନେ କ୍ରନ୍ଦନ କରୁଛନ୍ତି, ପୂର୍ବ କର୍ମର ଫଳରେ ଏହି ଦୁଃଖ ଭୋଗୁଛନ୍ତି ।

କେଚିଦ୍ଗୁଡମଯୈଃ ପାକୈସ୍ତୈଲପାକୈସ୍ତଥା ପରେ । ପୀଡ୍ଯନ୍ତେ ଯମଦୂତୈଶ୍ଚ ପାପିଷ୍ଠାଃ ସୁଭୃଶଂ ନରାଃ ॥ ୨,୩୩.

କିଛି ଲୋକ ଗୁଡ଼ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ପିଠା ଦ୍ୱାରା, ଅନ୍ୟମାନେ ତେଲ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ପିଠା ଦ୍ୱାରା ଯମଦୂତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗୁଛନ୍ତି ।

କ୍ଷଣାହ୍ନି ପ୍ରାର୍ଥଯନ୍ତ୍ଯନ୍ଯେ ଦେହିଦେହୀତି କୋଟିଶଃ । ଯମଲୋକେ ମଯା ଦୃଷ୍ଟା ମମସ୍ଵଂ ଭକ୍ଷିତଂ ତ୍ଵଯା ॥ ୨,୩୩.

ଅନେକ ଲୋକ କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତ କିମ୍ବା ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ 'ମୋତେ ଦେହ ଦିଅ, ମୋତେ ଦେହ ଦିଅ' ବୋଲି ପ୍ରାର୍ଥନା କରନ୍ତି; ଯମ ଲୋକରେ ମୁଁ ଦେଖିଛି, ଅନେକ ଲୋକ ତୁମେ ତାଙ୍କର ନିଜ ଖାଦ୍ୟ ଭୋଜନ କରିଦେଇଛ ।

ଇତ୍ଯେଵଂ ବହୁଶସ୍ତାର୍କ୍ଷ୍ଯ ନରକାଃ ପାପିନାଂ ସ୍ମୃତାଃ । କର୍ମଭିର୍ବହୁଭିଃ ପ୍ରୋକ୍ତୈଃ ସର୍ଵଶାସ୍ତ୍ରେଷୁ ଭାଷିତୈଃ । ଦାନୋପକାରଂ ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଯଥା ତତ୍ର ସୁଖଂ ଭଵେତ୍ ॥ ୨,୩୩.

ଏଭଳି, ତାର୍କ୍ଷ୍ୟ, ପାପୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବହୁ ପ୍ରକାର ନରକର ବର୍ଣ୍ଣନା ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ କହାଯାଇଛି। ଏବେ ମୁଁ ଦାନ ଓ ଉପକାର କଥା କହିବି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସେଠାରେ ସୁଖ ମିଳେ।

ଶ୍ରୀଗରୁଡମହାପୁରାଣମ୍ ୩୪ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଉଵାଚ । ଶୃଣୁ ତାର୍କ୍ଷ୍ଯ ଯଥାନ୍ଯାଯଂ ଧର୍ମାଧର୍ମ୍ସ୍ଯ ଲକ୍ଷଣମ୍ । ସୁକୃତଂ ଦୁଷ୍କୃତଂ ନୄଣାମଗ୍ରେ ଧାଵତି ଧାଵତାମ୍ ॥ ୨,୩୪.

ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ: ତାର୍କ୍ଷ୍ୟ, ଧର୍ମ ଓ ଅଧର୍ମର ସଠିକ୍ ଲକ୍ଷଣ ଶୁଣ। ଲୋକଙ୍କର ଭଲ କିମ୍ବା ଖରାପ କାମ ସମୟ ଆସିଲେ ସେମାନଙ୍କୁ ଦୃତ ଅନୁସରଣ କରେ।

କୃତେ ତପଃ ପ୍ରଶଂସନ୍ତି ତ୍ରେତାଯାଂ ଜ୍ଞାନସାଧନମ୍ । ଦ୍ଵାପରେ ଯଜ୍ଞଦାନେ ଚ ଦାନମେକଂ କଲୌ ଯୁଗେ ॥ ୨,୩୪.

