ଗରୁଡପୁରାଣମ୍

ସ୍ଵଯଂ ଚାନ୍ଯମନା ଭୂତ୍ଵା ଵିଦ୍ଯଯାନ୍ଯାନ୍ଯ ଜୀଵଯତ୍ ଗରୁଡୋକ୍ତଂ ଗାରୁଡଂ ହି ଶ୍ରୃଣୁ ରୁଦ୍ର ! ମଦାତ୍ମକମ୍ ।। 2.

ସେ ଅନ୍ୟ ଚିନ୍ତାରେ ଲୀନ ହୋଇ, ଜ୍ଞାନରେ ଅନ୍ୟକୁ ପୁନଃଜୀବନ ଦେଲେ। ହେ ରୁଦ୍ର, ଗରୁଡ଼ଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କହାଯାଇଥିବା ଏହି ଗରୁଡ଼ ଶିକ୍ଷା, ଯାହା ମୋର ଅଂଶରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ଏହାକୁ ଶୁଣ।

ଇତି ରୁଦ୍ରାବ୍ଜଜୌ ଵିଷ୍ଣୋଃ ଶୁଶ୍ରାଵ ବ୍ରହ୍ମଣୋ ମୁନିଃ 3.

ଏଭଳି, ମୁନି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କଠାରୁ ପଦ୍ମରେ ଜନ୍ମିଥିବା ରୁଦ୍ର ଓ ବିଷ୍ଣୁ ବିଷୟରେ ଶୁଣିଲେ।

ମୁନୀନାଂ ଶ୍ରୃଣ୍ଵତାଂ ମଧ୍ଯେ ସର୍ଗାଦ୍ଯଂ ଦେଵପୂଜନମ୍ 3.

ମୁନିମାନେ ଶୁଣୁଥିବା ସମୟରେ, ସୃଷ୍ଟି ଆରମ୍ଭରେ ଦେବତାଙ୍କ ପୂଜା ବିବରଣ କରାଯାଇଥିଲା।

ଵର୍ଣାଶ୍ରମାଦିଧର୍ମାଶ୍ଚ ଦାନରାଜ୍ଯାଦିଧର୍ମକାଃ 3.

ବର୍ଣ୍ଣ ଓ ଆଶ୍ରମ ଦାୟିତ୍ୱ, ଦାନ ଓ ରାଜ୍ୟ ପାଳନ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ବିଷୟରେ ଖୋଲାସା କରାଯାଇଥିଲା।

ଅଂଗାନି ପ୍ରଲଯୋ ଧର୍ମକାମାର୍ଥଜ୍ଞାନମୁତ୍ତମମ୍ 3.

ଏହି ସମସ୍ତ ଅଂଶ, ପ୍ରଳୟ, ଧର୍ମ, କାମ ଓ ଅର୍ଥର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜ୍ଞାନ ବିଷୟରେ ଉଲ୍ଲେଖ ହୋଇଥିଲା।

ପୁରାଣେ ଗାରୁଡେ ସର୍ଵଂ ଗରୁଡୋ ଭଗଵାନଥ 3.

ଗରୁଡ଼ ପୁରାଣରେ, ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ଭଗବତ୍ ଗରୁଡ଼ଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କହାଯାଇଛି।

ଭୁତ୍ଵା ହରେର୍ଵାହନଂ ଚ ସର୍ଗାଦୀନାଂ ଚ କାରଣମ୍ 3.

ହରିଙ୍କ ଭାନ୍ଧା ହୋଇ, ସୃଷ୍ଟି ଓ ତାହାର କ୍ରମର କାରଣ ହେଲେ।

ଚକ୍ରେ କ୍ଷୁଧା ହୃତଂ ଯସ୍ଯ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡମୁଦରେ ହରେଃ 3.

ଯିଏ ତାଙ୍କର ଭୋକରେ ହରିଙ୍କ ଗଭରେ ଥିବା ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡକୁ ଗ୍ରସିଥିଲେ, ସେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ।

କଶ୍ଯପୋ ଗାରୁଡାଦ୍ଵୃକ୍ଷଂ ଦଗ୍ଧଂ ଚାଜୀଵଯଦ୍ଯତଃ 3.

