ଗରୁଡପୁରାଣମ୍

ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ । ସତ୍ଯଂ ଵାପ୍ଯନୃତଂ ଵାପି ଵଦନ୍ତି କ୍ଷିତିଦେଵତାଃ । ତଦା ସଞ୍ଚିନ୍ତ୍ଯ ହୃଦଯେ ସତ୍ଯମେତଦ୍ଦ୍ଵିଜେରିତମ୍ ॥ ୨,୨୧.

ଭଗବାନ କହିଲେ: ସତ୍ୟ କିମ୍ବା ମିଥ୍ୟା, ପୃଥିବୀର ଦେବତାମାନେ କହନ୍ତି; ହୃଦୟରେ ଭାବି, ଦ୍ୱିଜମାନେ ଯାହା କହନ୍ତି ତାହା ସତ୍ୟ ବୋଲି ମନେ କର।

ଭାଵଭକ୍ତିଂ ପୁରସ୍କୃତ୍ଯ ପିତୃଭକ୍ତିପରାଯଣଃ । କୃତ୍ଵା କୃଷ୍ଣବଲିଂ ଚୈଵ ପୁରଶ୍ଚରଣ ପୂର୍ଵକମ୍ ॥ ୨,୨୧.

ଭକ୍ତି ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ, ପିତୃପ୍ରତି ନିଷ୍ଠା ରଖି, ଯଥାବିଧି କ୍ରମରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ବଳି ଦେବା ଉଚିତ।

ଜପହୋମୈସ୍ତଥା ଦାନୈଃ ପ୍ରକୁର୍ଯାଦ୍ଦେହସୋଧନମ୍ । କୃତେନ ତେନ ଵିଘ୍ନାନି ଵିନଶ୍ଯନ୍ତି ଖଗେଶ୍ଵର ॥ ୨,୨୧.

ଜପ, ହୋମ ଓ ଦାନ ଦ୍ୱାରା ଦେହକୁ ପବିତ୍ର କରିବା ଉଚିତ; ଏହିପରି କଲେ ସମସ୍ତ ବିଘ୍ନ ଦୂର ହୁଏ, ହେ ପକ୍ଷୀମାନ୍ୟ।

ଭୂତପ୍ରେତପିଶାଚୈର୍ଵା ସ ଚେଦନ୍ଯୈଃ ପ୍ରପୀଡ୍ଯତେ । ପିତ୍ରୁଦ୍ଦେଶେନ ଵୈ କୁର୍ଯାନ୍ନାରାଯଣବଲିଂ ତଦା । ଵିମୁକ୍ତଃ ସର୍ଵପୀଡାଭ୍ଯ ଇତି ସତ୍ଯଂ ଵଚୋ ମମ ॥ ୨,୨୧.

ଯଦି କାହାରୋ ଭୂତ, ପ୍ରେତ, ପିଶାଚ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କିଛି ଦ୍ୱାରା କଷ୍ଟ ହୁଏ, ତେବେ ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ବଳି ଦେବା ଉଚିତ; ଏଭଳି କଲେ ସମସ୍ତ କଷ୍ଟରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ—ଏହି ମୋ ସତ୍ୟ କଥା।

ପିତୃପୀଡା ଭଵେଦ୍ଯତ୍ର କୃତ୍ଯୈରନ୍ଯୈର୍ନ ମୁଚ୍ଯତେ । ତସ୍ମାତ୍ସର୍ଵପ୍ରଯତ୍ନେନ ପିତୃଭକ୍ତିପରୋ ଭଵେତ୍ ॥ ୨,୨୧.

ଯେଉଁଠାରେ ପିତୃଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦୁଃଖ ହୁଏ ଓ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟରେ ମୁକ୍ତି ମିଳେନାହିଁ, ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ଚେଷ୍ଟାରେ ପିତୃଭକ୍ତି ରଖିବା ଉଚିତ।

ନଵମେ ଦଶମେ ଵର୍ଷେ ପିକ୍ଷୁଦ୍ଦେଶେନ ଵୈ ପୁମାନ୍ । ଗାଯତ୍ତ୍ରୀମଯୁତଂ ଜପ୍ତ୍ଵା ଦଶାଂଶେନ ଚ ହୋମଯେତ୍ ॥ ୨,୨୧.

