ଗରୁଡପୁରାଣମ୍

ଯୋଜନାନାଂ ସହସ୍ରଂ ଵୈ ପ୍ରମାଣେନ ତଦୁଚ୍ଯତେ । ସର୍ଵରତ୍ନମଯଂ ଦିଵ୍ଯଂ ଵିଦ୍ଯୁଜ୍ଜ୍ଵାଲାର୍କତୈଜସମ୍ ॥ ୨,୩୩.

ଏହାର ଆକାର ହଜାର ଯୋଜନ ଲମ୍ବା, ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ମଣିମୁକ୍ତା ଦ୍ୱାରା ତିଆରି, ଦିବ୍ୟ ଏବଂ ବିଜୁଳି ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ତେଜମୟ।

ତଦ୍ଗୁହଂ ଧର୍ମରାଜସ୍ଯ ଵିସ୍ତୀର୍ଣଂ କାଞ୍ଚନପ୍ରଭମ୍ । ଯୋଜନାନାଂ ପଞ୍ଚଶତପ୍ରମାଣେନ ସମୁଚ୍ଛ୍ରିତମ୍ ॥ ୨,୩୩.

ଧର୍ମରାଜଙ୍କର ସେହି ମହଳ ବହୁତ ବଡ଼, ସୁନା ପରି ଚମକୁଛି, ଏବଂ ପାଞ୍ଚଶେ ଯୋଜନ ଉଚ୍ଚତାକୁ ଉଠିଛି।

ଵୃତଂ ସ୍ତମ୍ଭସହସ୍ରୈସ୍ତୁ ଵୈଦୂର୍ଯମଣିମଣ୍ଡିତମ୍ । ମୁକ୍ତାଜାଲଗଵାକ୍ଷଂ ଚ ପତାକାଶତଭୂଷିତମ୍ ॥ ୨,୩୩.

ସେହି ମହଳ ହଜାରଟି ସ୍ତମ୍ଭ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିବା, ବୈଦୂର୍ୟ ଓ ମଣିମାଣିକ୍ୟରେ ଶୋଭିତ, ମୁକ୍ତା ଝାଲର ଜାଲି ଜାନେଲ ଓ ଶତଶତ ପତାକାରେ ଶୁଭାୟମାନ।

ଘଣ୍ଟାଶତନିନାଦାଢ୍ଯଂ ତୋରଣାନାଂ ଶତୈର୍ଵୃତମ୍ । ଏଵମାଦିଭିରନ୍ଯୈଶ୍ଚ ଭୂଷଣୈର୍ଭୂଷିତଂ ସଦା ॥ ୨,୩୩.

ସେଠାରେ ଶତଶଖ ଘଣ୍ଟାର ଧ୍ୱନି ଗୁଞ୍ଜିଥାଏ, ଶତଶଖ ତୋରଣ ଦ୍ୱାରରେ ଘେରାଯାଇଛି। ଏପରି ଅନେକ ଅଲଙ୍କାର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଭୂଷଣରେ ସେ ସଦା ଶୋଭିତ।

ତତ୍ରସ୍ଥୋ ଭଗଵାନ୍ ଧର୍ମ ଆସନେ ତୁ ସମେ ଶୁଭେ । ଦଶଯୋ ଜନଵିସ୍ତୀର୍ଣେ ନୀଲଜୀମୂତସନ୍ନିଭେ ॥ ୨,୩୩.

ସେଠି ଭଗବାନ୍ ଧର୍ମ ଏକ ସମ ଓ ଶୁଭ ଆସନ ଉପରେ ବସିଛନ୍ତି, ଯାହା ଦଶ ଯୋଜନ ଚଉଡ଼ା ଏବଂ ଗାଢ଼ ମେଘ ଭଳି ଦେଖାଯାଏ।

ଧର୍ମଜ୍ଞୋ ଧର୍ମଶୀଲଶ୍ଚ ଧର୍ମଯୁକ୍ତୋ ହିତୋ ଯମଃ । ଭଯଦଃ ପାପଯୁକ୍ତାନାଂ ଧାର୍ମିକାଣାଂ ସୁଖପ୍ରଦଃ ॥ ୨,୩୩.