ସତ୍ୟଯୁଗରେ ତପସ୍ୟାକୁ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ମନାଯାଏ, ତ୍ରେତାଯୁଗରେ ଜ୍ଞାନ ଅଭ୍ୟାସକୁ, ଦ୍ୱାପରରେ ଯଜ୍ଞ ଓ ଦାନକୁ, ଏବଂ କଳିଯୁଗରେ କେବଳ ଦାନକୁ ଅତ୍ୟଧିକ ମହତ୍ତ୍ୱ ଦିଆଯାଏ।

ଗୃହସ୍ଥାନାଂ ସ୍ମୃତୋ ଧର୍ମ ଉତ୍ତମାନାଂ ଵିଚକ୍ଷଣୈଃ । ଇଷ୍ଟାପୂର୍ତେ ସ୍ଵଶକ୍ତ୍ଯା ହି କୁର୍ଵତାଂ ନାସ୍ତି ପାତକମ୍ ॥ ୨,୩୪.

ଗୃହସ୍ଥମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ କହନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ହେଉଛି ନିଜ ଶକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ ଯଜ୍ଞ ଓ ପୁଣ୍ୟ କାମ କରିବା। ଏହିପରି କାମ କରିଥିଲେ କୌଣସି ପାପ ନାହିଁ।

ଵୃକ୍ଷସ୍ତୁ ରୋପିତୋ ଯେନ ଖନିକୂପଜଲାଶଯାଃ । ଯମମାର୍ଗେ ସୁଖଂ ତସ୍ଯ ଵ୍ରଜତୋ ନିତରାଂ ଭଵେତ୍ ॥ ୨,୩୪.

ଯେଉଁଠି ଲୋକ ଗଛ ଲାଗାଏ, କିମ୍ବା କୁଆଁ, ପୋଖରୀ, ଜଳାଶୟ ଖୋଦେ, ସେ ଯମପଥରେ ଯିବାବେଳେ ଅତ୍ୟଧିକ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରେ।

ଅଗ୍ନିତାପପ୍ରଦାତାରେ ଯୈଃ ଶୀତପୀଡିତେ ଦ୍ଵିଜେ । ତପ୍ଯମାନାଃ ସୁଖଂ ଯାନ୍ତି ସର୍ଵ କାମୈଃ ପ୍ରପୂରିତାଃ ॥ ୨,୩୪.

ଯେଉଁମାନେ ଥଣ୍ଡାରେ ପୀଡିତ ଲୋକ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଂକୁ ଅଗ୍ନି ଦିଅନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଜେ ଯେତେବେଳେ କଷ୍ଟ ଭୋଗନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ସୁଖରେ ଯାନ୍ତି।

ସୁଵର୍ଣମଣିମୁକ୍ତାଦି ଵସ୍ତ୍ରାଣ୍ଯାଭରଣାନି ଚ । ତେନ ସର୍ଵମିଦଂ ଦତ୍ତଂ ଯେନ ଦତ୍ତା ଵସୁନ୍ଧରା ॥ ୨,୩୪.

ଯିଏ ସୁନା, ମଣି, ମୁକ୍ତା, ବସ୍ତ୍ର କିମ୍ବା ଆଭୂଷଣ ଦାନ କରେ, ସେ ଏହା ସହିତ ପୃଥିବୀ ଦାନ କରିଥିବା ପରି ସମସ୍ତ କିଛି ଦେଇଦେଇଛି।

ଯାନିଯାନି ଚ ଭୂତାନି ଦତ୍ତାନି ଭୁଵି ମାନଵୈଃ । ଯମଲୋକପଥେ ତାନି ତିଷ୍ଠନ୍ତ୍ଯେଷାଂ ସମୀପତଃ ॥ ୨,୩୪.

ମଣିଷମାନେ ପୃଥିବୀରେ ଯେଉଁଯେଉଁ ପ୍ରାଣୀ ଦାନ କରନ୍ତି, ସେଗୁଡିକ ଯମଲୋକକୁ ଯିବାବେଳେ ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ଥାଏ।

ଵ୍ଯଞ୍ଜନାନି ଵିଚିତ୍ରାଣି ଭକ୍ଷ୍ଯଭୋଜ୍ଯାନି ଯାନି ଚ । ଦଦାତି ଵିଧିନା ପୁତ୍ର ପ୍ରେତେ ତଦୁ ପତିଷ୍ଠତି ॥ ୨,୩୪.

ପୁଅ ଯେଉଁଯେଉଁ ପ୍ରକାର ଲୁଣ, ଭୋଜ୍ୟବସ୍ତୁ ଓ ଖାଦ୍ୟ ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ବିଧିମତ ଦାନ କରେ, ସେଗୁଡିକ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପିତୃଙ୍କୁ ପହଞ୍ଚେ।

ଆତ୍ମା ଵୈ ପୁତ୍ରନାମାସ୍ତି ପୁତ୍ରସ୍ତ୍ରାତା ଯମାଲଯେ । ତାରଯେତ୍ପିତରଂ ଘୋରାତ୍ତେନ ପୁତ୍ତ୍ରଃ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯତେ ॥ ୨,୩୪.

