ଗରୁଡପୁରାଣମ୍

କୁମାରୀଂ ବ୍ରାହ୍ମଣାନାଂ ତୁ ଵିଵାହଯତି ଶକ୍ତିତଃ । ଵିଦ୍ଯାଦୋଽଭଯଦଶ୍ଚୈଵ ନ ପ୍ରେତୋ ଜାଯତେ ନରଃ ॥ ୨,୨୨.

ଯିଏ ନିଜ ଶକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କନ୍ୟା ବିବାହ ଦେଇଥାଏ, ଶିକ୍ଷା ଦିଏ କିମ୍ବା ଭୟ ହଟାଏ, ସେ ପିତୃ ହୁଏ ନାହିଁ।

ଶୂଦ୍ରାନ୍ନେନ ତୁ ଭୁକ୍ତେନ ଜଠରସ୍ଥେନ ଯୋ ମୃତଃ । ଦୁର୍ମୃତ୍ଯୁନା ମୃତୋ ଯଶ୍ଚ ସ ପ୍ରେତୋ ଜାଯତେ ନରଃ ॥ ୨,୨୨.

ଯିଏ ଶୂଦ୍ରଙ୍କ ହାତରେ ପକାଇଥିବା ଖାଦ୍ୟ ଖାଇ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରେ, କିମ୍ବା ଅଶୁଭ ମୃତ୍ୟୁ ହୁଏ, ସେ ପିତୃ ହୁଏ।

ଅଯାଜ୍ଯଯାଜକଶ୍ଚୈଵ ଯାଜ୍ଯାନାଂ ଚ ଵିଵର୍ଜକଃ । କାରୁଭିଶ୍ଚ ରତୋ ନିତ୍ଯଂ ସ ପ୍ରେତୋ ଜାଯତେ ନରଃ ॥ ୨,୨୨.

ଯିଏ ଅଯୋଗ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ କରେ, ଯେଉଁମାନେ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ବଞ୍ଚିତ, କିମ୍ବା ସଦା କାମ କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ସହିତ ଲାଗିଥାଏ, ସେ ପିତୃ ହୁଏ।

କୃତ୍ଵା ମଦ୍ଯପସମ୍ପର୍କଂ ମଦ୍ଯପସ୍ତ୍ରୀନିଷେଵଣମ୍ । ଅଜ୍ଞାନାଦ୍ଭକ୍ଷଯନ୍ମାଂସଂ ସ ପ୍ରେତୋ ଜାଯତେ ନରଃ ॥ ୨,୨୨.

ଯିଏ ମଦ୍ୟପାନ କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ସହିତ ମିଶେ, ମଦ୍ୟପାନ କରୁଥିବା ଜନାନୀଙ୍କ ସହିତ ରହେ, କିମ୍ବା ଅଜ୍ଞାନରେ ମାଂସ ଖାଏ, ସେ ପିତୃ ହୁଏ।

ଦେଵଦ୍ରଵ୍ଯଂ ଚ ବ୍ରହ୍ମସ୍ଵଂ ଗୁରୁଦ୍ରଵ୍ଯଂ ତଥୈଵ ଚ । କନ୍ଯାଂ ଦଦାତି ଶୁଲ୍କେନ ସ ପ୍ରେତୋ ଜାଯତେ ନରଃ ॥ ୨,୨୨.

ଯିଏ ଦେବତା, ବ୍ରାହ୍ମଣ କିମ୍ବା ଗୁରୁଙ୍କ ସମ୍ପତ୍ତି ଦେଇଦିଏ, କିମ୍ବା କନ୍ୟାକୁ ମୂଲ୍ୟ ନେଇ ବିବାହ କରାଏ, ସେ ପିତୃ ହୁଏ।

ମାତରଂ ଭଗିନୀଂ ଭାର୍ଯାଂ ସ୍ନୁଷାଂ ଦୁହିତରଂ ତଥାଃ । ଅଦୃଷ୍ଟଦୋଷାସ୍ତ୍ଯଜତି ସ ପ୍ରେତୋ ଜାଦୃ ॥ ୨,୨୨.

