ଗରୁଡପୁରାଣମ୍

ଗରୁଡ ଉଵାଚ । ମୃତେ ବାଲେ କଥଂ କୁର୍ଯାତ୍ପିଣ୍ଡଦାନାଦିକାଃ କ୍ରିଯାଃ । ଗର୍ଭେଷୁ ଚ ଵିପନ୍ନାନାମାଚୂଡାକରଣାଚ୍ଛିଶୋଃ ॥ ୨,୨୪.

ଗରୁଡ଼ କହିଲେ: ଶିଶୁ ମୃତ୍ୟୁ ହେଲେ କିପରି ପିଣ୍ଡଦାନ ଓ ଅନ୍ୟ କ୍ରିୟା କରିବା ଉଚିତ? ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ଗର୍ଭରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରନ୍ତି, କିମ୍ବା ଶିଶୁଙ୍କର ପ୍ରଥମ ମୁଣ୍ଡ ମୁଣ୍ଡାଇ ହେବା ପୂର୍ବରୁ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ କଣ କରିବା ଉଚିତ?

କଥଂ କିଂ କେନ ଦାତଵ୍ଯଂ ମୃତାନ୍ତେ କୋ ଵିଧିଃ ସ୍ମୃତଃ । ଗରୁଡୋକ୍ତମିତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵିଷ୍ଣୁର୍ଵାକ୍ଯମଥାବ୍ରଵୀତ୍ ॥ ୨,୨୪.

ମୃତ୍ୟୁବେଳେ କେମିତି, କ'ଣ ଏବଂ କିଏ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ? କ'ଣ ନିୟମ ରହିଛି? ଗରୁଡ଼ଙ୍କର ପ୍ରଶ୍ନ ଶୁଣି ବିଷ୍ଣୁ ଏପରି କହିଲେ:

ଶ୍ରୀଵିଷ୍ଣୁରୁଵାଚ । ଯଦି ଗର୍ଭୋ ଵିପଦ୍ଯତେ ସ୍ତ୍ରଵତେ ଵାପି ଯୋଷିତଃ । ଯାଵନ୍ମାସଂ ସ୍ଥିତୋ ଗର୍ଭସ୍ତାଵଦ୍ଦିନମଶୌଚକମ୍ ॥ ୨,୨୪.

ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁ କହିଲେ: ଯଦି ଗର୍ଭ ନଷ୍ଟ ହୁଏ କିମ୍ବା ଜନନୀଙ୍କ ଗର୍ଭପାତ ହୁଏ, ଗର୍ଭ କେତେ ମାସ ରହିଥିଲା, ସେତେ ଦିନ ଅଶୁଚି ରହିବାକୁ ପଡ଼ିବ।

ତସ୍ଯ କିଞ୍ଚିନ୍ନ କର୍ତଵ୍ଯମାତ୍ମନଃ ଶ୍ରେଯ ଇଚ୍ଛତା । ତତୋ ଜାତେ ଵିପନ୍ନେ ତୁ ଆ ଚୂଡାକରଣାଚ୍ଛିଶୋଃ ॥ ୨,୨୪.

ଏପରି ଅବସ୍ଥାରେ ନିଜ ଭଲ ଚାହୁଁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି କିଛି କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। କିନ୍ତୁ ଶିଶୁ ଜନ୍ମ ହୋଇ ପରେ ମୃତ୍ୟୁ ହେଲେ, ଚୂଡ଼ାକରଣ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କ୍ରିୟା କରିବା ଉଚିତ।

ଦୁଗ୍ଧଂ ଭୋଜ୍ଯଂ ତାଶକ୍ତି ବାଲାନାଂ ଚ ପ୍ରଦୀଯତେ । ଆ ଚୂଡାତ୍ପଞ୍ଚଵର୍ଷେ ତୁ ଦେହଦାହୋ ଵିଧୀଯତେ ॥ ୨,୨୪.

ଶିଶୁମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସାମର୍ଥ୍ୟ ଅନୁଯାୟୀ ଦୁଧ ଓ ଖାଦ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ। ଚୂଡ଼ାକରଣ କିମ୍ବା ପାଞ୍ଚବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦେହ ଦାହ କରିବା ନିୟମ ଅଛି।

ଦୁଗ୍ଧଂ ତସ୍ଯ ପ୍ରଦେଯଂ ସ୍ଯାଦ୍ବାଲାନାଂ ଭୋଜନଂ ଶୁଭମ୍ । ପଞ୍ଚଵର୍ଷାଧିକେ ପ୍ରେତେ ସ୍ଵଜାତିଵିହିତାନି ଚ ॥ ୨,୨୪.

ଶିଶୁମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଦୁଧ ଓ ଭଲ ଖାଦ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ। ପାଞ୍ଚବର୍ଷ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱେ ମୃତ୍ୟୁ ହେଲେ, ନିଜ ଜାତି ଅନୁଯାୟୀ କ୍ରିୟା କରିବା ଉଚିତ।

କୁର୍ଯାତ୍କର୍ମାଣି ସର୍ଵାଣି ଚୋଦକୁମ୍ଭାଦି ପାଯସମ୍ । ଦାତଵ୍ଯଂ ତୁ ଖଗଶ୍ରେଷ୍ଠ ଋଣସମ୍ବନ୍ଧକସ୍ତୁ ସଃ ॥ ୨,୨୪.

ସମସ୍ତ କ୍ରିୟା, ଉଦକ କୁମ୍ଭ ଓ ପାୟସ ଦେବା ଉଚିତ। ହେ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି କ୍ରିୟା ଦେହ ଋଣ ପୂରଣ ପାଇଁ ହୁଏ।

ଜାତସ୍ଯ ହି ଧ୍ରୁଵୋ ମୃତ୍ଯୁର୍ଧ୍ରୁଵଂ ଜନ୍ମ ମୃତସ୍ଯ ଚ । କର୍ତଵ୍ଯଂ ପକ୍ଷିଶାର୍ଦୂଲ ପୁନର୍ଦେହକ୍ଷଯାଯ ଵୈ ॥ ୨,୨୪.

ଯେଉଁଠାରେ ଜନ୍ମ ହୁଏ, ସେଠାରେ ମୃତ୍ୟୁ ନିଶ୍ଚିତ, ଏବଂ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଆଉ ଜନ୍ମ ନିଶ୍ଚିତ। ଏହିପରି ଦେହ ନାଶ ପାଇଁ କ୍ରିୟା କରିବା ଦରକାର।

ତସ୍ମୈ ଯଦ୍ରୋଚତେ ଦେଯମଦତ୍ତ୍ଵା ନିର୍ଧନେ କୁଲେ । ସ୍ଵଲ୍ପାଯୁର୍ନିର୍ଧନୋ ଭୂତ୍ଵା ରତିଭକ୍ତିଵିଵର୍ଜିତଃ ॥ ୨,୨୪.

ଯେଉଁଥିରେ ମନ ପସନ୍ଦ ହୁଏ, ସେଇ ଦେବା ଉଚିତ। ଦରିଦ୍ର ପରିବାରରେ ଦିଆଯାଏନି, ତେବେ ଅଳ୍ପଆୟୁ, ଦରିଦ୍ରତା ଓ ଆନନ୍ଦ ଭକ୍ତିର ଅଭାବ ହୁଏ।

ପୁନର୍ଜନ୍ମାପ୍ନୁଯାନ୍ମର୍ତ୍ଯସ୍ତସ୍ମାଦ୍ଦେଯମୃତେ ଶିଶୋଃ । ପୁରାଣେ ଗୀଯତେ ଗାଥା ସର୍ଵଥା ପ୍ରତିଭାତି ମେ ॥ ୨,୨୪.

ମୃତ ଶିଶୁ ପାଇଁ ଦାନ ନ କଲେ ମଣିଷ ପୁନଃ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ। ପୁରାଣରେ ଏହି କଥା ଗାଥା ଭାବେ ଗାଯାଯାଇଛି, ଏହା ସଫଳ ଭାବେ ମୋତେ ଦିଶେ।

ମିଷ୍ଟାନ୍ନଂ ଭୋଜନଂ ଦେଯଂ ଦାନେ ଶକ୍ତିସ୍ତୁ ଦୁର୍ଲଭା । ଭୋଜ୍ଯେ ଭୋଜନଶକ୍ତିଶ୍ଚ ରତିଶକ୍ତିର୍ଵରସ୍ତ୍ରିଯଃ ॥ ୨,୨୪.

ମିଠା ଖାଦ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ, କିନ୍ତୁ ଦାନ କରିବା ସାମର୍ଥ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ। ଖାଦ୍ୟରେ ଖାଇବାର ଶକ୍ତି ଅଛି, ଭଲ ଜନୀମାନେ ଆନନ୍ଦ ଦେଇପାରନ୍ତି।

ଵିଭଵେ ଦାନଶକ୍ତିଶ୍ଚ ନାଲ୍ପସ୍ଯ ତପସଃ ଫଲମ୍ । ଦାନାଦ୍ଭୋଗାନଵାପ୍ନୋତି ସୌଖ୍ଯଂ ତୀର୍ଥସ୍ଯ ସେଵନାତ୍ । ସୁଭାଷଣାନ୍ମୃତୋ ଯସ୍ତୁ ସ ଵିଦ୍ଵାନ୍ଧର୍ମଵିତ୍ତମଃ ॥ ୨,୨୪.