ଆତ୍ମାକୁ 'ପୁଅ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ପୁଅ ଯମଲୋକରେ ରକ୍ଷା କରେ। ଯେଉଁଠି ସେ ପିତାଙ୍କୁ ଭୟଙ୍କର ଦୁଃଖରୁ ଉଦ୍ଧାର କରେ, ସେହିପାଇଁ ତାକୁ 'ପୁଅ' କୁହାଯାଏ।

ଅତୋ ଦେଯଞ୍ଚ ପୁତ୍ରେଣ ଶ୍ରାଦ୍ଧମାଜୀ ଵିତାଵଧି । ଅତିଵାହସ୍ତଦା ପ୍ରେତୋ ଭୋଗାନ୍ ଵୈ ଲଭତେ ହି ସଃ ॥ ୨,୩୪.

ସେହିପାଇଁ, ପୁଅ ମୃତ୍ୟୁରୁ ଯାତ୍ରାର ସେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ। ଏପରେ ପିତୃ ଯାତ୍ରା କରିବା ସମୟରେ ନିଶ୍ଚିତ ଭୋଗ ଲାଭ କରନ୍ତି।

ଦହ୍ଯମାନସ୍ଯ ପ୍ରେତସ୍ଯ ସ୍ଵଜନୈର୍ଯୋ ଜଲାଞ୍ଜଲିଃ । ଦୀଯତେ ପ୍ରେତରୂପୋଽସୌ ପ୍ରୀତୋ ଯାତି ଯମାଲଯେ ॥ ୨,୩୪.

ଯେତେବେଳେ ଜଣେ ପିତୃ ଦାହ ହେଉଛନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ସ୍ବଜନମାନେ ଯେ ଜଳଞ୍ଜଳି ଦିଅନ୍ତି, ସେ ପିତୃ ଆତ୍ମା ଖୁସି ହୋଇ ଯମଲୋକକୁ ଯାନ୍ତି।

ଅପକ୍ଵେ ମୃନ୍ମଯେ ପାତ୍ରେ ଦୁଗ୍ଧଂ ଦତ୍ତଂ ଦିନତ୍ରଯମ୍ । କାଷ୍ଠତ୍ରଯଂ ଗୁଣୈର୍ବଦ୍ଧ୍ଵା ପ୍ରୀତ୍ଯୈ ରାତ୍ରୌ ଚତୁଷ୍ପଥେ ॥ ୨,୩୪.

କାଚି ମାଟିର ପାତ୍ରରେ ତିନି ଦିନ ଧରି ଦୁଧ ରଖି, ତିନିଟି କାଠିରେ ବାନ୍ଧି, ରାତିରେ ଚଉମୁଖା ରାସ୍ତାରେ ପିତୃଙ୍କ ପ୍ରୀତି ପାଇଁ ଦିଆଯାଏ।

ପ୍ରଥମେଽହ୍ନି ଦ୍ଵିତୀଯେ ଚ ତୃତୀଯେ ଚ ତଥା ଖଗ । ଆକାଶସ୍ଥଂ ପିବେଦ୍ଦୁଗ୍ଧଂ ପ୍ରେତୋ ଵାଯୁଵପୁର୍ଧରଃ ॥ ୨,୩୪.

ପ୍ରଥମ, ଦ୍ୱିତୀୟ ଓ ତୃତୀୟ ଦିନରେ, ହେ ପକ୍ଷୀ, ପିତୃ ହଳୁକା ଶରୀର ଧାରଣ କରି ଆକାଶରେ ରଖା ଦୁଧ ପିଅନ୍ତି।

ଚତୁର୍ଥେ ସଞ୍ଚଯଃ କାର୍ଯଃ ଚତୁର୍ଥେ?ଵାପି ସାଗ୍ନିକେ । ଅସ୍ଥିସଞ୍ଚଯନଂ କାର୍ଯଂ ଦଦ୍ଯାଦାପାଞ୍ଜଲିଂ ତତଃ ॥ ୨,୩୪.