ଯିଏ ନିଜ ମାଆ, ଭଉଣୀ, ଜନାନୀ, ପୁଅବୋହୁ କିମ୍ବା ଝିଅକୁ ତାଙ୍କ ଦୋଷ ଛଡ଼ା ତ୍ୟାଗ କରେ, ସେ ପିତୃ ହୁଏ।

ନ୍ଯାସାପହର୍ତା ମିତ୍ରଧ୍ରୁକ୍ପରଦାରରତଃ ସଦା । ଵିଶ୍ଵାସଘାତୀ କୂଟଶ୍ଚ ସ ପ୍ରେଦୃ ॥ ୨,୨୨.

ଯିଏ ଅମାନତ ଚୋରି କରେ, ବନ୍ଧୁଙ୍କୁ ଧୋକା ଦିଏ, ସଦା ପରସ୍ତ୍ରୀ ସହିତ ଲାଗିଥାଏ, ବିଶ୍ୱାସ ଭଙ୍ଗ କରେ କିମ୍ବା ଚତୁରି କରେ, ସେ ପିତୃ ହୁଏ।

ଭ୍ରାତୃଧ୍ରୁଗ୍ବ୍ରହ୍ମହା ଗୋଘ୍ନଃ ସୁରାପୋ ଗୁରୁତଲ୍ପଗଃ । କୁଲମାର୍ଗଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ହ୍ଯନୃତୋକ୍ତୌ ସଦା ରତଃ । ହର୍ତା ହେମ୍ନଶ୍ଚ ଭୂମେଶ୍ଚ ସ ପ୍ରେଦୃ ॥ ୨,୨୨.

ଯିଏ ଭାଇକୁ ଧୋକା ଦେଉଛି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା କରୁଛି, ଗାଈ ମାରୁଛି, ମଦ୍ୟପାନ କରୁଛି, ଗୁରୁଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା ସହ ଅପରାଧ କରୁଛି, ବଂଶର ପଥ ଛାଡ଼ିଦେଇଛି, ସବୁବେଳେ ମିଥ୍ୟା କଥା କହୁଛି, କିମ୍ବା ସୋନା ଓ ଜମି ଚୋରି କରୁଛି—ସେମାନେ ପ୍ରେତ ହୋଇଯାନ୍ତି।

ଭୀଷ୍ମ ଉଵାଚ । ଏଵଂ ବ୍ରୁଵତି ଵୈ ଵିପ୍ରେ ଆକାଶେ ଦୁନ୍ଦୁଭିସ୍ଵନଃ । ଅପତତ୍ପୁଷ୍ପଵର୍ଷଂ ଚ ଦେଵର୍ମୁକ୍ତଂ ଦ୍ଵିଜୋପରି ॥ ୨,୨୨.

ଭୀଷ୍ମ କହିଲେ: ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏପରି କହିବା ସମୟରେ ଆକାଶରେ ଦେବତାମାନେ ଢୋଳ ବଜାଇଲେ ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଉପରେ ଫୁଲର ବୃଷ୍ଟି ପଡ଼ିଲା।

ପଞ୍ଚ ଦେଵଵିମାନାନି ପ୍ରେତାନାମାଗତାନି ଵୈ । ସ୍ଵର୍ଗଂ ଗତା ଵିମାନୈସ୍ତେ ଦିଵ୍ଯୈଃ ସଂପୃଚ୍ଛ୍ଯ ତଂ ମୁନିମ୍ ॥ ୨,୨୨.

ପାଞ୍ଚଟି ଦେବତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ରଥ ପ୍ରେତମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଆସିଲା। ସେମାନେ ସେହି ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଚଢ଼ି, ମୁନିଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାସହ ନମସ୍କାର କରି, ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।

ଜ୍ଞାନଂ ଵିପ୍ରସ୍ଯ ସମ୍ଭାଷାତ୍ପୁଣ୍ଯସଂକୀର୍ତନେନ ଚ । ପ୍ରେତାଃ ପାପଵିନିର୍ମୁକ୍ତାଃ ପରଂ ପଦମଵାପ୍ନୁଯୁଃ ॥ ୨,୨୨.

ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ସହ କଥାବାର୍ତ୍ତା କରିବା ଓ ପୁଣ୍ୟର ଗୁଣଗାନ କରିବା ଦ୍ୱାରା, ପ୍ରେତମାନେ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରି, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ।

ସୂତ ଉଵାଚ । ଇଦମାଖ୍ଯାନକଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା କମ୍ପିତୋଽଶ୍ଵତ୍ଥପତ୍ରଵତ୍ । ମାନୁଷାଣାଂ ହିତାର୍ଥାଯ ଗରୁଡଃ ପୃଷ୍ଟଵାନ୍ପୁନଃ ॥ ୨,୨୨.

ସୂତ କହିଲେ: ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଅଶ୍ୱତ୍ଥ ଗଛର ପତ୍ର ପରି କମ୍ପିତ ହେଇ, ଗରୁଡ଼ ମାନବମାନଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ ପୁନିଥରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ।

ଶ୍ରୀଗରୁଡମହାପୁରାଣମ୍ ୨୩ ଗରୁଡ ଉଵାଚ । କିଙ୍କିଂ କୁର୍ଵନ୍ତି ଵୈ ପ୍ରେତାଃ ପିଶାଚତ୍ଵେଵ୍ଯଵସ୍ଥିତାଃ । ଵଦନ୍ତି ଵା କଦାଚିତ୍କିଂ ତଦ୍ଵଦସ୍ଵ ସୁରେଶ୍ଵର ॥ ୨,୨୩.

ଗରୁଡ଼ ପଚାରିଲେ: ପ୍ରେତମାନେ ଯେତେବେଳେ ପିଶାଚ ଭାବରେ ଅବସ୍ଥିତ ରହନ୍ତି, ସେମାନେ କଣ କରନ୍ତି? ସେମାନେ କେବେ କେବେ କଥା କହନ୍ତି କି? ହେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ମହାପ୍ରଭୁ, ଦୟାକରି ଏହି କଥା ମୋତେ କୁହନ୍ତୁ।

ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ । ତେଷାଂ ସ୍ଵରୂପଂ ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଚିହ୍ନଂ ସ୍ଵପ୍ନଂ ଯଥାତଥମ୍ । କ୍ଷୁତ୍ପିପାସାର୍ଦିତାସ୍ତେ ଵୈ ପ୍ରଵିଶେଯୁଃ ସ୍ଵଵେଶ୍ମନି ॥ ୨,୨୩.

ପ୍ରଭୁ କହିଲେ: ମୁଁ ସେମାନଙ୍କର ରୂପ, ଚିହ୍ନ ଏବଂ ସ୍ୱପ୍ନକୁ ଯଥାଯଥ୍ୟ ଭାବରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବି। ଖାଦ୍ୟ ଓ ପାନୀୟର ଅଭାବରେ କ୍ଷୁଦା ଓ ତ୍ରୁଷ୍ଣାରେ ପୀଡିତ ହୋଇ, ସେମାନେ ନିଜ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି।

ପ୍ରତିଷ୍ଠା ଵାଯୁଦେହେଷୁ ଶଯାନାଂସ୍ତୁ ସ୍ଵଵଂଶଜାନ୍ । ତତ୍ର ଯଚ୍ଛନ୍ତି ଲିଙ୍ଗାନି ଦର୍ଶଯନ୍ତି ଖଗେଶ୍ଵର ॥ ୨,୨୩.

ସେମାନେ ବାୟୁର ଦେହରେ ବସି, ନିଜ ବଂଶଜମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଶୋଇଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାନ୍ତି। ସେଠାରେ ସେମାନେ ନିଜ ଚିହ୍ନଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖାନ୍ତି, ହେ ଖଗେଶ୍ୱର।

ସ୍ଵପୁତ୍ରସ୍ଵକଲତ୍ରାଣି ସ୍ଵବନ୍ଧୁନ୍ତତ୍ର ଗଚ୍ଛତି । ହଯୋ ଗଜୋ ଵୃଷୋ ମର୍ତ୍ଯୋଦୃଶ୍ଯତେ ଵିକୃତାନନଃ ॥ ୨,୨୩.