ଯମ ଧର୍ମକୁ ଭଲଭାବରେ ଜାଣନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଚରିତ୍ର ଧର୍ମମୟ, ସେ ସବୁବେଳେ ନ୍ୟାୟରେ ଲାଗିଥାନ୍ତି ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ କାମ କରନ୍ତି । ଦୁଷ୍କର୍ମ କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଯମ ଭୟ ଦେଇଥାନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ନ୍ୟାୟରେ ଅଟୁଟ ଅଛନ୍ତି ସେମାନେ ତାଙ୍କଠାରୁ ସୁଖ ପାଆନ୍ତି ।

ମନ୍ଦମାରୁ ତସଂଯୋଗୈରୁତ୍ସଵୈର୍ଵିଵିଧୈସ୍ତଥା । ଵ୍ଯାଖ୍ଯାନୈର୍ଵିଵିଧୈର୍ଯୁକ୍ତଃ ଶଙ୍ଖଵାଦିତ୍ରନିଃ ସ୍ଵନୈଃ ॥ ୨,୩୩.

ସେ ମୃଦୁ ପବନ, ବିଭିନ୍ନ ପର୍ବପର୍ବାଣୀ, ଅନେକ ପ୍ରକାର ବ୍ୟାଖ୍ୟା ଏବଂ ଶଂଖ ଓ ବାଦ୍ୟଯନ୍ତ୍ରର ଧ୍ୱନି ସହିତ ଘିରି ରହନ୍ତି ।

ପୁରମଧ୍ଯପ୍ରଵେଶେ ତୁ ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତସ୍ଯ ଵୈ ଗୃହମ୍ । ପଞ୍ଚଵିଂଶତିସଂଖ୍ଯାନାଂ ଯୋଜନାନାଂ ସୁଵିସ୍ତରମ୍ ॥ ୨,୩୩.

ସେହି ସହରର ମଧ୍ୟଭାଗରେ ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତଙ୍କର ବଡ଼ ଘର ଅଛି, ଯାହା ପ୍ରସ୍ତର ଏବଂ ପଚିଶ ଯୋଜନ ଲମ୍ବା ଓ ପ୍ରଶସ୍ତ ।

ଦଶୋଚ୍ଛ୍ରିତଂ ମହାଦିଵ୍ଯଂ ଲୋହପ୍ରାକାରଵୋଷ୍ଟିତମ୍ । ପ୍ରତୋଲୀଶତସଂଚାରଂ ପତତାକାଶତଶୋଭିତମ୍ ॥ ୨,୩୩.

ଏହି ଘର ଦଶ ମାନ୍ଚ ଉଚ୍ଚ, ଅତି ଦିବ୍ୟ ଏବଂ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ, ଲୋହାର ପ୍ରାକାର ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇଛି, ଶତାଧିକ ଦ୍ୱାର ଓ ଶତାଧିକ ପତାକାରେ ଶୋଭିତ ।

ଦୀପିକାଶତସଙ୍କୀର୍ଣଂ ଗୀତଧ୍ଵନିସମାକୁଲମ୍ । ଵିଚିତ୍ରଚିତ୍ରକୁଶଲୈଶ୍ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତସ୍ଯ ଵୈ ଗୃହମ୍ ॥ ୨,୩୩.

ଏଠାରେ ଶତଶଃ ଦୀପ ଜଳିଛି, ଗୀତର ଧ୍ୱନି ଗଞ୍ଜିଉଛି, ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ କଳାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଲୋକେ ଏହି ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତଙ୍କ ଘରକୁ ସୁସଜ୍ଜିତ କରିଛନ୍ତି ।

ମଣିମୁକ୍ତାମଯେ ଦିଵ୍ଯେ ଆସନେ ପରମାଦ୍ଭୁତେ । ତତ୍ରସ୍ଥୋ ଗଣଯତ୍ଯାଯୁର୍ମାନୁଷେଷ୍ଵିତରେଷୁ ଚ ॥ ୨,୩୩.

ମଣି ଓ ମୁକ୍ତାରେ ତିଆରି ଦିବ୍ୟ ଏବଂ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ଆସନରେ ବସି, ସେ ମନୁଷ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟ ଜନ୍ତୁମାନଙ୍କର ଆୟୁ ଗଣନା କରନ୍ତି ।

ନ ମୁହ୍ଯତି କଦାଚିତ୍ସ ସୁକୃତେ ଦୁଷ୍କୃତେଽପି ଵା । ଯଦ୍ଯେନୋପାର୍ଜିତଂ ଯାଵତ୍ତାଵଦ୍ଵୈ ଵେତ୍ତି ତସ୍ଯ ତତ୍ ॥ ୨,୩୩.

ସେ କେବେ ମଧ୍ୟ ଭ୍ରମିତ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ, ଭଲ କିମ୍ବା ଖରାପ କର୍ମ ଯେଉଁଠି ହେଉ, ଯେଉଁଠି ଯେତେ ଉପାର୍ଜନ ହୋଇଛି, ସେ ସବୁକୁ ସଠିକ୍ ଭାବେ ଜାଣନ୍ତି ।

ଦଶାଷ୍ଟଦୋଷରହିତଂ କୃତ କର୍ମ ଲିଖତ୍ଯସୌ । ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତାଲଯାତାଚ୍ଯାଂ ଜ୍ଵରସ୍ଯାସ୍ତି ମହାଗୃହମ୍ ॥ ୨,୩୩.