ଚତୁର୍ଥ ଦିନରେ ଅସ୍ଥି ସଂଗ୍ରହ କରିବା ଉଚିତ, କିମ୍ବା ଅଗ୍ନି ସହିତ ଚତୁର୍ଥ ଦିନରେ। ଏହା ପରେ ଜଳଞ୍ଜଳି ଦେବା ଉଚିତ।

ନ ପୂର୍ଵାହ୍ନେ ନ ମଧ୍ଯାହ୍ନେ ନାପରାହ୍ନେ ନ ସନ୍ଧିଷୁ । ଯାତେ ପ୍ରଥମଯାମେ ତୁ ଦଦ୍ଯାଦାପଜଲାଞ୍ଜଂଲୀନ୍ ॥ ୨,୩୪.

ପ୍ରଭାତ, ମଧ୍ୟାହ୍ନ, ସଞ୍ଧ୍ୟା କିମ୍ବା ସନ୍ଧିବେଳାରେ ନୁହେଁ; ରାତିର ପ୍ରଥମ ପାହାଡ଼ ଯିବା ପରେ ଜଳଞ୍ଜଳି ଦେବା ଉଚିତ।

ପୁତ୍ତ୍ରେଣ ଦତ୍ତେ ତେ ସର୍ଵେ ଗୋତ୍ରିଣୋ ହିତବାନ୍ଧଵାଃ । ସ୍ଵଜାତ୍ଯୈଃ ପରଜାତ୍ଯୈଶ୍ଚ ଦେଯୋ ନଦ୍ଯାଂ ଜଲାଞ୍ଜଲିଃ ॥ ୨,୩୪.

ପୁଅ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିଲେ ସମସ୍ତ ବଂଶଜ ଓ ନିକଟାତ୍ମୀୟ ଉପକୃତ ହୁଅନ୍ତି। ନିଜ ଜାତି ଓ ଅନ୍ୟ ଜାତି ଲୋକମାନେ ନଦୀରେ ଜଳଞ୍ଜଳି ଦେବା ଉଚିତ।

ଗନ୍ତଵ୍ଯଂ ନୈଵ ଵିପ୍ରେଣ ଦାତୁଂ ଶୀଘ୍ରଂ ଜଲାଞ୍ଜଲିମ୍ । ନିଵୃତ୍ତାଶ୍ଚ ଯଦା ନାର୍ଯୋ ଲୋକାଚାରଃ ସଦାଭଵେତ୍ ॥ ୨,୩୪.

ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶୀଘ୍ର ଯାଇ ଜଳଞ୍ଜଳି ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଯେତେବେଳେ ଜଣାଣୀମାନେ ଯାଇଯିବେ, ସେତେବେଳେ ସାଧାରଣ ଚଳିତ ପ୍ରଥା ଅନୁସରଣ କରିବା ଉଚିତ।

ପଞ୍ଚତ୍ଵଞ୍ଚ ଗତେ ଶୂଦ୍ରେ ଯଃ କାଷ୍ଠଂ ନଯତେ ଚିତାମ୍ । ଅନୁଵ୍ରଜେଦ୍ଯଦା ଵିପ୍ରସ୍ତ୍ରିରାତ୍ରମଶୁଚିର୍ଭଵେତ୍ ॥ ୨,୩୪.

ଯେତେବେଳେ ଏକ ଶୂଦ୍ର ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରେ ଏବଂ କେହି ଅଗ୍ନିଶ୍ମଶାନକୁ କାଠ ନେଇଯାଏ, ସେଥିରେ ଯଦି ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଅନୁସରଣ କରେ, ସେ ତିନି ରାତି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅଶୁଚି ରହେ।

ତ୍ରିରାତ୍ରେ ଚ ତତଃ ପୂର୍ଣେ ନଦୀଂ ଗଚ୍ଛେତ୍ସମୁଦ୍ରଗାମ୍ । ପ୍ରାଣାଯାମଶତଂ କୃତ୍ଵା ଘୃତଂ ପ୍ରାଶ୍ଯ ଵିଶୁଧ୍ଯତି ॥ ୨,୩୪.

ତିନି ରାତି ପରେ, ସେ ଏକ ସମୁଦ୍ରକୁ ବହୁଥିବା ନଦୀକୁ ଯିବା ଉଚିତ, ଏକ ଶତ ପ୍ରାଣାୟାମ କରିବା ଉଚିତ ଏବଂ ଘିଅ ଖାଇଲେ ସେ ପୁନି ପବିତ୍ର ହୁଏ।

ଶୂଦ୍ରୋ ଗଚ୍ଛତି ସର୍ଵତ୍ର ଵୈଶ୍ଯସ୍ତ୍ରିଷୁ ଦ୍ଵଯୋଃ ପରଃ । ଗଚ୍ଛତି ସ୍ଵୀଯଵର୍ଣେଷୁ ଦାତୁଂ ପ୍ରେତେ ଜଲାଞ୍ଜଲିମ୍ ॥ ୨,୩୪.