ସେମାନେ ନିଜ ପୁଅ, ଜଣେ ଜନାନୀ, ଓ ଆତ୍ମୀୟମାନେ ନିକଟକୁ ଯାନ୍ତି; ସେଠାରେ ଘୋଡ଼ା, ହାତୀ, ବୃଷ, କିମ୍ବା ବିକୃତ ମୁହଁ ଥିବା ମଣିଷ ଦେଖାଯାଏ।

ଶଯାନଂ ଵିପରୀତଂ ତୁ ଆତ୍ମାନଂ ଚ ଵିପର୍ଯଯମ୍ । ଉତ୍ଥିତଃ ପଶ୍ଯତି ଯସ୍ତୁ ତଦ୍ଵିନ୍ଦ୍ଯାତ୍ପ୍ରେତନିର୍ମିତମ୍ ॥ ୨,୨୩.

ଯଦି କେହି ନିଜକୁ ଉଲ୍ଟା ଅବସ୍ଥାରେ ଶୁଇଥିବା ବା ଅସ୍ୱାଭାବିକ ଭାବରେ ଦେଖେ, ଏବଂ ଉଠିବା ପରେ ଏହା ଅନୁଭବ କରେ, ତେବେ ଜାଣିବା ଯେ ଏହା ପ୍ରେତର କାରଣ।

ସ୍ଵପ୍ନେ ନରୌ ହି ନିଗଡୈର୍ବଧ୍ଯତେ ବହୁଧା ଯଦି । ଅନ୍ନଂ ଚ ଯାଚତେ ସ୍ଵପ୍ନେ କୁଵେଷଃ ପୂର୍ଵଜୋ ମୃତଃ ॥ ୨,୨୩.

ସ୍ୱପ୍ନରେ ଯଦି କେହି ପୁରୁଷ ନାନା ପ୍ରକାର ଶୃଙ୍ଖଳାରେ ବାନ୍ଧାଯାଏ, କିମ୍ବା ଭିକ୍ଷା ମାଗେ, କିମ୍ବା ମୃତ ପୂର୍ବଜ କୁ ଅପବିତ୍ର ଆକାରରେ ଦେଖେ,

ସ୍ଵପ୍ନେ ଯୋ ଭୁଜ୍ଯମାନସ୍ଯ ଗୃହୀତ୍ଵାନ୍ନଂ ପଲାଯତେ । ଆତ୍ମନସ୍ତୁ ପରୋ ଵାପି ତୃଷାର୍ତସ୍ତୁ ଜଲଂ ପିବେତ୍ ॥ ୨,୨୩.

ସ୍ୱପ୍ନରେ ଯଦି କେହି ଖାଉଥିବା ଲୋକଙ୍କ ଖାଦ୍ୟ ଚୁରି କରି ପଳାଇଯାଏ, କିମ୍ବା ନିଜେ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟେ କେହି ତୀବ୍ର ତୃଷ୍ଣାରେ ପାଣି ପିଏ,

ଵୃଷଭାରୋହଣଂ ସ୍ଵପ୍ନେ ଵୃଷଭୈଃ ସହ ଗଚ୍ଛତି । ଉତ୍ପତ୍ଯ ଗଗନଂ ଯାତି ତୀର୍ଥେ ଯାତି କ୍ଷୁଧାତୁରଃ ॥ ୨,୨୩.