ଧନରେ ଦାନ କରିବାର ଶକ୍ତି ଅଛି; ଦରିଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ତପସ୍ୟାର ଫଳ ନାହିଁ। ଦାନରେ ଭୋଗ ମିଳେ, ତୀର୍ଥ ଦର୍ଶନରେ ସୁଖ ମିଳେ, ଭଲ କଥା କହିଲେ ମୃତ ଜଣେ ଧର୍ମ ଜ୍ଞାନୀ ହୁଏ।

ଅଦତ୍ତଦାନାଚ୍ଚ ଭଵେଦ୍ଦରିଦ୍ରୋ ଦରିଦ୍ରଭାଵାଚ୍ଚ କରୋତିପାପମ୍ । ପାପପ୍ରଭାଵାନ୍ନରକଂ ପ୍ରଯାତି ପୁନର୍ଦରିଦ୍ରଃ ପୁନରେଵ ପାପୀ ॥ ୨,୨୪.

ଯାହା ଦେବା ଉଚିତ, ଦେଇନଥିଲେ ଦରିଦ୍ର ହୁଏ; ଦରିଦ୍ରତାରୁ ପାପ କରେ; ପାପର ଫଳରେ ନରକକୁ ଯାଏ, ପୁନି ଦରିଦ୍ର ଓ ପାପୀ ହୁଏ।

ଶ୍ରୀଗରୁଡମହାପୁରାଣମ୍ ୨୫ ଶ୍ରୀଵିଷ୍ଣୁରୁଵାଚ । ଅତଃ ପରଂ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ପୁରୁଷସ୍ତ୍ରୀ ଵିନିର୍ଣଯମ୍ । ଜୀଵନ୍ଵାପି ମୃତୋ ଵାପି ପଞ୍ଚଵର୍ଷାଧିକୋଽପି ଵା ॥ ୨,୨୫.

ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁ କହିଲେ: ଏବେ ମୁଁ ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀଙ୍କ ନିୟମ କହିବି, ସେମାନେ ବଞ୍ଚିତ କିମ୍ବା ମୃତ, ପାଞ୍ଚବର୍ଷ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ।

ପୂର୍ଣେ ତୁ ପଞ୍ଚମେ ଵର୍ଷେ ପୁମାଂଶ୍ଚୈଵ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତଃ । ସର୍ଵୈନ୍ଦ୍ରିଯାଣି ଜାନାତି ରୂପାରୂପଵିପର୍ଯଯୌ ॥ ୨,୨୫.

ପାଞ୍ଚମ ବର୍ଷ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ, ପୁଅ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହୁଏ; ସେ ସମସ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ରୂପ-ଅରୂପ ଭେଦ ବୁଝିପାରେ।

ପୂର୍ଵକର୍ମଵିପାକେନ ପ୍ରାଣିନାଂ ଵଧବନ୍ଧନମ୍ । ଵିପ୍ରାଦୀନନ୍ତ୍ଯଜାନ୍ସର୍ଵାନ୍ପାପଂ ମାରଯତି ଧ୍ରୁଵମ୍ ॥ ୨,୨୫.

ପୂର୍ବ କର୍ମର ଫଳରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ହତ୍ୟା ଓ ବନ୍ଧନରେ ପଡ଼ନ୍ତି; ବ୍ରାହ୍ମଣ ଠାରୁ ଅନ୍ତ୍ୟଜ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପାପ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ନଶ୍ଟ କରେ।

ଗର୍ଭେ ନଷ୍ଟେ କ୍ରିଯା ନାସ୍ତି ଦୁଗ୍ଧଂ ଦେଯଂ ମୃତେ ଶିଶୌ । ପରଂ ଚ ପାଯସଂ କ୍ଷୀରଂ ଦଦ୍ଯାଦ୍ଵଲଵିପତ୍ତିତଃ ॥ ୨,୨୫.

