ଗରୁଡପୁରାଣମ୍

ଵଯମାପୋ ଵଯଂ ପୃଥ୍ଵୀ ଵଯଂ ଦର୍ଭା ଵଯଂ ତିଲାଃ । ଵଯଂ ଗାଵୋ ଵଯଂ ରାଜା ଵଯଂ ଵାଯୁର୍ଵଯଂ ପ୍ରଜାଃ ॥ ୨,୩୦.

ଆମେ ଜଳ, ଆମେ ପୃଥିବୀ, ଆମେ ଦର୍ଭା, ଆମେ ତିଳ; ଆମେ ଗାଁ, ଆମେ ରାଜା, ଆମେ ବାୟୁ, ଆମେ ପ୍ରଜା।

ଵଯଂ ହେମ ଵଯଂ ଧାନ୍ଯଂ ଵଯଂ ମଧୁ ଵଯଂ ଘୃତମ୍ । ଵଯଂ ଵିପ୍ରା ଵଯଂ ଦେଵା ଵଯଂ ଶମ୍ଭୁଶ୍ଚ ଭୂର୍ଭୁଵଃ ॥ ୨,୩୦.

ଆମେ ସୁନା, ଆମେ ଧାନ, ଆମେ ମଧୁ, ଆମେ ଘୀ; ଆମେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଆମେ ଦେବତା, ଆମେ ଶମ୍ଭୁ, ଆମେ ଭୂ ଓ ଭୁଃ।

ଅହଂ ଦାତା ଅହଂ ଗ୍ରାହୀ ଅହଂ ଯଜ୍ଵା ଅହଂ କ୍ରତୁଃ । ଅହଂ ହର୍ତା ଅହଂ ଧର୍ମୋ ଅହଂ ପୃଥ୍ଵୀ ହ୍ଯହଂ ଜଲମ୍ ॥ ୨,୩୦.

ମୁଁ ଦାତା, ମୁଁ ଗ୍ରାହକ, ମୁଁ ଯଜ୍ଞ କରିବା, ମୁଁ କ୍ରତୁ; ମୁଁ ହରିବା, ମୁଁ ଧର୍ମ, ମୁଁ ପୃଥିବୀ, ମୁଁ ଜଳ।

ଧର୍ମାଧର୍ମେ ମତିଂ ଦଦ୍ଯାଂ କର୍ମଭିସ୍ତୁ ଶୁଭାଶୁଭୈଃ । ଯତ୍କର୍ମ କ୍ରିଯତେ କ୍ଵାପି ପୂର୍ଵଜନ୍ମାର୍ଜିତଂ ଖଗ ॥ ୨,୩୦.

ଧର୍ମ ଓ ଅଧର୍ମରେ ବିବେକ ଦେଇଥାଏ, ଶୁଭ ଓ ଅଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା; ଯେଉଁ କାମ କେଉଁଠି କରାଯାଏ, ଖଗ, ସେ ପୂର୍ବ ଜନ୍ମରୁ ଲାଗିଥାଏ।

ଧର୍ମେ ମତିମହଂ ଦଦ୍ଯାମଧର୍ମେଽପ୍ଯହମେଵ ଚ । ଯାତନାଂ କୁରୁତେ ସୋଽପି ଧର୍ମେ ମୁକ୍ତିଂ ଦଦାମ୍ଯହମ୍ ॥ ୨,୩୦.

ଧର୍ମରେ ମୁଁ ବିବେକ ଦେଇଥାଏ; ଅଧର୍ମରେ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ଏକା; ସେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ସୃଷ୍ଟି କରେ, ତଥାପି ଧର୍ମରେ ମୁଁ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାଏ।

ମନୁଜାନାଂ ହିତା ତାର୍କ୍ଷ୍ଯ ଅନ୍ତେ ଵୈତରଣୀ ସ୍ମୃତା । ତଯାଵମତ୍ଯ ପାପୌଘଂ ଵିଷ୍ଣୁଲୋକଂ ସ ଗଚ୍ଛତି ॥ ୨,୩୦.

ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କର ଭଲ ପାଇଁ, ତାର୍କ୍ଷ୍ୟ, ଶେଷରେ ବୈତରଣୀ ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ; ଏହାକୁ ଉଲ୍ଲଂଘି, ପାପର ଭାର ଛାଡି, ବିଷ୍ଣୁ ଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚିଯାଏ।

ବାଲତ୍ଵେ ଯଚ୍ଚ କୌମାରେ ଯଚ୍ଚ ପରିଣତୌ ଚ ଯତ୍ । ସର୍ଵାଵମ୍ଥାକୃତଂ ପାପଂ ଯଚ୍ଚ ଜନ୍ମାନ୍ତରେଷ୍ଵପି ॥ ୨,୩୦.

ଶିଶୁବୟସରେ, ଯୁବାବୟସରେ, ପ୍ରାପ୍ତବୟସରେ ଯେ କାମ କରାଯାଇଛି, ସମସ୍ତ ପାପ କାର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଜନ୍ମରେ ମଧ୍ୟ କରାଯାଇଥିବା।

ଯନ୍ନିଶାଯାଂ ତଥା ପ୍ରାତର୍ଯନ୍ମଧ୍ଯାହ୍ନାପରାହ୍ନଯୋଃ । ସନ୍ଧ୍ଯଯୋର୍ଯତ୍କୃତଂ କର୍ମ କର୍ମଣା ମନସା ଗିରା ॥ ୨,୩୦.

ରାତି, ସକାଳ, ଦିନ ମଧ୍ୟ, ଅପରାହ୍ନ ଓ ଦୁଇ ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ଯେ କାର୍ଯ୍ୟ କରାଯାଏ — ହେଉଁ କି କାମରେ, ମନରେ କିମ୍ବା କଥାରେ — ସେ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ମିଳେ।

ଦତ୍ତ୍ଵା ଵରାଂ ସକୃଦପି କପିଲାଂ ସର୍ଵକାମିକାମ୍ । ଉଦ୍ଧରେଦନ୍ତକାଲେ ସ ଆତ୍ମାନଂ ପାପସଞ୍ଚଯାତ୍ ॥ ୨,୩୦.

ମୃତ୍ୟୁ ସମୟରେ ଏକଥର ମଧ୍ୟ ଯଦି କୌଣସି ଅଭିଲାଷା ପୂରଣ କରୁଥିବା କପିଳା ଗାଁ ଦାନ କରାଯାଏ, ତେବେ ଏହା ଦ୍ୱାରା ମଣିଷ ନିଜ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଥାଏ।

ଗାଵୋ ମମାଗ୍ରତଃ ସନ୍ତୁ ପୃଷ୍ଠତଃ ପାର୍ଶ୍ଵତସ୍ତଥା । ଗାଵୋ ମେ ହୃଦଯେ ସନ୍ତୁ ଗଵାଂ ମଧ୍ଯେ ଵସାମ୍ଯହମ୍ ॥ ୨,୩୦.

ଗାଁ ମୋର ସାମ୍ନାରେ, ପଛରେ, ଦୁଇପାର୍ଶ୍ୱରେ ରହୁ; ଗାଁ ମୋର ହୃଦୟରେ ରହୁ; ମୁଁ ଗାଁ ମଧ୍ୟରେ ବସିବି।

ଯା ଲକ୍ଷ୍ମୀଃ ସର୍ଵଭୂତାନାଂ ଯା ଚ ଦେଵେ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତା । ଧେନୁରୂପେଣ ସା ଦେଵୀ ମମ ପାପଂ ଵ୍ଯପୋହତୁ ॥ ୨,୩୦.

ଯେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଛନ୍ତି, ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଛନ୍ତି, ସେ ଦେବୀ ଗାଁ ରୂପରେ ମୋର ପାପ ଦୂର କରନ୍ତୁ।

ଶ୍ରୀଗରୁଡମହାପୁରାଣମ୍ ୩୧ ଶ୍ରୀଵିଷ୍ଣୁରୁଵାଚ । ଯେ ନରାଃ ପାପସଂଯୁକ୍ତାସ୍ତେ ଗଚ୍ଛନ୍ତି ଯମାଲଯମ୍ । ନୃଣାଂ ମତ୍ସାକ୍ଷିକଂ ଦତ୍ତମନନ୍ତଫଲଦଂ ଭଵେତ୍ ॥ ୨,୩୧.

ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁ କହିଲେ: ଯେ ଲୋକ ପାପରେ ବାନ୍ଧା ଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ଯମର ଘରକୁ ଯାନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ମୋର ସାକ୍ଷାତ୍କାରରେ ଯେ କିଛି ଦାନ ଦିଅନ୍ତି, ତାହା ଅନେକ ଫଳ ଦେଇଥାଏ।

ଯାଵଦ୍ରଜଃ ପ୍ରମାଣାବ୍ଦଂସ୍ଵର୍ଗେ ତିଷ୍ଠତି ଭୂମିଦଃ । ଅଶ୍ଵାରୂଢାଶ୍ଚ ତେ ଯାନ୍ତି ଦଦତେ ଯେ ହ୍ଯୁପାନହୌ ॥ ୨,୩୧.

ଯେତେ ଧୂଳି ଅଛି, ସେତେ ବର୍ଷ ଜମିଦାର ସ୍ୱର୍ଗରେ ରହିଥାଏ; ଯେମାନେ ଚପଲା କି ଜୁତା ଦିଅନ୍ତି, ସେମାନେ ଘୋଡାରେ ଚଢି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାନ୍ତି।

ଆତପେ ଶ୍ରମଯୋଗେନ ନ ଦହ୍ଯନ୍ତେ ଚ କୁତ୍ରଚିତ୍ । ଛତ୍ତ୍ରଦାନେନ ଵୈ ପ୍ରେତା ଵିଚରନ୍ତି ସୁଖଂ ପଥି ॥ ୨,୩୧.

ଛତା ଦାନ କରିଲେ, ପିତୃମାନେ କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ତାପ କି କ୍ଳାନ୍ତିରେ ପିଡିତ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ; ସେମାନେ ପଥରେ ସୁଖରେ ଘୁଞ୍ଚିବାରେ ସମର୍ଥ ହୁଅନ୍ତି।

ଯମୁଦ୍ଦିଶ୍ଯ ଦଦାତ୍ଯନ୍ନଂ ତେନ ଚାପ୍ଯାଯିତୋ ଭଵେତ୍ ॥ ୨,୩୧.

ଯମଙ୍କ ନାମରେ ଯେ ଖାଦ୍ୟ ଦିଅନ୍ତି, ସେ ତାହା ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ତୃପ୍ତ କରନ୍ତି।

ଅନ୍ଧକାରେ ମହାଘୋରେ ଅମୂର୍ତେ ଲକ୍ଷ୍ଯଵର୍ଜିତେ । ଉଦ୍ଦ୍ଯୋତେନୈଵ ତେ ଯାନ୍ତି ଦୀପଦାନେନ ମାନଵାଃ ॥ ୨,୩୧.

ଘନ ଅନ୍ଧାର ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ସ୍ଥାନରେ, ଯେଉଁଠି କିଛି ଚିହ୍ନ କି ଆକୃତି ନାହିଁ, ଦୀପ ଦାନ ଦ୍ୱାରା ଲୋକମାନେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ ଆଗକୁ ବଢିପାରନ୍ତି।

ଆଶ୍ଵିନେ କର୍ତିକେ ଵାପି ମାଘେ ମୃତତିଥାଵପି । ଚତୁର୍ଦଶ୍ଯାଞ୍ଚ ଦୀଯେତ ଦୀପଦାନଂ ସୁଖାଯ ଵୈ ॥ ୨,୩୧.

ଆଶ୍ୱିନ, କାର୍ତ୍ତିକ କିମ୍ବା ମାଘ ମାସରେ, କିମ୍ବା ମୃତ୍ୟୁ ତିଥିରେ, ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ଦିନରେ, ଦୀପ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସୁଖ ମିଳେ।

ପ୍ରତ୍ଯହଞ୍ଚ ପ୍ରଦାତଵ୍ଯଂ ମାର୍ଗେ ସୁଵିଷମେ ନରୈଃ । ଯାଵତ୍ସଂଵତ୍ସରଂ ଵାପି ପ୍ରେତସ୍ଯ ସୁଖଲିପ୍ସଯା ॥ ୨,୩୧.

