ଗରୁଡପୁରାଣମ୍

ଶିଶୁରା ଦନ୍ତଜନନାଦ୍ବାଲଃ ସ୍ଯାଦ୍ଯାଵଦାଶିଖମ୍ । କଥ୍ଯତେ ସର୍ଵଶାସ୍ତ୍ରେଷୁ କୁମାରୋ ମୌଞ୍ଜିବନ୍ଧନାତ୍ ॥ ୨,୨୫.

ଦାନ୍ତ ଆସିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶିଶୁ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଏବଂ ଚୂଡ଼ା ହେବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ନାମ ରହିଥାଏ। ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରରେ, ମୌଞ୍ଜୀ ବନ୍ଧନ ପରେ କୁମାର ଆରମ୍ଭ ହୁଏ।

ଶୂଦ୍ରାଦୀନାଂ କଥଂ କୁର୍ଯାତ୍ସଂଶଯୋ ମୌଞ୍ଜିଵର୍ଜନାତ୍ । ଗର୍ଭାଚ୍ଚ ନଵମଂ ହିତ୍ଵା ଶିଶୁରାମାସଷୋଡଶମ୍ ॥ ୨,୨୫.

ଶୂଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମୌଞ୍ଜୀ ବନ୍ଧନ ନ କରିଥିବାରୁ କିପରି କରିବେ? ଗର୍ଭରୁ ନବମ ମାସ ପରେ ଶିଶୁକୁ ଷୋଳ ମାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଗଣନା କରାଯାଏ।

ବାଲଶ୍ଚାଥ ପରଞ୍ଜ୍ଞେଯ ଆମାସସପ୍ତଵିଂଶତି । ଆ ପଞ୍ଚ ଵର୍ଷାତ୍କୌମାରଃ ପୌଗଣ୍ଡୋ ନଵହାଂଯନଃ ॥ ୨,୨୫.

ଏହା ପରେ, ହେ ପକ୍ଷୀ, ଶିଶୁ ବୋଲି ସତେଇ ମାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କୁହାଯାଏ। ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କୌମାର୍ୟ ଓ ନଉ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୌଗଣ୍ଡ ଅବସ୍ଥା ରହିଥାଏ।

କିଶୋରଃ ଷୋଡଶାବ୍ଦଃ ସ୍ଯାତ୍ତତୋ ଯୌଵନମାଦିଶେତ୍ । ମୃତୋଽପି ପଞ୍ଚମେ ଵର୍ଷେ ଅଵୃତଃ ସଵୃତୋଽପି ଵା ॥ ୨,୨୫.

ଷୋଳ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କିଶୋର ଅବସ୍ଥା ରହେ, ଏହା ପରେ ଯୌବନ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ। ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷରେ ମୃତ୍ୟୁ ହେଲେ, ଦୀକ୍ଷିତ କିମ୍ବା ଅଦୀକ୍ଷିତ, ଏହି ନିୟମ ଲାଗୁ ହୁଏ।

ପୂର୍ଵୋକ୍ତମେଵ କର୍ତଵ୍ଯମୀହତେ ଦଶପିଣ୍ଡକମ୍ । ସ୍ଵଲ୍ପକର୍ମପ୍ରସଙ୍ଗାଚ୍ଚ ସ୍ଵଲ୍ପାଦ୍ଵିଷଯବନ୍ଧନାତ୍ ॥ ୨,୨୫.

ପୂର୍ବରୁ କହିଥିବା ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଦଶ ପିଣ୍ଡ ଦେଇ କ୍ରିୟା କରିବା ଉଚିତ୍, କାରଣ ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଜଗତ ସହ ଜଡିତା କମ୍ ଥାଏ।

ସ୍ଵଲ୍ଷାଦ୍ଵପୁଷି ଵସ୍ତ୍ରାଚ୍ଚ କ୍ରିଯାଂ ସ୍ଵଲ୍ପାମପୀଚ୍ଛତି । ଯାଵଦୁପଚଯୋ ଜନ୍ତୁର୍ଯାଵଦ୍ଵିଷଯଵେଷ୍ଟିତଃ ॥ ୨,୨୫.

ଦେହ ଓ ବସ୍ତ୍ର ଛୋଟ ଥିବାରୁ କ୍ରିୟା ମଧ୍ୟ କମ୍ ହୁଏ। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ବଢ଼ୁଛି ଓ ବିଷୟ ମଧ୍ୟରେ ବନ୍ଧିଛି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି କ୍ରିୟା ହେବା ଉଚିତ୍।

ଯଦ୍ଯଦ୍ଯସ୍ଯୋପଜୀଵ୍ଯଂ ସ୍ଯାତ୍ତତ୍ତଦ୍ଦେଯମିହେଚ୍ଛତି । ବ୍ରହ୍ମବୀଜୋଦ୍ଭଵାଃ ପୁତ୍ରା ଦେଵର୍ଷୋଣାଂ ଚ ଵଲ୍ଲଭାଃ ॥ ୨,୨୫.