ନବମ କିମ୍ବା ଦଶମ ବର୍ଷରେ, ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ପୁରୁଷେ ଦଶ ହଜାର ଥର ଗାୟତ୍ରୀ ଜପ କରିବା ଓ ତାହାର ଦଶମାଂଶ ହୋମ କରିବା ଉଚିତ।

କୃତ୍ଵା କୃଷ୍ଣବଲିଂ ପୂର୍ଵଂ ଵୃଷୋତ୍ସର୍ଗାଦିକାଃ କ୍ରିଯାଃ । ସର୍ଵୋପଦ୍ରଵହୀନସ୍ତୁ ସର୍ଵସୌଖ୍ଯମଵାପ୍ନୁଯାତ୍ । ଉତ୍ତମଂ ଲୋକମାପ୍ନୋତି ଜ୍ଞାତିପ୍ରାଧାନ୍ଯମେଵ ଚ ॥ ୨,୨୧.

ପ୍ରଥମେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ବଳି ଦେଇ, ବୃଷ ଛାଡ଼ିବା ଆଦି କ୍ରିୟା କରିଲେ, ସମସ୍ତ ବିପଦ ଦୂର ହୁଏ, ସମସ୍ତ ସୁଖ ମିଳେ, ଉତ୍ତମ ଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ ଓ ଜ୍ଞାତିମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଧାନ୍ୟ ମିଳେ।

ପିତୃମା ତୃସମଂ ଲୋକେ ନାସ୍ତ୍ଯନ୍ଯଦ୍ଦୈଵତଂ ପରମ୍ । ତସ୍ମାତ୍ସର୍ଵପ୍ରଯତ୍ନେନ ପୂଜଯେତ୍ପିତରୌ ସଦା ॥ ୨,୨୧.

ଏହି ଜଗତରେ ପିତୃମାନେ ଠାରୁ ଉପରେ କୌଣସି ଦେବତା ନାହାନ୍ତି; ତେଣୁ ସମସ୍ତ ଚେଷ୍ଟାରେ ସଦା ପିତାମାତାଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ।

ହିତାନାମୁପଦେଷ୍ଟା ହି ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷଂ ଦୈଵତଂ ପିତା । ଅନ୍ଯା ଯା ଦେଵତା ଲୋକେ ନ ଦେହପ୍ରଭଵୋ ହି ତାଃ ॥ ୨,୨୧.

ପିତା ହେଉଛନ୍ତି ନିଜ ଉପଦେଶକ ଓ ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ଦେବତା; ଏହି ଜଗତର ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ଦେହର ସୃଷ୍ଟିକାରକ ନୁହଁନ୍ତି।

ଶରୀରମେଵ ଜନ୍ତୂନାଂ ସ୍ଵର୍ଗମୋକ୍ଷୈକସାଧନମ୍ । ଦେହୋ ଦତ୍ତୋ ହି ଯେନୈଵଂ କୋଽନ୍ଯଃ ପୂଜ୍ଯତମସ୍ତତଃ ॥ ୨,୨୧.

ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ପାଇଁ ଦେହ ହିଁ ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ପାଇଁ ଏକମାତ୍ର ଉପାୟ; ଏହି ଦେହ ଯେଉଁମାନେ ଦେଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଠାରୁ ଅଧିକ ପୂଜ୍ୟ କିଏ ଅଛନ୍ତି?

ଇତି ସଞ୍ଚିନ୍ତ୍ଯହୃଦଯେ ପକ୍ଷିନ୍ଯଦ୍ଯତ୍ପ୍ରଯଚ୍ଛତି । ତତ୍ସର୍ଵମାତ୍ମନା ଭୁଙ୍କ୍ତେ ଦାନଂ ଵେଦଵିଦୋ ଵିଦୁଃ ॥ ୨,୨୧.

ଏଭଳି ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟରେ ଯାହା ଦିଆଯାଏ, ହେ ପକ୍ଷୀ, ସେ ସମସ୍ତ ନିଜେ ଉପଭୋଗ କରେ; ବେଦଜ୍ଞମାନେ ଏହାକୁ ଏକମାତ୍ର ଦାନ ବୋଲି ଜାଣନ୍ତି।

ପୁନ୍ନାମନରକାଦ୍ଯସ୍ମାତ୍ପିତରଂ ତ୍ରାଯତେ ସୁତଃ । ତସ୍ମାତ୍ପୁତ୍ତ୍ର ଇତି ପ୍ରୋକ୍ତ ଇହ ଚାପି ପରତ୍ର ଚ ॥ ୨,୨୧.