ପ୍ରତିଦିନ କିମ୍ବା ଏକ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଦୀପ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ, ବିପଦ୍‌ପୂର୍ଣ୍ଣ ପଥରେ, ପିତୃମାନଙ୍କ ସୁଖ ଆଶା କରି।

କୁଲେ ଦ୍ଯୋତତି ଶୁଦ୍ଧାତ୍ମା ପ୍ରକାଶତ୍ଵଂ ସ ଗଚ୍ଛତି । ଜ୍ଯୋତିର୍ମଯୋଽସୌ ପୂଜ୍ଯୋଽସୌ ଦୀପଦାନପ୍ରଦୋ ନରଃ ॥ ୨,୩୧.

ଯେ ମନୁଷ୍ୟ ଦୀପ ଦାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ତାଙ୍କ ପରିବାରରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଅନ୍ତି, ପ୍ରଭା ପାନ୍ତି, ଏବଂ ପୂଜ୍ୟ ହୁଅନ୍ତି।

ପ୍ରାଙ୍ମୁଖୋଦଙ୍ମୁଖଂ ଦୀପଂ ଦେଵାଗାରେ ଦ୍ଵିଜାତଯେ । କୁର୍ଯାଦ୍ଯାମ୍ଯମୁଖଂ ପିତ୍ରେ ଅଦ୍ଭିଃ ସଙ୍କଲ୍ପ୍ଯ ସୁସ୍ଥିରମ୍ ॥ ୨,୩୧.

ଦେବମନ୍ଦିରରେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପାଇଁ ଦୀପକୁ ପୂର୍ବ କି ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ରଖିବା ଉଚିତ; ପିତୃଙ୍କ ପାଇଁ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ, ଜଳ ସହିତ ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟରେ ରଖିବା ଉଚିତ।

ସର୍ଵୋପହାରଯୁକ୍ତାନି ପଦାନ୍ଯତ୍ର ତ୍ରଯୋଦଶ । ଯୋ ଦଦାତି ମୃତସ୍ଯେହ ଜୀଵନ୍ନପ୍ଯାତ୍ମହେତଵେ । ସ ଗଚ୍ଛତି ମହାମାର୍ଗେ ମହାକଷ୍ଟଵିଵର୍ଜିତଃ ॥ ୨,୩୧.

ଯେ କୌଣସି ଲୋକ ମୃତ ପିତୃମାନଙ୍କ କି ନିଜ ପାଇଁ ଜୀବନରେ ତ୍ରୟୋଦଶ ପ୍ରକାର ଦାନ ସମସ୍ତ ଉପକରଣ ସହିତ ଦିଅନ୍ତି, ସେମାନେ ବଡ଼ ପଥରେ ବଡ଼ କଷ୍ଟ ଛାଡ଼ି ଯାନ୍ତି।

ଆସନଂ ଭାଜନଂ ଭୋଜ୍ଯଂ ଦୀଯତେ ଯଦ୍ଦ୍ଵିଜାଯତେ । ସୁଖେ ନ ଭୁଞ୍ଜମାନସ୍ତୁ ଦେନ ଗଚ୍ଛତ୍ଯଲଂ ପଥି ॥ ୨,୩୧.

ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ଆସନ, ପାତ୍ର ଓ ଖାଦ୍ୟ — ବ୍ରାହ୍ମଣ ତାହା ସୁଖରେ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ତଥାପି ପିତୃମାନେ ସହଜରେ ପଥରେ ଆଗକୁ ବଢିପାରନ୍ତି।

କମଣ୍ଡଲୁପ୍ରଦାନେନ ତୃଷିତଃ ପିବତେ ଜଲମ୍ ॥ ୨,୩୧.

କମଣ୍ଡଳୁ ଦାନ କରିଲେ, ତୃଷ୍ଣାରେ ପିଡିତ ଲୋକ ପାଣି ପିଇପାରନ୍ତି।

ଭାଜନଂ ଵସ୍ତ୍ରଦାନଞ୍ଚ କୁସୁମଞ୍ଚାଙ୍ଗୁଲୀଯକମ୍ । ଏକାଦଶା ହେ ଦାତଵ୍ଯଂ ପ୍ରେତୋଦ୍ଧରଣହେତଵେ ॥ ୨,୩୧.

