ଗରୁଡପୁରାଣମ୍

ମିଷ୍ଟାନ୍ନଂ ଭୋଜନଂ ଦେଯଂ ଦାନେ ଶକ୍ତିସ୍ତୁ ଦୁର୍ଲଭା । ଭୋଜ୍ଯେ ଭୋଜନଶକ୍ତିଶ୍ଚ ରତିଶକ୍ତିର୍ଵରସ୍ତ୍ରିଯଃ ॥ ୨,୨୪.

ମିଠା ଖାଦ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ, କିନ୍ତୁ ଦାନ କରିବା ସାମର୍ଥ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ। ଖାଦ୍ୟରେ ଖାଇବାର ଶକ୍ତି ଅଛି, ଭଲ ଜନୀମାନେ ଆନନ୍ଦ ଦେଇପାରନ୍ତି।

ଵିଭଵେ ଦାନଶକ୍ତିଶ୍ଚ ନାଲ୍ପସ୍ଯ ତପସଃ ଫଲମ୍ । ଦାନାଦ୍ଭୋଗାନଵାପ୍ନୋତି ସୌଖ୍ଯଂ ତୀର୍ଥସ୍ଯ ସେଵନାତ୍ । ସୁଭାଷଣାନ୍ମୃତୋ ଯସ୍ତୁ ସ ଵିଦ୍ଵାନ୍ଧର୍ମଵିତ୍ତମଃ ॥ ୨,୨୪.

ଧନରେ ଦାନ କରିବାର ଶକ୍ତି ଅଛି; ଦରିଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ତପସ୍ୟାର ଫଳ ନାହିଁ। ଦାନରେ ଭୋଗ ମିଳେ, ତୀର୍ଥ ଦର୍ଶନରେ ସୁଖ ମିଳେ, ଭଲ କଥା କହିଲେ ମୃତ ଜଣେ ଧର୍ମ ଜ୍ଞାନୀ ହୁଏ।

ଅଦତ୍ତଦାନାଚ୍ଚ ଭଵେଦ୍ଦରିଦ୍ରୋ ଦରିଦ୍ରଭାଵାଚ୍ଚ କରୋତିପାପମ୍ । ପାପପ୍ରଭାଵାନ୍ନରକଂ ପ୍ରଯାତି ପୁନର୍ଦରିଦ୍ରଃ ପୁନରେଵ ପାପୀ ॥ ୨,୨୪.

ଯାହା ଦେବା ଉଚିତ, ଦେଇନଥିଲେ ଦରିଦ୍ର ହୁଏ; ଦରିଦ୍ରତାରୁ ପାପ କରେ; ପାପର ଫଳରେ ନରକକୁ ଯାଏ, ପୁନି ଦରିଦ୍ର ଓ ପାପୀ ହୁଏ।

ଶ୍ରୀଗରୁଡମହାପୁରାଣମ୍ ୨୫ ଶ୍ରୀଵିଷ୍ଣୁରୁଵାଚ । ଅତଃ ପରଂ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ପୁରୁଷସ୍ତ୍ରୀ ଵିନିର୍ଣଯମ୍ । ଜୀଵନ୍ଵାପି ମୃତୋ ଵାପି ପଞ୍ଚଵର୍ଷାଧିକୋଽପି ଵା ॥ ୨,୨୫.

ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁ କହିଲେ: ଏବେ ମୁଁ ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀଙ୍କ ନିୟମ କହିବି, ସେମାନେ ବଞ୍ଚିତ କିମ୍ବା ମୃତ, ପାଞ୍ଚବର୍ଷ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ।

ପୂର୍ଣେ ତୁ ପଞ୍ଚମେ ଵର୍ଷେ ପୁମାଂଶ୍ଚୈଵ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତଃ । ସର୍ଵୈନ୍ଦ୍ରିଯାଣି ଜାନାତି ରୂପାରୂପଵିପର୍ଯଯୌ ॥ ୨,୨୫.

ପାଞ୍ଚମ ବର୍ଷ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ, ପୁଅ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହୁଏ; ସେ ସମସ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ରୂପ-ଅରୂପ ଭେଦ ବୁଝିପାରେ।

ପୂର୍ଵକର୍ମଵିପାକେନ ପ୍ରାଣିନାଂ ଵଧବନ୍ଧନମ୍ । ଵିପ୍ରାଦୀନନ୍ତ୍ଯଜାନ୍ସର୍ଵାନ୍ପାପଂ ମାରଯତି ଧ୍ରୁଵମ୍ ॥ ୨,୨୫.