ସେ ଦଶ ଓ ଅଷ୍ଟ ଦୋଷରୁ ମୁକ୍ତ କର୍ମ ଲେଖନ୍ତି; ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତଙ୍କ ଘରରେ ଜ୍ୱର ପାଇଁ ବଡ଼ ଘର ଅଛି ।

ଦକ୍ଷିଣେ ଚାପି ଶୂଲସ୍ଯ ଲତାଵିସ୍ଫୋଟକସ୍ଯ ଚ । ପଶ୍ଚିମେ କାଲ ପାଶସ୍ଯ ଅଜୀର୍ଣସ୍ଯାରୁଚେସ୍ତଥା ॥ ୨,୩୩.

ଦକ୍ଷିଣ ପଟେ ଶୂଳ ଓ ଲତା ଫାଟିବା ଘର ଅଛି; ପଶ୍ଚିମ ପଟେ କାଳର ପାଶ, ଅଜୀର୍ଣ୍ଣ ଓ ରୁଚି ନ ଥିବା ଘର ଅଛି ।

ମଧ୍ଯପୀଠୋତ୍ତରେ ଜ୍ଞେଯୋ ତଥା ଚାନ୍ଯା ଵିଷଚିକା । ଐଶନ୍ଯାଂ ଵୈ ଶିରୋଽର୍ତିଶ୍ଚ ଆଗ୍ନେଯ୍ଯାଞ୍ଚୈଵ ମୃକତା ॥ ୨,୩୩.

ମଧ୍ୟ ଆସନର ଉତ୍ତର ପଟେ ବିଷ ଜ୍ୱରର ଘର ଅଛି; ଇଶାନ କୋଣରେ ମୁଣ୍ଡ ବେଦନା ଓ ଅଗ୍ନିକୋଣରେ କୁଷ୍ଠ ରୋଗର ଘର ଅଛି ।

ଅତିସାରଶ୍ଚ ନୈରୃତ୍ଯାଂ ଵାଯଵ୍ଯାଂ ଦାହସଂଜ୍ଞକଃ । ଏଭିଃ ପରିଵୃତୋ ନିତ୍ଯଂ ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତଃ ସ ତିଷ୍ଠତି ॥ ୨,୩୩.

ନୈୃତ୍ୟ କୋଣରେ ଅତିସାର ଓ ବାୟବ୍ୟ କୋଣରେ ଦାହ ରୋଗର ଘର ଅଛି; ଏମିତି ଘରମାନେ ଦ୍ୱାରା ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତ ସବୁବେଳେ ଘିରି ରହନ୍ତି ।

ଯତ୍କର୍ମ କୁରୁତେ କଶ୍ଚିତ୍ତତ୍ସର୍ଵଂ ଵିଲଖତ୍ଯସୌ । ଧର୍ମରାଜଗୃହଦ୍ଵାରି ଦୂତାସ୍ତାର୍କ୍ଷ୍ଯ ତଥା ନିଶି । ତିଷ୍ଠନ୍ତି ପାପକର୍ମାଣଃ ପଚ୍ଯମାନା ନରାଧମାଃ ॥ ୨,୩୩.

ଯେଉଁ କାମ କେହି କରନ୍ତି, ସେ ସବୁ କାମ ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତ ଲେଖି ରଖନ୍ତି; ଧର୍ମରାଜଙ୍କ ଘର ଦ୍ୱାରରେ ଗରୁଡ଼ଙ୍କ ଦୂତମାନେ ରାତିରେ ଦଣ୍ଡ ଦେଇ ଦାଉଡ଼ି ରହନ୍ତି, ଏଉଁଥିରେ ଦୁଷ୍ଟମାନେ ଦୁଷ୍କର୍ମର ଫଳରେ ତାପି ହେଉଛନ୍ତି ।

ଯମଦୂତୈର୍ମହାପାଶୈର୍ହନ୍ଯମାନାଶ୍ଚ ମୁଦ୍ଗରୈଃ । ଵଧ୍ଯନ୍ତେ ଵିଵିଧୈଃ ପାପୈଃ ପୂର୍ଵକର୍ମକୃତୈର୍ନରାଃ ॥ ୨,୩୩.