ପୁତ୍ର ନାମକ ନରକରୁ ପିତାଙ୍କୁ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାଏ, ତେଣୁ ଏଠାରେ ଓ ପରଲୋକରେ ସେ 'ପୁତ୍ର' ବୋଲି କୁହାଯାଏ।

ଅପମୃତ୍ଯୁମୃତୌ ସ୍ଯାତାଂ ପିତରୌ କସ୍ଯଚିତ୍ଖଗ । ଵ୍ରତତୀର୍ଥାଵିଵାହାଦିଶ୍ରାଦ୍ଧଂ ସଂଵତ୍ସରଂ ତ୍ଯଜେତ୍ ॥ ୨,୨୧.

ଯଦି କାହାରି ପିତା କିମ୍ବା ମାତା ଅକାଳ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରନ୍ତି, ତେବେ ବ୍ରତ, ତୀର୍ଥ, ବିବାହ ଓ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଏକ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବନ୍ଦ କରିବା ଉଚିତ।

ସ୍ଵପ୍ନାଧ୍ଯାଯମିମଂ ଯସ୍ତୁ ପ୍ରେତ ଲିଙ୍ଗନିଦର୍ଶକମ୍ । ଯଃ ପଠେଚ୍ଛୃଣୁଯାଦ୍ଵାପି ପ୍ରେତଚିହ୍ନଂ ନ ପଶ୍ଯତି ॥ ୨,୨୧.

ଏହି ସ୍ୱପ୍ନ ଅଧ୍ୟାୟ, ଯେଉଁଥିରେ ପିତୃଆତ୍ମାଙ୍କ ଚିହ୍ନ ବର୍ଣ୍ଣିତ, ଯିଏ ପଢ଼େ କିମ୍ବା ଶୁଣେ, ସେ କେବେ ପିତୃଆତ୍ମାଙ୍କ ଚିହ୍ନ ଦେଖେନାହିଁ।

ଶ୍ରୀଗରୁଡମହାପୁରାଣମ୍ ୨୨ ଗରୁଡ ଉଵାଚ । ସମ୍ଭଵନ୍ତି କଥଂ ପ୍ରେତାଃ କେନ ତେଷାଂ ଗତିର୍ଭଵେତ୍ । କୀଦୃକ୍ତେଷାଂ ଭଵେଦ୍ରୂପଂ ଭୋଜନଂ କିଂ ଭଵେତ୍ପ୍ରଭୋ ॥ ୨,୨୨.

ଗରୁଡ଼ ପଚାରିଲେ: ପ୍ରେତମାନେ କିପରି ହୁଅନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ଗତି କଣ, ସେମାନଙ୍କ ଆକୃତି କିପରି, ଏବଂ ସେମାନେ କଣ ଖାଆନ୍ତି, ହେ ପ୍ରଭୁ?

ସୁପ୍ରୀତାସ୍ତେ କଥଂ ପ୍ରେତାଃ କ୍ଵ ତିଷ୍ଠନ୍ତି ସୁରେଶ୍ଵର । ପ୍ରସନ୍ନଃ କୃପଯା ଦେଵ ପ୍ରଶ୍ରମେନଂ ଵଦସ୍ଵ ମେ ॥ ୨,୨୨.

ହେ ଦେବତାଙ୍କର ମହାପ୍ରଭୁ, ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଏହି ପ୍ରେତମାନେ କିପରି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି ଏବଂ କେଉଁଠି ବସନ୍ତି? ଦୟାଳୁ ଦେବ, ଦୟା ଓ ଧ୍ୟାନରେ ଏହି କଥା ମୋତେ କହିଦିଅ।

ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ । ପାପକର୍ମରତା ଯେ ଵୈ ପୂର୍ଵକର୍ମଵଶାନୁଗାଃ । ଜାଯନ୍ତେ ତେ ମୃତାଃ ପ୍ରେତାସ୍ତାଞ୍ଛୃଣୁଷ୍ଵ ଵଦାମ୍ଯହମ୍ ॥ ୨,୨୨.

ଶ୍ରୀଭଗବାନ କହିଲେ: ଯେମାନେ ପାପ କାମରେ ଲଗିଥାନ୍ତି ଏବଂ ପୂର୍ବ କର୍ମର ପ୍ରଭାବରେ ବାଧ୍ୟ ହୁଅନ୍ତି, ସେମାନେ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ପ୍ରେତ ହୋଇ ଜନ୍ମ ନେଉନ୍ତି। ଏହି ବିଷୟରେ ମୁଁ ତୁମକୁ କହିବି, ଶୁଣ।

ଵାପୀକୂପତଡାଗାଂଶ୍ଚ ଆରାମଂ ସୁରମନ୍ଦିରମ୍ । ପ୍ରପାଂ ସଦ୍ମ ସୁଵୃକ୍ଷାଂଶ୍ଚ ତଥା ଭୋଜନଶାଲିକାଃ ॥ ୨,୨୨.