ଗର୍ଭ ନଷ୍ଟ ହେଲେ କୌଣସି କ୍ରିୟା ନାହିଁ; ମୃତ ଶିଶୁ ପାଇଁ ଦୁଧ ଦେବା ଉଚିତ। ଶିଶୁ ଅପମୃତ୍ୟୁ ହେଲେ ପାୟସ କିମ୍ବା କ୍ଷୀର ଦେବା ଉଚିତ।

ଏକାଦଶାହଂ ଦ୍ଵାଦଶାହଂ ଵୃଷଂ ଵୃଷଵିଧିଂ ଵିନା । ମହାଦାନଵିହୀନଂ ଚ କୁମାରେ କୃତ୍ଯମାଦିଶେତ୍ ॥ ୨,୨୫.

ଏକାଦଶ କିମ୍ବା ଦ୍ୱାଦଶ ଦିନରେ, ବୃଷ ଓ ବୃଷ ନିୟମ ଛାଡ଼ି, ବଡ଼ ଦାନ ଛାଡ଼ି, ପୁଅ ପାଇଁ ଉଚିତ କ୍ରିୟା କରିବା ଉଚିତ।

କୁମାରାଣାଂ ଚୈଵ ବାଲାନାଂ ଭୋଜନଂ ଵସ୍ତ୍ରଵେଷ୍ଟନମ୍ । ବାଲେ ଵା ତରୁଣେ ଵୃଦ୍ଧେ ଘଟୋ ଭଵତି ଵୈ ମୃତେ ॥ ୨,୨୫.

ପୁଅ ଓ ଶିଶୁମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଖାଦ୍ୟ ଓ ବସ୍ତ୍ର ଦେବା ଉଚିତ। ଶିଶୁ, ଯୁବକ କିମ୍ବା ବୃଦ୍ଧ ଯେଉଁ ହେଉନାହିଁ, ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଘଟ କ୍ରିୟା କରିବା ଦରକାର।

ଭୂମୌ ଵିନିଃ କ୍ଷିପେଦ୍ବାଲଂ ଦ୍ଵିମାସୋନଂ ଦ୍ଵିଵାର୍ଷିକମ୍ । ତତଃ ପରଂ ଖଗଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେହଦାହୋ ଵିଧୋଯତେ ॥ ୨,୨୫.

ଦୁଇ ମାସ କିମ୍ବା ଦୁଇ ବର୍ଷର ଶିଶୁକୁ ଭୂମିରେ ରଖିବା ଉଚିତ୍। ଏହା ପରେ, ହେ ଖଗଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦେହକୁ ଦାହ କରିବା ନିୟମ ଅଛି।

ଶିଶୁରା ଦନ୍ତଜନନାଦ୍ବାଲଃ ସ୍ଯାଦ୍ଯାଵଦାଶିଖମ୍ । କଥ୍ଯତେ ସର୍ଵଶାସ୍ତ୍ରେଷୁ କୁମାରୋ ମୌଞ୍ଜିବନ୍ଧନାତ୍ ॥ ୨,୨୫.

ଦାନ୍ତ ଆସିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶିଶୁ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଏବଂ ଚୂଡ଼ା ହେବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ନାମ ରହିଥାଏ। ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରରେ, ମୌଞ୍ଜୀ ବନ୍ଧନ ପରେ କୁମାର ଆରମ୍ଭ ହୁଏ।

ଶୂଦ୍ରାଦୀନାଂ କଥଂ କୁର୍ଯାତ୍ସଂଶଯୋ ମୌଞ୍ଜିଵର୍ଜନାତ୍ । ଗର୍ଭାଚ୍ଚ ନଵମଂ ହିତ୍ଵା ଶିଶୁରାମାସଷୋଡଶମ୍ ॥ ୨,୨୫.

ଶୂଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମୌଞ୍ଜୀ ବନ୍ଧନ ନ କରିଥିବାରୁ କିପରି କରିବେ? ଗର୍ଭରୁ ନବମ ମାସ ପରେ ଶିଶୁକୁ ଷୋଳ ମାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଗଣନା କରାଯାଏ।

ବାଲଶ୍ଚାଥ ପରଞ୍ଜ୍ଞେଯ ଆମାସସପ୍ତଵିଂଶତି । ଆ ପଞ୍ଚ ଵର୍ଷାତ୍କୌମାରଃ ପୌଗଣ୍ଡୋ ନଵହାଂଯନଃ ॥ ୨,୨୫.

ଏହା ପରେ, ହେ ପକ୍ଷୀ, ଶିଶୁ ବୋଲି ସତେଇ ମାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କୁହାଯାଏ। ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କୌମାର୍ୟ ଓ ନଉ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୌଗଣ୍ଡ ଅବସ୍ଥା ରହିଥାଏ।

କିଶୋରଃ ଷୋଡଶାବ୍ଦଃ ସ୍ଯାତ୍ତତୋ ଯୌଵନମାଦିଶେତ୍ । ମୃତୋଽପି ପଞ୍ଚମେ ଵର୍ଷେ ଅଵୃତଃ ସଵୃତୋଽପି ଵା ॥ ୨,୨୫.