ପୂର୍ବ କର୍ମର ଫଳରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ହତ୍ୟା ଓ ବନ୍ଧନରେ ପଡ଼ନ୍ତି; ବ୍ରାହ୍ମଣ ଠାରୁ ଅନ୍ତ୍ୟଜ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପାପ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ନଶ୍ଟ କରେ।

ଗର୍ଭେ ନଷ୍ଟେ କ୍ରିଯା ନାସ୍ତି ଦୁଗ୍ଧଂ ଦେଯଂ ମୃତେ ଶିଶୌ । ପରଂ ଚ ପାଯସଂ କ୍ଷୀରଂ ଦଦ୍ଯାଦ୍ଵଲଵିପତ୍ତିତଃ ॥ ୨,୨୫.

ଗର୍ଭ ନଷ୍ଟ ହେଲେ କୌଣସି କ୍ରିୟା ନାହିଁ; ମୃତ ଶିଶୁ ପାଇଁ ଦୁଧ ଦେବା ଉଚିତ। ଶିଶୁ ଅପମୃତ୍ୟୁ ହେଲେ ପାୟସ କିମ୍ବା କ୍ଷୀର ଦେବା ଉଚିତ।

ଏକାଦଶାହଂ ଦ୍ଵାଦଶାହଂ ଵୃଷଂ ଵୃଷଵିଧିଂ ଵିନା । ମହାଦାନଵିହୀନଂ ଚ କୁମାରେ କୃତ୍ଯମାଦିଶେତ୍ ॥ ୨,୨୫.

ଏକାଦଶ କିମ୍ବା ଦ୍ୱାଦଶ ଦିନରେ, ବୃଷ ଓ ବୃଷ ନିୟମ ଛାଡ଼ି, ବଡ଼ ଦାନ ଛାଡ଼ି, ପୁଅ ପାଇଁ ଉଚିତ କ୍ରିୟା କରିବା ଉଚିତ।

କୁମାରାଣାଂ ଚୈଵ ବାଲାନାଂ ଭୋଜନଂ ଵସ୍ତ୍ରଵେଷ୍ଟନମ୍ । ବାଲେ ଵା ତରୁଣେ ଵୃଦ୍ଧେ ଘଟୋ ଭଵତି ଵୈ ମୃତେ ॥ ୨,୨୫.

ପୁଅ ଓ ଶିଶୁମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଖାଦ୍ୟ ଓ ବସ୍ତ୍ର ଦେବା ଉଚିତ। ଶିଶୁ, ଯୁବକ କିମ୍ବା ବୃଦ୍ଧ ଯେଉଁ ହେଉନାହିଁ, ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଘଟ କ୍ରିୟା କରିବା ଦରକାର।

ଭୂମୌ ଵିନିଃ କ୍ଷିପେଦ୍ବାଲଂ ଦ୍ଵିମାସୋନଂ ଦ୍ଵିଵାର୍ଷିକମ୍ । ତତଃ ପରଂ ଖଗଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେହଦାହୋ ଵିଧୋଯତେ ॥ ୨,୨୫.

ଦୁଇ ମାସ କିମ୍ବା ଦୁଇ ବର୍ଷର ଶିଶୁକୁ ଭୂମିରେ ରଖିବା ଉଚିତ୍। ଏହା ପରେ, ହେ ଖଗଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦେହକୁ ଦାହ କରିବା ନିୟମ ଅଛି।

ଶିଶୁରା ଦନ୍ତଜନନାଦ୍ବାଲଃ ସ୍ଯାଦ୍ଯାଵଦାଶିଖମ୍ । କଥ୍ଯତେ ସର୍ଵଶାସ୍ତ୍ରେଷୁ କୁମାରୋ ମୌଞ୍ଜିବନ୍ଧନାତ୍ ॥ ୨,୨୫.

ଦାନ୍ତ ଆସିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶିଶୁ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଏବଂ ଚୂଡ଼ା ହେବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ନାମ ରହିଥାଏ। ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରରେ, ମୌଞ୍ଜୀ ବନ୍ଧନ ପରେ କୁମାର ଆରମ୍ଭ ହୁଏ।

ଶୂଦ୍ରାଦୀନାଂ କଥଂ କୁର୍ଯାତ୍ସଂଶଯୋ ମୌଞ୍ଜିଵର୍ଜନାତ୍ । ଗର୍ଭାଚ୍ଚ ନଵମଂ ହିତ୍ଵା ଶିଶୁରାମାସଷୋଡଶମ୍ ॥ ୨,୨୫.

ଶୂଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମୌଞ୍ଜୀ ବନ୍ଧନ ନ କରିଥିବାରୁ କିପରି କରିବେ? ଗର୍ଭରୁ ନବମ ମାସ ପରେ ଶିଶୁକୁ ଷୋଳ ମାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଗଣନା କରାଯାଏ।

ବାଲଶ୍ଚାଥ ପରଞ୍ଜ୍ଞେଯ ଆମାସସପ୍ତଵିଂଶତି । ଆ ପଞ୍ଚ ଵର୍ଷାତ୍କୌମାରଃ ପୌଗଣ୍ଡୋ ନଵହାଂଯନଃ ॥ ୨,୨୫.

ଏହା ପରେ, ହେ ପକ୍ଷୀ, ଶିଶୁ ବୋଲି ସତେଇ ମାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କୁହାଯାଏ। ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କୌମାର୍ୟ ଓ ନଉ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୌଗଣ୍ଡ ଅବସ୍ଥା ରହିଥାଏ।

କିଶୋରଃ ଷୋଡଶାବ୍ଦଃ ସ୍ଯାତ୍ତତୋ ଯୌଵନମାଦିଶେତ୍ । ମୃତୋଽପି ପଞ୍ଚମେ ଵର୍ଷେ ଅଵୃତଃ ସଵୃତୋଽପି ଵା ॥ ୨,୨୫.

ଷୋଳ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କିଶୋର ଅବସ୍ଥା ରହେ, ଏହା ପରେ ଯୌବନ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ। ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷରେ ମୃତ୍ୟୁ ହେଲେ, ଦୀକ୍ଷିତ କିମ୍ବା ଅଦୀକ୍ଷିତ, ଏହି ନିୟମ ଲାଗୁ ହୁଏ।

ପୂର୍ଵୋକ୍ତମେଵ କର୍ତଵ୍ଯମୀହତେ ଦଶପିଣ୍ଡକମ୍ । ସ୍ଵଲ୍ପକର୍ମପ୍ରସଙ୍ଗାଚ୍ଚ ସ୍ଵଲ୍ପାଦ୍ଵିଷଯବନ୍ଧନାତ୍ ॥ ୨,୨୫.

ପୂର୍ବରୁ କହିଥିବା ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଦଶ ପିଣ୍ଡ ଦେଇ କ୍ରିୟା କରିବା ଉଚିତ୍, କାରଣ ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଜଗତ ସହ ଜଡିତା କମ୍ ଥାଏ।

ସ୍ଵଲ୍ଷାଦ୍ଵପୁଷି ଵସ୍ତ୍ରାଚ୍ଚ କ୍ରିଯାଂ ସ୍ଵଲ୍ପାମପୀଚ୍ଛତି । ଯାଵଦୁପଚଯୋ ଜନ୍ତୁର୍ଯାଵଦ୍ଵିଷଯଵେଷ୍ଟିତଃ ॥ ୨,୨୫.

ଦେହ ଓ ବସ୍ତ୍ର ଛୋଟ ଥିବାରୁ କ୍ରିୟା ମଧ୍ୟ କମ୍ ହୁଏ। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ବଢ଼ୁଛି ଓ ବିଷୟ ମଧ୍ୟରେ ବନ୍ଧିଛି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି କ୍ରିୟା ହେବା ଉଚିତ୍।

ଯଦ୍ଯଦ୍ଯସ୍ଯୋପଜୀଵ୍ଯଂ ସ୍ଯାତ୍ତତ୍ତଦ୍ଦେଯମିହେଚ୍ଛତି । ବ୍ରହ୍ମବୀଜୋଦ୍ଭଵାଃ ପୁତ୍ରା ଦେଵର୍ଷୋଣାଂ ଚ ଵଲ୍ଲଭାଃ ॥ ୨,୨୫.

ଯେଉଁଠି ଯାହା ଜୀବିକା ପାଉଛି, ସେଠି ସେହି ଦେବା ଉଚିତ୍। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଅଂଶରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ପୁଅମାନେ ଦେବତା ଓ ଋଷିମାନଙ୍କ ପ୍ରିୟ।

ଯମେନ ଯମଦୂତୈଶ୍ଚ ଶାସ୍ଯନ୍ତେ ନିଶ୍ଚିତଂ ଖଗ । ବାଲୋ ଵୃଦ୍ଧୋ ଯୁବା ଵାପି ଘଟମିଚ୍ଛନ୍ତି ଦେହିନଃ ॥ ୨,୨୫.

ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଯମ ଓ ତାଙ୍କର ଦୂତମାନେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରନ୍ତି, ହେ ପକ୍ଷୀ। ଶିଶୁ, ବୃଦ୍ଧ କିମ୍ବା ଯୁବା ଯେହେଉଁଠି ହେଉନାହିଁ, ସମସ୍ତ ଦେହୀ ଏକତ୍ୱ ଆଶା କରନ୍ତି।

ସୁଖଂ ଦୁଃ ଖଂ ସଦା ଵେତ୍ତି ଦେହୀ ଵୈ ସର୍ଵଗସ୍ତ୍ଵିହ । ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ତଦାତ୍ମାନଂ ଜୀର୍ଣାଂ ତ୍ଵଚମିଵୋରଗଃ ॥ ୨,୨୫.

ଦେହୀ ଏଠାରେ ସଦା ଶୁଖ ଓ ଦୁଃଖ ଅନୁଭବ କରେ। ସେ ନିଜକୁ ପୁରୁଣା ସାପ ତ୍ୱଚା ପରି ଛାଡ଼ିଦିଏ।

ଅଙ୍ଗୁଷ୍ଠମାତ୍ରଃ ପୁରୁଷୋ ଵାଯୁଭୃତଃ କ୍ଷୁଧାନ୍ଵିତଃ । ତସ୍ମାଦ୍ଦେଯାନି ଦାନାନି ମୃତେ ବାଲେ ସୁନିଶ୍ଚିତମ୍ ॥ ୨,୨୫.

ଅଙ୍ଗୁଠି ପରି ଛୋଟ ଦେହ ଥିବା ପୁରୁଷ, ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ଚଳିତ ଓ ଭୋକରେ ପୀଡ଼ିତ। ଏହି କାରଣରୁ, ଶିଶୁ ମୃତ୍ୟୁ କାଳରେ ନିଶ୍ଚିତ ଦାନ ଦେବା ଉଚିତ୍।

ଜନ୍ମତଃ ପଞ୍ଚ ଵର୍ଷାଣି ଭୁଙ୍କ୍ତେ ଦତ୍ତମସଂସ୍କୃତମ୍ । ପଞ୍ଚଵର୍ଷାଧିକେ ବାଲେ ଵିପତ୍ତିର୍ଯଦି ଜାଯତେ ॥ ୨,୨୫.

ଜନ୍ମରୁ ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଯାହା ଦିଆଯାଏ ତାହା କୌଣସି କ୍ରିୟା ବିନା ଉପଭୋଗ କରେ। ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱ ଶିଶୁ ମୃତ୍ୟୁ ହେଲେ, ଦୁଃଖ ଆସେ।

ଵୃଷୋତ୍ସର୍ଗାଦିକଂ କର୍ମ ସପିଣ୍ଡୀକରଣଂ ଵିନା । ଦ୍ଵାଦଶେ ହନି ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତେ କୁର୍ଯାଚ୍ଛ୍ରାଦ୍ଧାନି ଷୋଡଶ ॥ ୨,୨୫.

ବୃଷ ଛାଡ଼ିବା ଓ ଅନ୍ୟ କ୍ରିୟା, ସପିଣ୍ଡୀକରଣ ଛାଡ଼ି, କରିବା ଉଚିତ୍। ଦ୍ୱାଦଶ ଦିନ ଆସିଲେ, ଷୋଳ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ୍।

ପାଯସେନ ଗୁଡେନାପି ପିଣ୍ଡାନ୍ଦଦ୍ଯାଦ୍ଯଥାକ୍ରମମ୍ । ଉଦକୁମ୍ଭପ୍ରଦାନଂ ଚ ପଦ (ଉପ) ଦାନାନି ଯାନି ଚ ॥ ୨,୨୫.

ପାୟସ କିମ୍ବା ଗୁଡ଼ ସହିତ ପିଣ୍ଡ ଯଥାକ୍ରମେ ଦେବା ଉଚିତ୍। ଜଳକୁମ୍ଭ ଓ ଅନ୍ୟ ଦାନ ମଧ୍ୟ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ୍।

ଭୋଜନାନି ଦ୍ଵିଜେ ଦଦ୍ଯାନ୍ମହାଦାନାଦି ଶକ୍ତିତଃ । ଦୀପଦାନାଦି ଯତ୍କିଞ୍ଚିତ୍ପଞ୍ଚଵର୍ଷାଧିକେ ସଦା ॥ ୨,୨୫.