ଯେଉଁଠି ଯାହା ଜୀବିକା ପାଉଛି, ସେଠି ସେହି ଦେବା ଉଚିତ୍। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଅଂଶରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ପୁଅମାନେ ଦେବତା ଓ ଋଷିମାନଙ୍କ ପ୍ରିୟ।

ଯମେନ ଯମଦୂତୈଶ୍ଚ ଶାସ୍ଯନ୍ତେ ନିଶ୍ଚିତଂ ଖଗ । ବାଲୋ ଵୃଦ୍ଧୋ ଯୁବା ଵାପି ଘଟମିଚ୍ଛନ୍ତି ଦେହିନଃ ॥ ୨,୨୫.

ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଯମ ଓ ତାଙ୍କର ଦୂତମାନେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରନ୍ତି, ହେ ପକ୍ଷୀ। ଶିଶୁ, ବୃଦ୍ଧ କିମ୍ବା ଯୁବା ଯେହେଉଁଠି ହେଉନାହିଁ, ସମସ୍ତ ଦେହୀ ଏକତ୍ୱ ଆଶା କରନ୍ତି।

ସୁଖଂ ଦୁଃ ଖଂ ସଦା ଵେତ୍ତି ଦେହୀ ଵୈ ସର୍ଵଗସ୍ତ୍ଵିହ । ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ତଦାତ୍ମାନଂ ଜୀର୍ଣାଂ ତ୍ଵଚମିଵୋରଗଃ ॥ ୨,୨୫.

ଦେହୀ ଏଠାରେ ସଦା ଶୁଖ ଓ ଦୁଃଖ ଅନୁଭବ କରେ। ସେ ନିଜକୁ ପୁରୁଣା ସାପ ତ୍ୱଚା ପରି ଛାଡ଼ିଦିଏ।

ଅଙ୍ଗୁଷ୍ଠମାତ୍ରଃ ପୁରୁଷୋ ଵାଯୁଭୃତଃ କ୍ଷୁଧାନ୍ଵିତଃ । ତସ୍ମାଦ୍ଦେଯାନି ଦାନାନି ମୃତେ ବାଲେ ସୁନିଶ୍ଚିତମ୍ ॥ ୨,୨୫.

ଅଙ୍ଗୁଠି ପରି ଛୋଟ ଦେହ ଥିବା ପୁରୁଷ, ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ଚଳିତ ଓ ଭୋକରେ ପୀଡ଼ିତ। ଏହି କାରଣରୁ, ଶିଶୁ ମୃତ୍ୟୁ କାଳରେ ନିଶ୍ଚିତ ଦାନ ଦେବା ଉଚିତ୍।

ଜନ୍ମତଃ ପଞ୍ଚ ଵର୍ଷାଣି ଭୁଙ୍କ୍ତେ ଦତ୍ତମସଂସ୍କୃତମ୍ । ପଞ୍ଚଵର୍ଷାଧିକେ ବାଲେ ଵିପତ୍ତିର୍ଯଦି ଜାଯତେ ॥ ୨,୨୫.

ଜନ୍ମରୁ ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଯାହା ଦିଆଯାଏ ତାହା କୌଣସି କ୍ରିୟା ବିନା ଉପଭୋଗ କରେ। ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱ ଶିଶୁ ମୃତ୍ୟୁ ହେଲେ, ଦୁଃଖ ଆସେ।

ଵୃଷୋତ୍ସର୍ଗାଦିକଂ କର୍ମ ସପିଣ୍ଡୀକରଣଂ ଵିନା । ଦ୍ଵାଦଶେ ହନି ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତେ କୁର୍ଯାଚ୍ଛ୍ରାଦ୍ଧାନି ଷୋଡଶ ॥ ୨,୨୫.

ବୃଷ ଛାଡ଼ିବା ଓ ଅନ୍ୟ କ୍ରିୟା, ସପିଣ୍ଡୀକରଣ ଛାଡ଼ି, କରିବା ଉଚିତ୍। ଦ୍ୱାଦଶ ଦିନ ଆସିଲେ, ଷୋଳ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ୍।

ପାଯସେନ ଗୁଡେନାପି ପିଣ୍ଡାନ୍ଦଦ୍ଯାଦ୍ଯଥାକ୍ରମମ୍ । ଉଦକୁମ୍ଭପ୍ରଦାନଂ ଚ ପଦ (ଉପ) ଦାନାନି ଯାନି ଚ ॥ ୨,୨୫.