ଷୋଳ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କିଶୋର ଅବସ୍ଥା ରହେ, ଏହା ପରେ ଯୌବନ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ। ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷରେ ମୃତ୍ୟୁ ହେଲେ, ଦୀକ୍ଷିତ କିମ୍ବା ଅଦୀକ୍ଷିତ, ଏହି ନିୟମ ଲାଗୁ ହୁଏ।

ପୂର୍ଵୋକ୍ତମେଵ କର୍ତଵ୍ଯମୀହତେ ଦଶପିଣ୍ଡକମ୍ । ସ୍ଵଲ୍ପକର୍ମପ୍ରସଙ୍ଗାଚ୍ଚ ସ୍ଵଲ୍ପାଦ୍ଵିଷଯବନ୍ଧନାତ୍ ॥ ୨,୨୫.

ପୂର୍ବରୁ କହିଥିବା ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଦଶ ପିଣ୍ଡ ଦେଇ କ୍ରିୟା କରିବା ଉଚିତ୍, କାରଣ ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଜଗତ ସହ ଜଡିତା କମ୍ ଥାଏ।

ସ୍ଵଲ୍ଷାଦ୍ଵପୁଷି ଵସ୍ତ୍ରାଚ୍ଚ କ୍ରିଯାଂ ସ୍ଵଲ୍ପାମପୀଚ୍ଛତି । ଯାଵଦୁପଚଯୋ ଜନ୍ତୁର୍ଯାଵଦ୍ଵିଷଯଵେଷ୍ଟିତଃ ॥ ୨,୨୫.

ଦେହ ଓ ବସ୍ତ୍ର ଛୋଟ ଥିବାରୁ କ୍ରିୟା ମଧ୍ୟ କମ୍ ହୁଏ। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ବଢ଼ୁଛି ଓ ବିଷୟ ମଧ୍ୟରେ ବନ୍ଧିଛି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି କ୍ରିୟା ହେବା ଉଚିତ୍।

ଯଦ୍ଯଦ୍ଯସ୍ଯୋପଜୀଵ୍ଯଂ ସ୍ଯାତ୍ତତ୍ତଦ୍ଦେଯମିହେଚ୍ଛତି । ବ୍ରହ୍ମବୀଜୋଦ୍ଭଵାଃ ପୁତ୍ରା ଦେଵର୍ଷୋଣାଂ ଚ ଵଲ୍ଲଭାଃ ॥ ୨,୨୫.

ଯେଉଁଠି ଯାହା ଜୀବିକା ପାଉଛି, ସେଠି ସେହି ଦେବା ଉଚିତ୍। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଅଂଶରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ପୁଅମାନେ ଦେବତା ଓ ଋଷିମାନଙ୍କ ପ୍ରିୟ।

ଯମେନ ଯମଦୂତୈଶ୍ଚ ଶାସ୍ଯନ୍ତେ ନିଶ୍ଚିତଂ ଖଗ । ବାଲୋ ଵୃଦ୍ଧୋ ଯୁବା ଵାପି ଘଟମିଚ୍ଛନ୍ତି ଦେହିନଃ ॥ ୨,୨୫.

ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଯମ ଓ ତାଙ୍କର ଦୂତମାନେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରନ୍ତି, ହେ ପକ୍ଷୀ। ଶିଶୁ, ବୃଦ୍ଧ କିମ୍ବା ଯୁବା ଯେହେଉଁଠି ହେଉନାହିଁ, ସମସ୍ତ ଦେହୀ ଏକତ୍ୱ ଆଶା କରନ୍ତି।

ସୁଖଂ ଦୁଃ ଖଂ ସଦା ଵେତ୍ତି ଦେହୀ ଵୈ ସର୍ଵଗସ୍ତ୍ଵିହ । ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ତଦାତ୍ମାନଂ ଜୀର୍ଣାଂ ତ୍ଵଚମିଵୋରଗଃ ॥ ୨,୨୫.

ଦେହୀ ଏଠାରେ ସଦା ଶୁଖ ଓ ଦୁଃଖ ଅନୁଭବ କରେ। ସେ ନିଜକୁ ପୁରୁଣା ସାପ ତ୍ୱଚା ପରି ଛାଡ଼ିଦିଏ।