ଗରୁଡ଼ଙ୍କ ଶିକ୍ଷାର ଶକ୍ତିରେ, କଶ୍ୟପ ଗରୁଡ଼ ଦ୍ୱାରା ଦହିଯାଇଥିବା ଗଛକୁ ପୁନଃଜୀବନ ଦେଇଥିଲେ।

ତଚ୍ଛ୍ରୀମଦ୍ରାରୁଡଂ ପୁଣ୍ଯଂ ସର୍ଵଦଂ ପଠତସ୍ତଵ 3.

ଏହି ଶ୍ରୀମୟ, ପୁଣ୍ୟମୟ ଗରୁଡ଼ ଶିକ୍ଷା, ଯାହା ସମସ୍ତ କିଛି ଦେଇଥାଏ, ତୁମେ ପଢ଼ିବା ଉଚିତ।

ସର୍ଗଶ୍ଚ ପ୍ରତିସର୍ଗଶ୍ଚ ଵଂଶୋ ମନ୍ଵନ୍ତରାଣି ଚ 4.

ସୃଷ୍ଟି, ପ୍ରଳୟ, ବଂଶାବଳୀ ଓ ମନ୍ବନ୍ତର ସମ୍ପର୍କରେ ଏଠାରେ ବର୍ଣ୍ଣନା ହୋଇଛି।

ଶ୍ରୃଣୁ ରୁଦ୍ର ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ସର୍ଗାଦୀନ୍ପାପନାଶନାନ୍ 4.

ହେ ରୁଦ୍ର, ମୁଁ ସୃଷ୍ଟି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପାପ ନାଶକ ବିଷୟ ବିବରଣ କରିବି, ଶୁଣ।

ନରନାରାଯଣୋ ଦେଵୋ ଵାସୁଦେଵୋ ନିରଂଜନଃ 4.

ଦିବ୍ୟ ନରନାରାୟଣ, ବାସୁଦେବ ଓ ନିର୍ମଳ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ବିଷୟରେ କହାଯାଇଛି।

ତଦେତତ୍ସର୍ଵମେଵୈତଵ୍ଦ୍ଯକ୍ତାଵ୍ଯକ୍ତସ୍ଵରୂପଵତ୍ । ତଥା ପୁରୁଷରୂପେଣ କାଲରୂପେଣ ଚ ସ୍ଥିତମ୍ ।। 4.

ଏହି ସମସ୍ତ କିଛି ପ୍ରକଟ ଓ ଅପ୍ରକଟ ରୂପରେ, ପୁରୁଷ ଓ କାଳ ରୂପରେ ବି ଅବସ୍ଥିତ।

ଵ୍ଯକ୍ତଂ ଵିଷ୍ଣୁସ୍ତଥାଽଵ୍ଯକ୍ତଂ ପୁରୁଷଃ କାଲ ଏଵ ଚ 4.

ପ୍ରକଟ ହେଉଛନ୍ତି ବିଷ୍ଣୁ, ଅପ୍ରକଟ ହେଉଛନ୍ତି ପୁରୁଷ, ଏବଂ କାଳ ମଧ୍ୟ।

ଅନାଦିନିଧନୋ ଧାତା ତ୍ଵନନ୍ତଃ ପୁରୁଷୋତ୍ତମଃ 4.

ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଆଦି ଓ ଶେଷ ନାହିଁ, ସେ ଅନନ୍ତ ଓ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପୁରୁଷ।

ତସ୍ମାହୁଦ୍ଧିର୍ମନସ୍ତସ୍ମାତ୍ତତଃ ଖଂ ପଵନସ୍ତତଃ 4.

ତାଙ୍କଠାରୁ ବୁଦ୍ଧି, ବୁଦ୍ଧିରୁ ମନ, ତାପରେ ଆକାଶ, ତାପରେ ବାୟୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।

ଅଣ୍ଡୋ ହିରଣ୍ମଯୋ ରୁଦ୍ର । ତସ୍ଯାନ୍ତଃ ସ୍ଵଯମେଵ ହି 4.

ସୁନା ଡାଣ୍ଡାଟି ହେଉଛି ରୁଦ୍ର; ଏହାର ଭିତରେ ସେ ନିଜେ ବସିଛନ୍ତି।

ବ୍ରହ୍ମା ଚତୁର୍ମୁଖୋ ଭୂତ୍ଵା ରଜୋମାତ୍ରାଧିକଃ ସଦା 4.