ଯମଦୂତମାନେ ବଡ଼ ପାଶ ଓ ମୁସଳ ଦ୍ୱାରା ମାନବମାନେକୁ ମାଡ଼ି, ପୂର୍ବ କର୍ମର ଦୁଷ୍ଫଳରେ ବିଭିନ୍ନ ଦଣ୍ଡ ଦେଇଥାନ୍ତି ।

ନାନାପ୍ରହାରଣାଗ୍ରୈଶ୍ଚ ନାନାଯନ୍ତ୍ରୈସ୍ତଥା ପରେ । ଛିଦ୍ଯନ୍ତେ ପାପକର୍ମାଣଃ କ୍ରକଚୈଃ କାଷ୍ଠଵଦ୍ଦ୍ଵିଧା ॥ ୨,୩୩.

ଅନ୍ୟମାନେ ନାନା ପ୍ରକାର ଧାର ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଯନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା, କଠ ଚିରିବା ଦରକାରେ କ୍ରକଚ ଦ୍ୱାରା ଦୁଷ୍କର୍ମୀମାନେକୁ ଦୁଇ ଭାଗ କରାଯାଉଛି ।

ଅନ୍ଯେ ଜ୍ଵଲଦ୍ଭିରଙ୍ଗାରୈର୍ଵେଷ୍ଟିତାଃ ପରିତୋ ଭୃଶମ୍ । ପୂର୍ଵକର୍ମଵିପାକେନ ଧ୍ମାଯନ୍ତେ ଲୋହପିଣ୍ଡଵତ୍ ॥ ୨,୩୩.

କିଛି ଲୋକ ଚାରିପଟେ ଜଳୁଥିବା ଅଙ୍ଗାର ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇ, ପୂର୍ବ କର୍ମର ଫଳରେ ଲୋହା ଗଠା ଭଳି ତାପି ହେଉଛନ୍ତି ।

କ୍ଷିପ୍ତ୍ଵାନ୍ଯେ ଚ ଧରାପୃଷ୍ଠେ କୁଠାରେଣାଵକର୍ତିତାଃ । କ୍ରନ୍ଦମାନାଶ୍ଚ ଦୃଶ୍ଯନ୍ତେ ପୂର୍ଵକର୍ମଵିପାକତଃ ॥ ୨,୩୩.

ଅନ୍ୟମାନେ ଭୂମିରେ ଫିଙ୍ଗାଯାଇ, କୁଠାର ଦ୍ୱାରା କଟାଯାଉଛନ୍ତି; ସେମାନେ କ୍ରନ୍ଦନ କରୁଛନ୍ତି, ପୂର୍ବ କର୍ମର ଫଳରେ ଏହି ଦୁଃଖ ଭୋଗୁଛନ୍ତି ।

କେଚିଦ୍ଗୁଡମଯୈଃ ପାକୈସ୍ତୈଲପାକୈସ୍ତଥା ପରେ । ପୀଡ୍ଯନ୍ତେ ଯମଦୂତୈଶ୍ଚ ପାପିଷ୍ଠାଃ ସୁଭୃଶଂ ନରାଃ ॥ ୨,୩୩.

କିଛି ଲୋକ ଗୁଡ଼ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ପିଠା ଦ୍ୱାରା, ଅନ୍ୟମାନେ ତେଲ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ପିଠା ଦ୍ୱାରା ଯମଦୂତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗୁଛନ୍ତି ।

କ୍ଷଣାହ୍ନି ପ୍ରାର୍ଥଯନ୍ତ୍ଯନ୍ଯେ ଦେହିଦେହୀତି କୋଟିଶଃ । ଯମଲୋକେ ମଯା ଦୃଷ୍ଟା ମମସ୍ଵଂ ଭକ୍ଷିତଂ ତ୍ଵଯା ॥ ୨,୩୩.

ଅନେକ ଲୋକ କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତ କିମ୍ବା ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ 'ମୋତେ ଦେହ ଦିଅ, ମୋତେ ଦେହ ଦିଅ' ବୋଲି ପ୍ରାର୍ଥନା କରନ୍ତି; ଯମ ଲୋକରେ ମୁଁ ଦେଖିଛି, ଅନେକ ଲୋକ ତୁମେ ତାଙ୍କର ନିଜ ଖାଦ୍ୟ ଭୋଜନ କରିଦେଇଛ ।

ଇତ୍ଯେଵଂ ବହୁଶସ୍ତାର୍କ୍ଷ୍ଯ ନରକାଃ ପାପିନାଂ ସ୍ମୃତାଃ । କର୍ମଭିର୍ବହୁଭିଃ ପ୍ରୋକ୍ତୈଃ ସର୍ଵଶାସ୍ତ୍ରେଷୁ ଭାଷିତୈଃ । ଦାନୋପକାରଂ ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଯଥା ତତ୍ର ସୁଖଂ ଭଵେତ୍ ॥ ୨,୩୩.