ଶୂଦ୍ର ସମସ୍ତଠାରେ ଯାଇପାରେ; ବୈଶ୍ୟ ତିନି ଜଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯାଇପାରେ; ଅନ୍ୟ ଦୁଇ ଜନ ତାଙ୍କର ନିଜ ଜାତିମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମୃତକ ପାଇଁ ଜଳଅଞ୍ଜଳି ଦେବାକୁ ଯାନ୍ତି।

ଦତ୍ତେ ଜଲାଞ୍ଜଲୌ ପଶ୍ଚାଦ୍ଵିଦଧ୍ଯାଦ୍ଦନ୍ତଧାଵନମ୍ । ତ୍ଯଜନ୍ତି ଗୋତ୍ରିଣଃ ସର୍ଵେ ଦିନାନି ନଵ କାଶ୍ଯପ ॥ ୨,୩୪.

ଜଳଅଞ୍ଜଳି ଦେଇସାରି, ଦାନ୍ତ ମାଜିବା ଉଚିତ। ହେ କାଶ୍ୟପ, ସମସ୍ତ ସ୍ବଜନ ନଉ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି।

ଜଲାଞ୍ଜଲିଂ ତଥା ଦାତୁଂ ଗଚ୍ଛନ୍ତି ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମାଃ । ଯତ୍ର ସ୍ଥାନେ ମୃତୋ ଯସ୍ତୁ ଅଧ୍ଵନ୍ଯପି ଗୃହେଽପି ଵା । ଵିଶ୍ଲେଷସ୍ତୁ ତତଃ ସ୍ଥାନାନ୍ନ କ୍ଵଚିଦ୍ଵିହିତୋ ବୁଧୈଃ ॥ ୨,୩୪.

ଏଭଳି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱିଜମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ମୃତ୍ୟୁ ହୋଇଛି, ସେଠାରେ, ରାସ୍ତାରେ ହେଉ କି ବା ଘରେ ହେଉ, ଜଳଅଞ୍ଜଳି ଦେବାକୁ ଯାନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ସେଠାରୁ ଦୂରେ ଯିବାକୁ ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ନିଷିଦ୍ଧ କରନ୍ତି ନାହିଁ।

ସ୍ତ୍ରୀଜନଶ୍ଚାଗ୍ରତୋ ଗଚ୍ଛେତ୍ପୃଷ୍ଠତୋ ନଵସଞ୍ଚଯଃ । ଆଚମନଂ ଵିଧାତଵ୍ଯଂ ପାଷାଣୋପରି ସଂସ୍ଥିତୈଃ ॥ ୨,୩୪.

ମହିଳାମାନେ ଆଗରେ ଯିବେ, ନୂତନ ଶୋକାକୁଳମାନେ ପଛରେ ଯିବେ; ପାଥର ଉପରେ ଦଢ଼ିଥିବାମାନେ ଆଚମନ କରି ପବିତ୍ର ହେବେ।

ଯଵାଂଶ୍ଚ ସର୍ଷପାନ୍ ଦୂର୍ଵାଃ ପୂର୍ଣପାତ୍ରେ ଵିଲୋକଯେତ୍ । ପ୍ରାଶଯେନ୍ନିମ୍ବପତ୍ରାଣି ସ୍ନେହସ୍ନାନଂ ସମାଚରେତ୍ ॥ ୨,୩୪.

ଏକ ପୂର୍ଣ୍ଣ ପାତ୍ରରେ ଯବ, ସରଷେ ଓ ଦୂର୍ବା ଦେଖିବା ଉଚିତ; ନିମ୍ବ ପତ୍ର ଚବାଇବା ଓ ତେଲ ଦେଇ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ।

ଗୋତ୍ରିଭିର୍ନ ଚ କର୍ତଵ୍ଯଂ ଗୃହାନ୍ନଞ୍ଚ ନ ଭୋଜଯେତ୍ । ଭୁଞ୍ଜୀତ ମୃନ୍ମଯେ ପାତ୍ରେ ଉତ୍ତାନଞ୍ଚ ଵିଵର୍ଜଯେତ୍ ॥ ୨,୩୪.

ସ୍ବଜନମାନେ ରାନ୍ଧିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଘରେ ଅନ୍ୟକୁ ଖାଇବାକୁ ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ମାଟିର ପାତ୍ରରେ ଖାଇବା ଓ ଏହାକୁ ଉଲଟାଇ ରଖିବା ଏଡ଼ାଇବା ଉଚିତ।