ଚାରିଟି ମୁହଁ ଥିବା ବ୍ରହ୍ମା ସଦା ରଜ ଗୁଣରେ ଅଧିକ ଥାନ୍ତି।

ଅଣ୍ଡସ୍ଯାନ୍ତର୍ଜଗତ୍ସର୍ଵଂ ସଦେଵାସୁରମାନୁଷମ୍ 4.

ଡାଣ୍ଡା ଭିତରେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଅଛି, ଦେବତା, ଦାନବ ଓ ମଣିଷ ସହିତ।

ଅପସଂହ୍ରିଯତେ ଚାନ୍ତେ ସଂହର୍ତ୍ତା ଚ ସ୍ଵଯଂ ହରି 4.

ଶେଷବେଳେ ସମସ୍ତ କିଛି ହଟାଯାଏ, ଏବଂ ହରି ନିଜେ ସଂହାର କରନ୍ତି।

ରୁଦ୍ରରୂପୀ ଚ କଲ୍ପାନ୍ତେ ଜଗତ୍ସଂହରତେଽଖିଲମ୍ 4.

କଳ୍ପର ଶେଷରେ ରୁଦ୍ର ରୂପ ଧରି ସେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ନଷ୍ଟ କରନ୍ତି।

ଦଂଷ୍ଟୂଯୋଦ୍ଧରତି ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଵାରହୀମାସ୍ଥିତସ୍ତନୂମ୍ 4.

ବରାହ ରୂପ ନେଇ, ସେ ଏହାକୁ ଦାଢ଼ିରେ ଉଠାନ୍ତି, ସବୁ କିଛି ଜାଣି।

ପ୍ରଥମୋ ମହତଃ ସର୍ଗୋ ଵିରୂପୋ ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ତୁ ସଃ 4.

ବଡ଼ ସୃଷ୍ଟିର ପ୍ରଥମ ଉତ୍ପତ୍ତି ହେଉଛି ବିକୃତ, ଯାହା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର।

ଵୈକାରିକସ୍ତୃତୀଯସ୍ତୁ ସର୍ଗସ୍ତ୍ଵୈନ୍ଦ୍ରିଯକଃ ସ୍ମୃତଃ 4.

ତୃତୀୟ ସୃଷ୍ଟିକୁ ବୋଲାଯାଏ ବୈକାରିକ, ଏହା ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନଙ୍କର ସୃଷ୍ଟି।

ମୁଖ୍ଯସର୍ଗଶ୍ଚତୁର୍ଥସ୍ତୁ ମୁଖ୍ଯା ଵୈ ସ୍ଥାଵରାଃ ସ୍ମୃତାଃ 4.

ଚତୁର୍ଥ ସୃଷ୍ଟି ହେଉଛି ମୁଖ୍ୟ; ମୁଖ୍ୟ ଅଚଳ ପ୍ରାଣୀମାନେ ମନେ ପକାଯାନ୍ତି।

ତଦୂର୍ଦ୍ଧସ୍ତ୍ରୋତସାଂ ଷଷ୍ଠୋ ଦେଵସର୍ଗସ୍ତୁ ସ ସ୍ମୃତଃ 4.

ଉପରକୁ ବହୁଥିବାମାନେ ଠାରୁ ଉପରେ, ଷଷ୍ଠ ସୃଷ୍ଟିକୁ ଦେବତାଙ୍କର ସୃଷ୍ଟି ବୋଲି ମନେ କରାଯାଏ।

ଅଷ୍ଟମୋଽନୁଗ୍ରହଃ ସର୍ଗଃ ସାତ୍ତ୍ଵିକସ୍ତାମସସ୍ତୁ ସଃ 4.

ଅଷ୍ଟମ ସୃଷ୍ଟି ହେଉଛି କୃପା, ଏହା ସାତ୍ତ୍ୱିକ ଓ ତାମସିକ ଦୁହେଁ।

ପ୍ରାକୃତୋ ଵୈକୃତଶ୍ଚାପି କୌମାରୋ ନଵମଃ ସ୍ମୃତଃ 4.

ପ୍ରାକୃତ ଓ ବୈକୃତ ସୃଷ୍ଟି, ଏବଂ କୌମାର ସୃଷ୍ଟି, ଏହିମାନେ ନବମ ବୋଲି ମନେ କରାଯାନ୍ତି।