ଏଭଳି, ତାର୍କ୍ଷ୍ୟ, ପାପୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବହୁ ପ୍ରକାର ନରକର ବର୍ଣ୍ଣନା ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ କହାଯାଇଛି। ଏବେ ମୁଁ ଦାନ ଓ ଉପକାର କଥା କହିବି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସେଠାରେ ସୁଖ ମିଳେ।

ଶ୍ରୀଗରୁଡମହାପୁରାଣମ୍ ୩୪ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଉଵାଚ । ଶୃଣୁ ତାର୍କ୍ଷ୍ଯ ଯଥାନ୍ଯାଯଂ ଧର୍ମାଧର୍ମ୍ସ୍ଯ ଲକ୍ଷଣମ୍ । ସୁକୃତଂ ଦୁଷ୍କୃତଂ ନୄଣାମଗ୍ରେ ଧାଵତି ଧାଵତାମ୍ ॥ ୨,୩୪.

ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ: ତାର୍କ୍ଷ୍ୟ, ଧର୍ମ ଓ ଅଧର୍ମର ସଠିକ୍ ଲକ୍ଷଣ ଶୁଣ। ଲୋକଙ୍କର ଭଲ କିମ୍ବା ଖରାପ କାମ ସମୟ ଆସିଲେ ସେମାନଙ୍କୁ ଦୃତ ଅନୁସରଣ କରେ।

କୃତେ ତପଃ ପ୍ରଶଂସନ୍ତି ତ୍ରେତାଯାଂ ଜ୍ଞାନସାଧନମ୍ । ଦ୍ଵାପରେ ଯଜ୍ଞଦାନେ ଚ ଦାନମେକଂ କଲୌ ଯୁଗେ ॥ ୨,୩୪.

ସତ୍ୟଯୁଗରେ ତପସ୍ୟାକୁ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ମନାଯାଏ, ତ୍ରେତାଯୁଗରେ ଜ୍ଞାନ ଅଭ୍ୟାସକୁ, ଦ୍ୱାପରରେ ଯଜ୍ଞ ଓ ଦାନକୁ, ଏବଂ କଳିଯୁଗରେ କେବଳ ଦାନକୁ ଅତ୍ୟଧିକ ମହତ୍ତ୍ୱ ଦିଆଯାଏ।

ଗୃହସ୍ଥାନାଂ ସ୍ମୃତୋ ଧର୍ମ ଉତ୍ତମାନାଂ ଵିଚକ୍ଷଣୈଃ । ଇଷ୍ଟାପୂର୍ତେ ସ୍ଵଶକ୍ତ୍ଯା ହି କୁର୍ଵତାଂ ନାସ୍ତି ପାତକମ୍ ॥ ୨,୩୪.

ଗୃହସ୍ଥମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ କହନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ହେଉଛି ନିଜ ଶକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ ଯଜ୍ଞ ଓ ପୁଣ୍ୟ କାମ କରିବା। ଏହିପରି କାମ କରିଥିଲେ କୌଣସି ପାପ ନାହିଁ।

ଵୃକ୍ଷସ୍ତୁ ରୋପିତୋ ଯେନ ଖନିକୂପଜଲାଶଯାଃ । ଯମମାର୍ଗେ ସୁଖଂ ତସ୍ଯ ଵ୍ରଜତୋ ନିତରାଂ ଭଵେତ୍ ॥ ୨,୩୪.

ଯେଉଁଠି ଲୋକ ଗଛ ଲାଗାଏ, କିମ୍ବା କୁଆଁ, ପୋଖରୀ, ଜଳାଶୟ ଖୋଦେ, ସେ ଯମପଥରେ ଯିବାବେଳେ ଅତ୍ୟଧିକ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରେ।

ଅଗ୍ନିତାପପ୍ରଦାତାରେ ଯୈଃ ଶୀତପୀଡିତେ ଦ୍ଵିଜେ । ତପ୍ଯମାନାଃ ସୁଖଂ ଯାନ୍ତି ସର୍ଵ କାମୈଃ ପ୍ରପୂରିତାଃ ॥ ୨,୩୪.

ଯେଉଁମାନେ ଥଣ୍ଡାରେ ପୀଡିତ ଲୋକ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଂକୁ ଅଗ୍ନି ଦିଅନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଜେ ଯେତେବେଳେ କଷ୍ଟ ଭୋଗନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ସୁଖରେ ଯାନ୍ତି।