ଉଠା ଓ ଖାତ, କୁଆଁ, ପୋଖରୀ, ଉଦ୍ୟାନ, ଦେବମନ୍ଦିର, ପାଣିପାଇବା ଘର, ଘର, ସୁନ୍ଦର ଗଛ ଏବଂ ଖାଦ୍ୟ ଚାଷ କ୍ଷେତ୍ର—

ପିତୃପୈତାମହଂ ଧର୍ମଂ କିକ୍ରୀଣାତି ସ ପାପଭାକ୍ । ମୃତଃ ପ୍ରେତତ୍ଵମାପ୍ନୋତି ଯାଵଦାଭୂତସଂପ୍ଲଵମ୍ ॥ ୨,୨୨.

ଯେ ପାପୀ ନିଜ ପିତାପୁରୁଷଙ୍କର ଧର୍ମ ବେଚିଦିଅନ୍ତି, ସେମାନେ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ସୃଷ୍ଟି ଶେଷ ହେବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରେତ ଭାବକୁ ପାଆନ୍ତି।

ଗୋଚରଂ ଗ୍ରାମସୀମାଂ ତଡାଗାରାମଗହ୍ଵରମ୍ । କର୍ଷଯନ୍ତି ଚ ଯେ ଲୋଭାତ୍ପ୍ରେତାସ୍ତେ ଵୈ ଭଵନ୍ତି ହି ॥ ୨,୨୨.

ଯେମାନେ ଲୋଭରେ ଚରାଗାହ, ଗ୍ରାମ ସୀମା, ପୋଖରୀ, ଉଦ୍ୟାନ କିମ୍ବା ଜଙ୍ଗଲ ଦଖଲ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ପ୍ରେତ ହୋଇଯାନ୍ତି।

ଚଣ୍ଡାଲାଦୁଦକାତ୍ସର୍ପାଦ୍ବ୍ରାହ୍ମଣାଦ୍ବୈଦ୍ଯୁତାଗ୍ନିତଃ । ଦଂଷ୍ଟ୍ରିଭ୍ଯଶ୍ଚ ପଶୁଭ୍ଯଶ୍ଚ ମରଣଂ ପାପକର୍ମିଣାମ୍ ॥ ୨,୨୨.

ଚଣ୍ଡାଳ, ଜଳ, ସାପ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ବିଦ୍ୟୁତ, ଦାନ୍ତିଆ ପଶୁ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ପଶୁ ଦ୍ୱାରା ଯେମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପାପ କର୍ମର ଫଳ ଭୋଗନ୍ତି।

ଉଦ୍ବନ୍ଧନମୃତା ଯେ ଚ ଵିଷଶସ୍ତ୍ରହତାଶ୍ଚ ଯେ । ଆତ୍ମୋପଘାତିନୋ ଯେ ଚ ଵିଷୂଚ୍ଯାଦିହତାସ୍ତଥା ॥ ୨,୨୨.

ଯେମାନେ ଫାସିରେ, ବିଷରେ, ଅସ୍ତ୍ରରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରନ୍ତି, ନିଜେ ଆତ୍ମହତ୍ୟା କରନ୍ତି, କିମ୍ବା ରୋଗ ଦ୍ୱାରା ମୃତ୍ୟୁ ହୁଏ—

ମହାରୋଗୈର୍ମୃତା ଯେ ଚ ପାପରୋଗୈଶ୍ଚ ଦସ୍ଯୁଭିଃ । ଅସଂସ୍କୃତପ୍ରମୀତା ଯେ ଵିହିତାଚାରଵର୍ଜିତାଃ ॥ ୨,୨୨.

ଯେମାନେ ଭୟଙ୍କର ରୋଗ, ପାପ ରୋଗ, ଚୋର ଦ୍ୱାରା ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରନ୍ତି, କିମ୍ବା ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁସାରେ କ୍ରିୟା ନ କରି ମୃତ୍ୟୁ ହୁଏ—

ଵୃଷୋତ୍ସର୍ଗାଦିଲୁପ୍ତାଶ୍ଚଲୁପ୍ତମାସିକପିଣ୍ଡକାଃ । ଯସ୍ଯାନଯତି ଶୂଦ୍ରୋଗ୍ନିଂ ତୃଣକାଷ୍ଠହଵୀଂଷି ସଃ ॥ ୨,୨୨.