ଦ୍ୱିଜମାନେଙ୍କୁ ଭୋଜନ ଓ ଶକ୍ତିଅନୁସାରେ ମହାଦାନ ଦେବା ଉଚିତ୍। ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ପରେ ସଦା, ଦୀପ ଦାନ ପରି ଛୋଟ ଦାନ ମଧ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ୍।

କର୍ତଵ୍ଯଂ ଚ ଖଗଶ୍ରେଷ୍ଠ ଵ୍ରତାତ୍ପ୍ରାକ୍ପ୍ରେତତୃପ୍ତଯେ । ଯଦା ନକ୍ରିଯତେ ସର୍ଵଂ ମୁଦ୍ଗଲତ୍ଵଂ ସ ଗଚ୍ଛତି ॥ ୨,୨୫.

ହେ ଖଗଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପୂର୍ବରୁ ଉପବାସ ଆରମ୍ଭରୁ ପୂର୍ବରୁ ପ୍ରେତ ତୃପ୍ତି ପାଇଁ କ୍ରିୟା କରିବା ଦରକାର। କିଛି କରାଯାଇନାହିଁ ହେଲେ, ସେ ମୁଦ୍ଗଳ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ।

ଵ୍ରତାତ୍ପ୍ରାଙ୍ଗେଵ ଦେଯଂ ତୁ ତତଃ ପିତୃଗଣସ୍ଯ ଚ । ସ୍ଵାହାକାରେଣ ଵୈ କୁର୍ଯାଦେକୋଦ୍ଦିଷ୍ଟାନି ଷୋଡଶ ॥ ୨,୨୫.

ଉପବାସ ପୂର୍ବରୁ ଦାନ ଦେବା ଉଚିତ୍, ତାପରେ ପିତୃମାନେଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ। ସ୍ୱାହା ଉଚ୍ଚାରଣ ସହିତ ଷୋଳ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କ୍ରିୟା କରିବା ଉଚିତ୍।

ଋଜୁଦର୍ଭୈସ୍ତିଲୈଃ ଶୁକ୍ଲୈଃ ପ୍ରାଚୀନାଵୀତି ନିଶ୍ଚିତମ୍ । ଅପସଵ୍ଯଂ ଚ କର୍ତଵ୍ଯଂ କୃତେ ଯାନ୍ତି ପରାଂ ଗତିମ୍ ॥ ୨,୨୫.

ସିଧା ଦର୍ଭା ଓ ଧଳା ତିଳ ଦେଇ, ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ବସ୍ତ୍ର ମୁହଁ କରି, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ କ୍ରିୟା କରିବା ଉଚିତ୍। ଅପସବ୍ୟ ରେ କ୍ରିୟା କଲେ, ସେମାନେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଗତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।

ପୁନଶ୍ଚିରାଯୁଷୋ ଭୂତ୍ଵା ଜାଯନ୍ତେ ସ୍ଵକୁଲେ ଧ୍ରୁଵମ୍ । ସର୍ଵସୌଖ୍ଯପ୍ରଦଃ ପୁତ୍ରଃ ପିତ୍ରୋଃ ପ୍ରୀତିଵିଵର୍ଧନଃ ॥ ୨,୨୫.

ପୁଣି ଦୀର୍ଘାୟୁ ହୋଇ ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ନିଜ ପରିବାରରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି । ପୁଅ ସମସ୍ତ ସୁଖ ଦେଇଥାଏ, ମାତାବାପାଙ୍କର ସ୍ନେହ ବଢ଼ାଏ ।

ଆକାଶମେକଂ ହି ଯଥା ଚନ୍ଦ୍ରାଦିତ୍ଯୌ ଯଥୈକତଃ । ଘଟାଦିଷୁ ପୃଥକ୍ସର୍ଵଂ ପଶ୍ଯ ରୂପଂ ଚ ତତ୍ସମମ୍ ॥ ୨,୨୫.

ଯେପରି ଏକ ଆକାଶ ଅଛି, ଏବଂ ଚନ୍ଦ୍ର ସୂର୍ଯ୍ୟ ଏହି ଆକାଶରେ ଏକତ୍ର ରହନ୍ତି, ସେପରି ଘଡ଼ି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପାତ୍ରରେ ଆକୃତି ଭିନ୍ନ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ତାହାର ମୂଳ ଏକ ଅଟୁଟ ଅଛି ।