ପାୟସ କିମ୍ବା ଗୁଡ଼ ସହିତ ପିଣ୍ଡ ଯଥାକ୍ରମେ ଦେବା ଉଚିତ୍। ଜଳକୁମ୍ଭ ଓ ଅନ୍ୟ ଦାନ ମଧ୍ୟ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ୍।

ଭୋଜନାନି ଦ୍ଵିଜେ ଦଦ୍ଯାନ୍ମହାଦାନାଦି ଶକ୍ତିତଃ । ଦୀପଦାନାଦି ଯତ୍କିଞ୍ଚିତ୍ପଞ୍ଚଵର୍ଷାଧିକେ ସଦା ॥ ୨,୨୫.

ଦ୍ୱିଜମାନେଙ୍କୁ ଭୋଜନ ଓ ଶକ୍ତିଅନୁସାରେ ମହାଦାନ ଦେବା ଉଚିତ୍। ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ପରେ ସଦା, ଦୀପ ଦାନ ପରି ଛୋଟ ଦାନ ମଧ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ୍।

କର୍ତଵ୍ଯଂ ଚ ଖଗଶ୍ରେଷ୍ଠ ଵ୍ରତାତ୍ପ୍ରାକ୍ପ୍ରେତତୃପ୍ତଯେ । ଯଦା ନକ୍ରିଯତେ ସର୍ଵଂ ମୁଦ୍ଗଲତ୍ଵଂ ସ ଗଚ୍ଛତି ॥ ୨,୨୫.

ହେ ଖଗଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପୂର୍ବରୁ ଉପବାସ ଆରମ୍ଭରୁ ପୂର୍ବରୁ ପ୍ରେତ ତୃପ୍ତି ପାଇଁ କ୍ରିୟା କରିବା ଦରକାର। କିଛି କରାଯାଇନାହିଁ ହେଲେ, ସେ ମୁଦ୍ଗଳ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ।

ଵ୍ରତାତ୍ପ୍ରାଙ୍ଗେଵ ଦେଯଂ ତୁ ତତଃ ପିତୃଗଣସ୍ଯ ଚ । ସ୍ଵାହାକାରେଣ ଵୈ କୁର୍ଯାଦେକୋଦ୍ଦିଷ୍ଟାନି ଷୋଡଶ ॥ ୨,୨୫.

ଉପବାସ ପୂର୍ବରୁ ଦାନ ଦେବା ଉଚିତ୍, ତାପରେ ପିତୃମାନେଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ। ସ୍ୱାହା ଉଚ୍ଚାରଣ ସହିତ ଷୋଳ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କ୍ରିୟା କରିବା ଉଚିତ୍।

ଋଜୁଦର୍ଭୈସ୍ତିଲୈଃ ଶୁକ୍ଲୈଃ ପ୍ରାଚୀନାଵୀତି ନିଶ୍ଚିତମ୍ । ଅପସଵ୍ଯଂ ଚ କର୍ତଵ୍ଯଂ କୃତେ ଯାନ୍ତି ପରାଂ ଗତିମ୍ ॥ ୨,୨୫.

ସିଧା ଦର୍ଭା ଓ ଧଳା ତିଳ ଦେଇ, ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ବସ୍ତ୍ର ମୁହଁ କରି, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ କ୍ରିୟା କରିବା ଉଚିତ୍। ଅପସବ୍ୟ ରେ କ୍ରିୟା କଲେ, ସେମାନେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଗତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।

ପୁନଶ୍ଚିରାଯୁଷୋ ଭୂତ୍ଵା ଜାଯନ୍ତେ ସ୍ଵକୁଲେ ଧ୍ରୁଵମ୍ । ସର୍ଵସୌଖ୍ଯପ୍ରଦଃ ପୁତ୍ରଃ ପିତ୍ରୋଃ ପ୍ରୀତିଵିଵର୍ଧନଃ ॥ ୨,୨୫.

ପୁଣି ଦୀର୍ଘାୟୁ ହୋଇ ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ନିଜ ପରିବାରରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି । ପୁଅ ସମସ୍ତ ସୁଖ ଦେଇଥାଏ, ମାତାବାପାଙ୍କର ସ୍ନେହ ବଢ଼ାଏ ।

ଆକାଶମେକଂ ହି ଯଥା ଚନ୍ଦ୍ରାଦିତ୍ଯୌ ଯଥୈକତଃ । ଘଟାଦିଷୁ ପୃଥକ୍ସର୍ଵଂ ପଶ୍ଯ ରୂପଂ ଚ ତତ୍ସମମ୍ ॥ ୨,୨୫.