ଯେମାନେ ବୃଷ ଛାଡି ଦେବାରେ କ୍ରିୟା ହରାଇ ଯାନ୍ତି, ମାସିକ ପିଣ୍ଡ ଦେବା ଭୁଲନ୍ତି, ଶୂଦ୍ର ଅଗ୍ନି ଆଣି ଦେଇନାହାନ୍ତି, ତୃଣ କାଠ ଦାନ ହୋଇନାହିଁ—

ପତନାତ୍ପର୍ଵତାନାଂ ଚ ଭିତ୍ତିପାତେନ ଯେ ମୃତାଃ । ରଜସ୍ଵଲାଦିଦୋଷୈଶ୍ଚ ନ ଚ ଭୂମୌ ମତାଶ୍ଚ ଯେ ॥ ୨,୨୨.

ଯେମାନେ ପାହାଡ଼ରୁ ପଡ଼ି, ଦିୱାଲ ଭାଙ୍ଗି ପଡ଼ି, ରଜସ୍ୱଳା ଓ ଏପରି ଦୂଷଣରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରନ୍ତି, କିମ୍ବା ଭୂମିରେ ସମାଧି ହୋଇନାହିଁ—

ଅନ୍ତରିକ୍ଷେ ମୃତା ଯେ ଚ ଵିଷ୍ଣୁସ୍ମରଣଵର୍ଜିତାଃ । ସୂତକୈଃ ଶ୍ଵାଦିସଂପର୍କୈଃ ପ୍ରେତଭାଵା ଇହ କ୍ଷିତୌ ॥ ୨,୨୨.

ଯେମାନେ ଆକାଶରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରନ୍ତି, ବିଷ୍ଣୁ ସ୍ମରଣ କରିନାହାନ୍ତି, ଅଶୁଚି, କୁକୁର ଓ ଏପରି ଦୂଷିତ ସଂସ୍ପର୍ଶ କରନ୍ତି—ସେମାନେ ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରେତ ହୋଇଯାନ୍ତି।

ଏଵମାଦିଭିରନ୍ଯୈଶ୍ଚ କୁମୃତ୍ଯୁଵଶଗାଶ୍ଚ ଯେ । ତେ ସର୍ଵେ ପ୍ରେତଯୋନିସ୍ଥା ଵିଚରନ୍ତି ମରୁସ୍ଥଲେ ॥ ୨,୨୨.

ଏପରି ଅନ୍ୟ ଅପୂର୍ବ ମୃତ୍ୟୁ ଦ୍ୱାରା, ଯେମାନେ ଅକାଳ ମୃତ୍ୟୁରେ ପଡ଼ିଯାନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ପ୍ରେତ ଯୋନିରେ ମରୁଭୂମିରେ ଘୁଞ୍ଚିଯାନ୍ତି।

ମାତରଂ ଭଗିନୀଂ ଭାର୍ଯାଂ ସ୍ନୁଷାଂ ଦୁହିତରଂ ତଥା । ଅଦୃଷ୍ଟଦୋଷାଂ ତ୍ଯଜତି ସ ପ୍ରେତୋ ଜାଯତେଧ୍ରୁଵମ୍ ॥ ୨,୨୨.

ଯେମାନେ ନିଜ ମାଆ, ଭଉଣୀ, ଜୀବନସାଥୀ, ପୁଅ ଝିଅ, କିମ୍ବା ଝିଅକୁ ଅନ୍ୟାୟରେ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ପ୍ରେତ ହୋଇଯାନ୍ତି।

ଭ୍ରାତୃଧ୍ରୁଗ୍ବ୍ରହ୍ମହା ଗୋଘ୍ନଃ ସୁରାପୋ ଗୁରୁତଲ୍ପଗଃ । ହେମକ୍ଷୌମହରସ୍ତାର୍କ୍ଷ୍ଯ ସ ଵୈ ପ୍ରେତତ୍ଵମାପ୍ନୁଯାତ୍ ॥ ୨,୨୨.

ଭାଇକୁ ଧୋକା ଦେଇ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା କରି, ଗାଁ ହତ୍ୟା କରି, ମଦ ପିଇ, ଗୁରୁଙ୍କର ଶୟନ ଭଙ୍ଗ କରି, ସୁନା କିମ୍ବା ବସ୍ତ୍ର ଚୋରି କରି—ହେ ତାର୍କ୍ଷ୍ୟ, ସେ ପ୍ରେତ ଭାବକୁ ପାଏ।