ପାତ୍ର, ବସ୍ତ୍ର ଦାନ, ଫୁଲ ଓ ଆଙ୍ଗୁଠି — ଏଗୁଡିକ ଏକାଦଶ ପ୍ରକାର ଦାନ ପିତୃମାନଙ୍କ ଉଦ୍ଧାର ପାଇଁ ଦିଅଉଛି।

ତ୍ରଯୋଦଶ ପଦାନୀତ୍ଥଂ ପ୍ରେତସ୍ଯ ଶୁଭମିଚ୍ଛତା । ଦାତଵ୍ଯାନି ଯଥାଶକ୍ତ୍ଯା ପ୍ରେତୋଽସୌ ପ୍ରୀଣିତୋ ଭଵେତ୍ ॥ ୨,୩୧.

ଯେଉଁଠି ପିତୃମାନଙ୍କ ଭଲ ଆଶା କରାଯାଏ, ସେଉଁଠି ତ୍ରୟୋଦଶ ପ୍ରକାର ଦାନ ଏକାଏକା ଶକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ ଦେବା ଉଚିତ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ପିତୃମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି।

ଭୋଜନା ନି ତିଲାଂଶ୍ଚୈଵ ଉଦକୁମ୍ଭାଂସ୍ତ୍ରଯୋଦଶ । ମୁଦ୍ରିକାଂ ଵସ୍ତ୍ରଯୁଗ୍ମଞ୍ଚ ତଯା ଯାତି ପରାଂ ଗତିମ୍ ॥ ୨,୩୧.

ଯେଉଁଠି ଭୋଜନ, ତିଳ, ତେର ଜଳପାତ୍ର, ଏକ ମୁଦ୍ରିକା ଓ ଦୁଇଟି ପୋଷାକ ଦାନ କରାଯାଏ, ସେଠି ଦାତା ଉଚ୍ଚ ଗତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।

ଯୋଽଶ୍ଵଂ ନାଵଂ ଗଜଂ ଵାପି ବ୍ରାହ୍ମଣେ ପ୍ରତିପାଦଯେତ୍ । ସ ମହିମ୍ନୋଽନୁସାରେଣ ତତ୍ତତ୍ସୁଖମୁପାଶ୍ନୁତେ ॥ ୨,୩୧.

ଯେଉଁଠି କେହି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଘୋଡା, ନାଉ ବା ହାତୀ ଦାନ କରେ, ସେ ଦାନର ମହତ୍ତ୍ୱ ଅନୁଯାୟୀ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରେ।

ନାନାଲୋକାନ୍ ଵିଚରତି ମହିଷୀଞ୍ଚ ଦଦାତି ଯଃ । ଯମପୁତ୍ତ୍ରସ୍ଯ ଯା ମାତା ମହିଷୀ ସୁଗତିପ୍ରଦା ॥ ୨,୩୧.

ଯେଉଁଠି କେହି ମହିଷ ଦାନ କରେ, ସେ ବିଭିନ୍ନ ଲୋକରେ ଭ୍ରମଣ କରିଥାଏ; ଯମଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କ ମାତା ମହିଷ ଭାବେ ଦାନ ହେଲେ, ଶୁଭ ଗତି ଦେଇଥାଏ।

ତାମ୍ବୂଲଂ କୁସୁମଂ ଦେଯଂ ଯାମ୍ଯାନାଂ ହର୍ଷଵର୍ଧନମ୍ । ତେନ ସମ୍ପ୍ରୀଣିତାଃ ସର୍ଵେ ତସ୍ମିନ୍ କ୍ଲେଶଂ ନ କୁର୍ଵତେ ॥ ୨,୩୧.

ତାମ୍ବୁଳ, ଫୁଲ ଓ ଉପହାର ଯମଙ୍କ ସେବକଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ, ଏହା ତାଙ୍କର ଆନନ୍ଦ ବଢ଼ାଏ; ଏହି ଦାନରେ ସେମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ, ଦାତାକୁ କଷ୍ଟ ଦେଇନାହାନ୍ତି।