ସ୍ୱପ୍ନରେ ଯଦି କେହି ବୃଷଭ ଉପରେ ଚଢ଼ିଥାଏ, କିମ୍ବା ବୃଷଭମାନେ ସହିତ ଯାଏ, କିମ୍ବା ଆକାଶକୁ ଉଡ଼ିଯାଏ, କିମ୍ବା ଭୋକରେ ଏକ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ଯାଏ,

ସ୍ଵଵାଚା ଵଦତେ ଯସ୍ତୁ ଗୋଵୃଷଦ୍ଵିଜାଵାଜିଷୁ । ଲିଙ୍ଗେ ଗଜେ ତଥା ଦେଵେ ଭୂତେ ପ୍ରେତେ ନିଶାଚରେ ॥ ୨,୨୩.

ସ୍ୱପ୍ନରେ ଯଦି କେହି ଗାଈ, ବୃଷଭ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଘୋଡ଼ା, ହାତୀ, ଦେବତା, ଭୂତ, ପ୍ରେତ କିମ୍ବା ନିଶାରେ ଘୁରୁଥିବା ପ୍ରାଣୀ ବିଷୟରେ କଥା କହେ,

ସ୍ଵପ୍ନମଧ୍ଯେ ତୁ ପକ୍ଷୀନ୍ଦ୍ର ପ୍ରେତଲିଙ୍ଗାନ୍ଯନେକଧା । ସ୍ଵକଲତ୍ରଂ ସ୍ଵବନ୍ଧୁଂ ଵା ସ୍ଵସୁତଂ ସ୍ଵପତିଂ ଵିଭୁମ୍ । ଵିଦ୍ଯମାନଂ ମୃତଂ ପଶ୍ଯେତ୍ପ୍ରେତଦୋଷେଣ ନିଶ୍ଚିତମ୍ ॥ ୨,୨୩.

ହେ ପକ୍ଷୀରାଜ, ସ୍ୱପ୍ନରେ ଯଦି ଅନେକ ପ୍ରେତ ଚିହ୍ନ ଦେଖାଯାଏ, କିମ୍ବା ନିଜ ଭାର୍ଯ୍ୟା, ପରିବାର, ପୁଅ କିମ୍ବା ସ୍ୱାମୀ—ଜୀବନ୍ତ କିମ୍ବା ମୃତ—ଦେଖାଯାଏ, ଏହା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପ୍ରେତ ଦୋଷର କାରଣ।

ଯାଚତେ ଯଃ ପରଂ ସ୍ଵପ୍ନେ କ୍ଷୁତ୍ତୃଡ୍ଭ୍ଯାଂ ଚ ପରିପ୍ଲୁତଃ । ତୀର୍ଥେ ଗତ୍ଵା ଦହେତ୍ପିଣ୍ଡାନ୍ପ୍ରେତଦୌଷୈର୍ନ ସଂଶଯଃ ॥ ୨,୨୩.

ସ୍ୱପ୍ନରେ ଯଦି ଜଣେ ଅନ୍ୟ ଲୋକଙ୍କୁ ଖାଇବା ପାଇଁ ମାଗୁଛି, ଭୋକ ଓ ତିଆରେ ପୀଡ଼ିତ, କିମ୍ବା ତୀର୍ଥକୁ ଯାଇ ପିଣ୍ଡ ଦାହ କରୁଛି, ଏହା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପ୍ରେତ ଦୋଷର ଲକ୍ଷଣ।

ନିର୍ଗଚ୍ଛେଦ୍ଵା ଗୃହାଦ୍ଵାପି ସ୍ଵପ୍ନେ ପୁତ୍ରସ୍ତଥା ପଶୁଃ । ପିତା ଭ୍ରାତା କଲତ୍ରଂ ଚ ପ୍ରେତଦୋଷୈସ୍ତୁ ପଶ୍ଯତି ॥ ୨,୨୩.

ସ୍ୱପ୍ନରେ ଯଦି ପୁଅ, ପଶୁ, ବାପା, ଭାଇ କିମ୍ବା ଭାର୍ଯ୍ୟା ଘରୁ ବାହାରିଯାଏ, ଏହା ପ୍ରେତ ଦୋଷରେ ଦେଖାଯାଏ।

ଚିହ୍ନାନ୍ଯେତାନି ପକ୍ଷୀନ୍ଦ୍ର ପ୍ରାଯଶ୍ଚିତ୍ତଂ ନିଵେଦଯେତ୍ । କୃତ୍ଵା ସ୍ନାନଂ ଗୃହେ ତୀର୍ଥେ ଶ୍ରୀଵୃକ୍ଷେ ତର୍ପଣଂ ଜଲୈଃ ॥ ୨,୨୩.