ଯେପରି ଏକ ଆକାଶ ଅଛି, ଏବଂ ଚନ୍ଦ୍ର ସୂର୍ଯ୍ୟ ଏହି ଆକାଶରେ ଏକତ୍ର ରହନ୍ତି, ସେପରି ଘଡ଼ି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପାତ୍ରରେ ଆକୃତି ଭିନ୍ନ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ତାହାର ମୂଳ ଏକ ଅଟୁଟ ଅଛି ।

ଆତ୍ମା ତଥୈଵ ସର୍ଵେଷୁ ପୁତ୍ତ୍ରେଷୁ ଵିଚରେତ୍ସଦା । ଯା ଯସ୍ଯ ପ୍ରକୃତିଃ ପୂର୍ଵଂ ଶୁକ୍ରଶୋଣିତସଙ୍ଗମେ ॥ ୨,୨୫.

ଏହିପରି ଆତ୍ମା ସବୁ ପୁଅମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସଦା ବିଚରଣ କରେ । ଯେଉଁ ପ୍ରକୃତି ପୂର୍ବରୁ ଥିଲା, ଶୁକ୍ର ଓ ରକ୍ତର ସଂଯୋଗ ସମୟରେ, ସେହି ପ୍ରକୃତି ରହିଯାଏ ।

ସା (ସ) ତେନ ଭାଵଯୋଗେନ ପୁତ୍ତ୍ରାସ୍ତତ୍କର୍ମକାରିଣଃ । ପିତୃରୂପଂ ସମାଦାଯ କସ୍ଯଚିଜ୍ଜାଯତେ ସୁତଃ ॥ ୨,୨୫.

ସେହି ପ୍ରକୃତି ଏହି ସଂଯୋଗର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ପୁଅମାନଙ୍କୁ ତାହା ଅନୁସାରେ କାମ କରାଏ । ବାପାଙ୍କ ଆକୃତି ନେଇ କେହି ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ ।

ପିତୃତଃ କୋଽପି ରୂପାଢ୍ଯୋ ଗୁଣଜ୍ଞୋ ଦାନତତ୍ପରଃ । ସଦୃଶଃ କୋଽପି ଲୋକେଽସ୍ମିନ୍ନ ଭୂତୋ ନ ଭଵିଷ୍ଯତି ॥ ୨,୨୫.

ବାପାଠାରୁ କେହି ରୂପରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଗୁଣ ଜ୍ଞାନୀ, ଦାନରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ହୋଇପାରେ । କେହି ସଦୃଶ ହୋଇପାରେ, କିନ୍ତୁ ଏହି ସଂସାରରେ କେବେ ବି ଏକେବାରେ ସମାନ ହୋଇନଥିଲେ ଏବଂ ହେବେ ନାହିଁ ।

ଅନ୍ଧାଦନ୍ଧୋ ନ ଭଵତି ମୂକାନ୍ମୂକୋ ନ ଜାଯତେ । ବଧିରାଦ୍ବଧିରୋ ନୈଵ ଵିଦ୍ଯାଵାନ୍ଵିଦୁଷୋ ନ ହି । ଅନୁରୂପା ନ ଦୃଶ୍ଯନ୍ତେ ମଦୀଯଂ ଵଚନଂ ଶୃଣୁ ॥ ୨,୨୫.

ଅନ୍ଧ ଠାରୁ ଅନ୍ଧ ଜନ୍ମ ନେଇନଥାଏ, ଗୁଙ୍ଗା ଠାରୁ ଗୁଙ୍ଗା ହୁଏ ନାହିଁ, ବେହେରା ଠାରୁ ବେହେରା ହୁଏ ନାହିଁ, ଶିକ୍ଷିତ ଠାରୁ ଶିକ୍ଷିତ ହୁଏ ନାହିଁ । ସମାନ ଆକୃତି ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ । ମୋ କଥା ଶୁଣ ।

ଗରୁଡ ଉଵାଚ । ଔରସକ୍ଷେତ୍ରଜାଦ୍ଯାଶ୍ଚ ପୁତ୍ତ୍ରା ଦଶଵିଧାଃ ସ୍ମୃତାଃ । ସଂଗୃହୀତଃ ସୁତୋ ଯସ୍ତୁ ଦାସୀପୁତ୍ତ୍ରଶ୍ଚ ତେନ କିମ୍ ॥ ୨,୨୫.