ହେ ପକ୍ଷୀରାଜ, ଏହି ଚିହ୍ନଗୁଡ଼ିକ ପ୍ରେତ ଦୋଷର ଚିହ୍ନ। ଏହା ପାଇଁ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କରିବା ଉଚିତ। ଘରେ କିମ୍ବା ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରି, ପବିତ୍ର ବୃକ୍ଷ ତଳେ ଜଳ ଦେଇ ତର୍ପଣ କରିବା ଦରକାର।

କୃଷ୍ଣଧାନ୍ଯାନି ପୂଜାଂ ଚ ପ୍ରଦଦ୍ଯାଦ୍ଵେଦପାରଗେ । ହୋମଂ କୁର୍ଯାଦ୍ଯଥାଶକ୍ତି ସମ୍ପୂର୍ଣଂ ଵାଚଯେତ୍ସୁଧୀଃ ॥ ୨,୨୩.

ଯେଉଁଠି ବେଦ ଜାଣିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ କଳା ଧାନ ଓ ପୂଜା ଦିଆଯିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ନିଜ ଶକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ ହୋମ କରିବା ଦରକାର। ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କ୍ରିୟା ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ ମଣିଷ ଦ୍ୱାରା ପଢ଼ାଯିବା ଉଚିତ।

ଏତଦ୍ଧି ଶ୍ରଦ୍ଧଯା ଯସ୍ତୁ ପ୍ରେତଲିଙ୍ଗନିଦର୍ଶନମ୍ । ପଠତେ ଶୃଣୁତେ ଵାପି ପ୍ରେତଚିହ୍ନଂ ଵିନଶ୍ଯତି ॥ ୨,୨୩.

ଯେଉଁମାନେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଏହି ପ୍ରେତ ଚିହ୍ନ ଓ ତାହାର ଚିହ୍ନ ଶୁଣନ୍ତି କିମ୍ବା ପଢ଼ନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ପ୍ରେତ ଚିହ୍ନ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।

ଶ୍ରୀଗରୁଡମହାପୁରାଣମ୍ ୨୪ ଗରୁଡ ଉଵାଚ । ନାକାଲେ ମ୍ରିଯତେ କଶ୍ଚିଦିତି ଵେଦାନୁଶାସନମ୍ । କସ୍ମାନ୍ମୃତ୍ଯୁମଵାପ୍ନୋତି ରାଜା ଵା ଶ୍ରୋତ୍ରିଯୋପି ଵା ॥ ୨,୨୪.

ଗରୁଡ଼ କହିଲେ: ବେଦ କହେ କେହି ତାଙ୍କର ସମୟ ପୂର୍ବରୁ ମରନ୍ତି ନାହିଁ। ତେବେ ରାଜା କିମ୍ବା ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ରାହ୍ମଣ ମୃତ୍ୟୁ କାହିଁକି ପାଆନ୍ତି?

ଯଦୁକ୍ତଂ ବ୍ରାହ୍ମଣା ପୂର୍ଵମନୃତଂ ତଦ୍ଧି ଦୃଶ୍ଯତେ । ଵେଦୈରୁକ୍ତଂ ତୁ ଯଦ୍ଵାକ୍ଯଂ ଶତଂ ଜୀଵତି ମାନୁଷେ ॥ ୨,୨୪.

ପୂର୍ବରୁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଯାହା କହିଥିଲେ, ସେଥିରେ ଅସତ୍ୟ ଦେଖାଯାଏ। କିନ୍ତୁ ବେଦ ଯାହା କହେ, ମଣିଷ ଶତବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବଞ୍ଚିଥାଏ।