ଗରୁଡ଼ ପଚାରିଲେ: ଗର୍ଭଜ, କ୍ଷେତ୍ରଜ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପୁଅମାନେ ଦଶ ପ୍ରକାର ଭାବରେ ଉଲ୍ଲେଖ ହୋଇଛନ୍ତି । ଦତ୍ତକ ପୁଅ ଓ ଦାସୀର ପୁଅ ବିଷୟରେ କଣ କହିବେ?

କାଙ୍କାଂ ଗତିମଵାପ୍ନୋତି ଜାଯୋ ମୃତ୍ଯୁଵଶଂ ଗତଃ । ଭଵେନ୍ନ ଦୁହିତା ଯସ୍ଯ ନ ଦୌହିତ୍ରୋ ନ ଵା ସୁତଃ ॥ ୨,୨୫.

ଯେଉଁଠାରେ ଜୀବନ ସାଥୀ ମୃତ୍ୟୁବଶରେ ଚାଲିଯାଏ, ସେ ଲୋକ ଆଶା କରିଥିବା ଗତିକୁ ପାଇଥାଏ । ଯାହାଙ୍କର କୌଣସି ଝିଅ, ନାତି କିମ୍ବା ପୁଅ ନାହିଁ, ସେମାନେ...

ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ ତସ୍ଯ କଥଂ କାର୍ଯଂ ଵିଧିନା କେନ ତଦ୍ଭଵେତ୍ । ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ । ମୁଖଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତୁ ପୁତ୍ରସ୍ଯ ମୁଚ୍ଯତେ ପୈତୃକାଦୃଣାତ୍ ॥ ୨,୨୫.

ତାଙ୍କ ପିଣ୍ଡଦାନ କିପରି କରିବେ? କେଉଁ ବିଧିରେ ଏହା ସମ୍ଭବ? ଭଗବାନ କହିଲେ: ପୁଅଙ୍କ ମୁହଁ ଦେଖିଲେ ବ୍ୟକ୍ତି ପିତୃ ଋଣରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ ।

ପୌତ୍ତ୍ରସ୍ଯ ଦର୍ଶନାଜ୍ଜନ୍ତୁର୍ମୁଚ୍ଯତେ ଚଃ ଋଣତ୍ରଯାତ୍ । ଲୋକାନନ୍ତ୍ଯଂ ଦିଵଃ ପ୍ରାପ୍ତିଃ ପୁତ୍ତ୍ରପୌତ୍ତ୍ର ପ୍ରପୌତ୍ତ୍ରକୈଃ ॥ ୨,୨୫.

ନାତିଙ୍କ ଦର୍ଶନରେ ମଣିଷ ତିନି ପ୍ରକାର ଋଣରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ । ପୁଅ, ନାତି ଓ ପ୍ରପୌତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଅନେକ ଲୋକ ଓ ସ୍ୱର୍ଗ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ ।

ଅନ୍ଯକ୍ଷେତ୍ରୋଦ୍ଭଵାଦ୍ଯା ଯେ ଭୁକ୍ତିମାତ୍ରପ୍ରଦାଃ ସୁତାଃ । କୁର୍ଵୀତ ପାର୍ଵଣଂ ଶ୍ରାଦ୍ଧମାରୈସୋ ଵିଧିଵତ୍ସୁତଃ ॥ ୨,୨୫.

ଅନ୍ୟ କ୍ଷେତ୍ରରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ପୁଅମାନେ କେବଳ ଭୋଗ ଦେଇପାରନ୍ତି । ନିୟମିତ ପୁଅ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ପିତୃ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ ।

କୁର୍ଵନ୍ତ୍ଯନ୍ଯେ ସୁତାଃ ଶ୍ରାଦ୍ଧମେ କୋଦ୍ଦିଷ୍ଟଂ ନ ପାର୍ଵଣମ୍ । ବ୍ରାହ୍ମୋଢାଜସ୍ତୂନ୍ନଯତି ସଂଗୃହୀତସ୍ତ୍ଵଧୋ ନଯେତ୍ । ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ ସାଂଵତ୍ସରଂ କୁର୍ଵଞ୍ଜାଯତେ ନରକାଯ ଵୈ ॥ ୨,୨୫.

ଅନ୍ୟ ପୁଅମାନେ କେବଳ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ପୂର୍ଣ୍ଣ ପିତୃ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି ନାହିଁ । ବ୍ରାହ୍ମଣୀର ପୁଅ ଉପରକୁ ନେଇଯାଏ, ଦତ୍ତକ ପୁଅ ତଳକୁ ନେଇଯାଏ । ପ୍ରତିବର୍ଷ ପିତୃ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ ନରକ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ ।