ଗରୁଡପୁରାଣମ୍

ସର୍ଵଵିଘ୍ନାନି ସନ୍ତ୍ଯଜ୍ଯ ମୁକ୍ତ୍ଯୁପାଯଂ କରୋତି ଯଃ । ତସ୍ଯ କର୍ମଫଲଂ ସାଧୁ ପ୍ରେତଵୃତ୍ତିଶ୍ଚ ଶାଶ୍ଵତୀ ॥ ୨,୨୧.

ଯେଉଁଠି ସମସ୍ତ ବିଘ୍ନକୁ ଛାଡ଼ି, ମୁକ୍ତି ପାଇବା ଉପାୟ କରେ, ସେଠି ତାଙ୍କର କର୍ମର ଫଳ ଭଲ ମିଳେ, ଏବଂ ପ୍ରେତ ଅବସ୍ଥା ଦୀର୍ଘ ସମୟ ରହିଥାଏ।

ସ ଭଵେତ୍ତେନ ମୁକ୍ତସ୍ତୁ ଦତ୍ତଂ ଶ୍ରେଯସ୍କରଂ ପରମ୍ । ସ୍ଵଯଂ ତୃପ୍ଯତି ଭୋଃ ପକ୍ଷିନ୍ଯସ୍ଯୋଦ୍ଦେଶେନ ଦୀଯତେ ॥ ୨,୨୧.

ଏହିପରି ଦାନ ଦେଇ, ସେ ମୁକ୍ତି ପାଏ; ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ଶୁଭ ଦାନ ମିଳେ। ଯାହା ପାଇଁ ଦିଆଯାଏ, ସେ ନିଜେ ତୃପ୍ତି ଅନୁଭବ କରେ, ହେ ପକ୍ଷୀ।

ଶୃଣୁ ସତ୍ଯମିଦଂ ତାର୍କ୍ଷ୍ଯ ଯଦ୍ଦଦାତି ଭୁନକ୍ତି ସଃ । ଆତ୍ମାନଂ ଶ୍ରେଯସା ଯୁଞ୍ଜ୍ଯାତ୍ପ୍ରେତସ୍ତୃପ୍ତିଂ ଚିରଂ ଵ୍ରଜେତ୍ ॥ ୨,୨୧.

ଶୁଣ, ଏହି କଥା ସତ୍ୟ, ହେ ତାର୍କ୍ଷ୍ୟ: ଯେଉଁଠି ଯେଉଁ ଦାନ ଦିଏ ଓ ଉପଭୋଗ କରେ, ଶୁଭ କାମରେ ନିଜକୁ ଲଗାଇବା ଉଚିତ, ଏବଂ ପ୍ରେତ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପାଇଁ ତୃପ୍ତି ପାଏ।

ତେ ତୃପ୍ତାଃ ଶୁଭମିଚ୍ଛନ୍ତି ନିଜବନ୍ଧୁଷୁ ସର୍ଵଦା । ଅଜ୍ଞାତଯସ୍ତୁ ଯେ ଦୁଷ୍ଟାଃ ପୀଡଯନ୍ତି ସ୍ଵଵଂଶଜାନ୍ ॥ ୨,୨୧.

ଯେଉଁ ପ୍ରେତ ତୃପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି, ସେମାନେ ସଦା ନିଜ ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କ ଭଲ ଚାହାନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ଅଜଣା ଓ ଦୁଷ୍ଟ ପ୍ରେତମାନେ ନିଜ ବଂଶଜମାନେ ଉପରେ ଦୁଃଖ ଦେଇଥାନ୍ତି।

ନିଵାରଯନ୍ତି ତୃପ୍ତାସ୍ତେ ଜାଯମାନାନୁକମ୍ପକାଃ । ପଶ୍ଚାତ୍ତେ ମୁକ୍ତିମାଯନ୍ତି କାଲେ ପ୍ରାପ୍ତେ ସ୍ଵପୁତ୍ରତଃ । ସଦା ବନ୍ଧୁଷୁ ଯଚ୍ଛନ୍ତି ଵୃଦ୍ଧିମୃଦ୍ଧିଂ ଖଗାଧିପ ॥ ୨,୨୧.

ଯେଉଁ ପ୍ରେତ ତୃପ୍ତ, ସେମାନେ ଜନ୍ମ ନେଉଥିବାମାନେ ଉପରେ ଦୟା କରନ୍ତି ଓ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି; ପରେ ସମୟ ଆସିଲେ ନିଜ ପୁଅ ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି। ସେମାନେ ସଦା ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କୁ ବୃଦ୍ଧି ଓ ସମୃଦ୍ଧି ଦେଉଛନ୍ତି, ହେ ପକ୍ଷୀମାନ୍ୟ।

ଦର୍ଶନାଦ୍ଭାଷଣାଦ୍ଯସ୍ତୁ ଚେଷ୍ଟାତଃ ପୀଡନାଦ୍ଗତିମ୍ । ନ ପ୍ରାପଯତି ମୂଢାତ୍ମା ପ୍ରେତଶାପୈଃ ସ ଲିପ୍ଯତେ ॥ ୨,୨୧.

କିନ୍ତୁ ଯେଉଁ ମୂଢ଼ ମନିଷ୍ୟ, ଦେଖିବା, କହିବା, କିମ୍ବା କୌଣସି କାମ କିମ୍ବା ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରେତଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ କରିପାରେ ନାହିଁ, ସେ ପ୍ରେତଙ୍କ ଶାପରେ ବାନ୍ଧାଯାଏ।

ଅପୁତ୍ରକୋଽପଶୁଶ୍ଚୈଵ ଦରିଦ୍ରୋ ଵ୍ଯାଧିତସ୍ତଥା । ଵୃତ୍ତିହୀନଶ୍ଚ ହୀନଶ୍ଚ ଭଵେଜ୍ଜନ୍ମନିଜନ୍ମନି ॥ ୨,୨୧.

ସେ ପୁଅ ନଥିବା, ପଶୁ ନଥିବା, ଦରିଦ୍ର, ରୋଗୀ, ଜୀବିକା ନଥିବା ଓ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଜନ୍ମ ପରେ ଜନ୍ମ ଭୋଗ କରିଥାଏ।

ଏଵଂ ବ୍ରୁଵନ୍ତି ତେ ପ୍ରେତାଃ ପୁନର୍ଯାଭ୍ଯଂ ସମାଶ୍ରିତାଃ । ତତ୍ରସ୍ଥାନାଂ ଭଵେନ୍ମୁକ୍ତିଃ ସ୍ଵକାଲେ କର୍ମସଂକ୍ଷଯେ ॥ ୨,୨୧.

ଏଭଳି କହି, ଯେଉଁ ପିତୃଗତ ଆତ୍ମାମାନେ ପୁନିଥରେ ତୁମ ପାଖରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ସେଠାରୁ ନିଜ କର୍ମ ଶେଷ ହେବାବେଳେ ମୁକ୍ତି ପାଇବେ।

ଗରୁଡ ଉଵାଚ । ନାମ ଗୋତ୍ରଂ ନ ଦୃଶ୍ଯେତ ପ୍ରତୀତିର୍ନୈଵ ଜାଯତେ । କେଚିଦ୍ଵଦନ୍ତି ଦୈଵଜ୍ଞାଃ ପୀଡାଂ ପ୍ରେତସମୁଦ୍ଭଵାମ୍ ॥ ୨,୨୧.

ଗରୁଡ଼ ପଚାରିଲେ: ନାମ କିମ୍ବା ଗୋତ୍ର ଦେଖାଯାଏନାହିଁ, ନିଶ୍ଚିତତା ମଧ୍ୟ ହୁଏନାହିଁ; କିଛି ଜ୍ୟୋତିଷୀ କହନ୍ତି ଏହି ଦୁଃଖ ପିତୃଆତ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହୁଏ।

ନ ସ୍ଵପ୍ନଶ୍ଚୈଷ୍ଟିତଂ ନୈଵ ଦର୍ଶନଂ ନ କଦାଚନ । କିଂ କର୍ତଵ୍ଯଂ ସୁରଶ୍ରେଷ୍ଠ ତତ୍ର ମେ ବ୍ରୂହି ନିଶ୍ଚିତମ୍ ॥ ୨,୨୧.

ସ୍ୱପ୍ନ ନାହିଁ, କୌଣସି ଚଳାଚଳ କିମ୍ବା ଦୃଶ୍ୟ କେବେ ହୁଏନାହିଁ; ହେ ଦେବମାନ୍ୟ, ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ କଣ କରିବା ଉଚିତ? ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ମୋତେ କହ।

ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ । ସତ୍ଯଂ ଵାପ୍ଯନୃତଂ ଵାପି ଵଦନ୍ତି କ୍ଷିତିଦେଵତାଃ । ତଦା ସଞ୍ଚିନ୍ତ୍ଯ ହୃଦଯେ ସତ୍ଯମେତଦ୍ଦ୍ଵିଜେରିତମ୍ ॥ ୨,୨୧.

ଭଗବାନ କହିଲେ: ସତ୍ୟ କିମ୍ବା ମିଥ୍ୟା, ପୃଥିବୀର ଦେବତାମାନେ କହନ୍ତି; ହୃଦୟରେ ଭାବି, ଦ୍ୱିଜମାନେ ଯାହା କହନ୍ତି ତାହା ସତ୍ୟ ବୋଲି ମନେ କର।

ଭାଵଭକ୍ତିଂ ପୁରସ୍କୃତ୍ଯ ପିତୃଭକ୍ତିପରାଯଣଃ । କୃତ୍ଵା କୃଷ୍ଣବଲିଂ ଚୈଵ ପୁରଶ୍ଚରଣ ପୂର୍ଵକମ୍ ॥ ୨,୨୧.

ଭକ୍ତି ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ, ପିତୃପ୍ରତି ନିଷ୍ଠା ରଖି, ଯଥାବିଧି କ୍ରମରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ବଳି ଦେବା ଉଚିତ।

ଜପହୋମୈସ୍ତଥା ଦାନୈଃ ପ୍ରକୁର୍ଯାଦ୍ଦେହସୋଧନମ୍ । କୃତେନ ତେନ ଵିଘ୍ନାନି ଵିନଶ୍ଯନ୍ତି ଖଗେଶ୍ଵର ॥ ୨,୨୧.

ଜପ, ହୋମ ଓ ଦାନ ଦ୍ୱାରା ଦେହକୁ ପବିତ୍ର କରିବା ଉଚିତ; ଏହିପରି କଲେ ସମସ୍ତ ବିଘ୍ନ ଦୂର ହୁଏ, ହେ ପକ୍ଷୀମାନ୍ୟ।

ଭୂତପ୍ରେତପିଶାଚୈର୍ଵା ସ ଚେଦନ୍ଯୈଃ ପ୍ରପୀଡ୍ଯତେ । ପିତ୍ରୁଦ୍ଦେଶେନ ଵୈ କୁର୍ଯାନ୍ନାରାଯଣବଲିଂ ତଦା । ଵିମୁକ୍ତଃ ସର୍ଵପୀଡାଭ୍ଯ ଇତି ସତ୍ଯଂ ଵଚୋ ମମ ॥ ୨,୨୧.

ଯଦି କାହାରୋ ଭୂତ, ପ୍ରେତ, ପିଶାଚ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କିଛି ଦ୍ୱାରା କଷ୍ଟ ହୁଏ, ତେବେ ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ବଳି ଦେବା ଉଚିତ; ଏଭଳି କଲେ ସମସ୍ତ କଷ୍ଟରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ—ଏହି ମୋ ସତ୍ୟ କଥା।

ପିତୃପୀଡା ଭଵେଦ୍ଯତ୍ର କୃତ୍ଯୈରନ୍ଯୈର୍ନ ମୁଚ୍ଯତେ । ତସ୍ମାତ୍ସର୍ଵପ୍ରଯତ୍ନେନ ପିତୃଭକ୍ତିପରୋ ଭଵେତ୍ ॥ ୨,୨୧.

ଯେଉଁଠାରେ ପିତୃଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦୁଃଖ ହୁଏ ଓ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟରେ ମୁକ୍ତି ମିଳେନାହିଁ, ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ଚେଷ୍ଟାରେ ପିତୃଭକ୍ତି ରଖିବା ଉଚିତ।

ନଵମେ ଦଶମେ ଵର୍ଷେ ପିକ୍ଷୁଦ୍ଦେଶେନ ଵୈ ପୁମାନ୍ । ଗାଯତ୍ତ୍ରୀମଯୁତଂ ଜପ୍ତ୍ଵା ଦଶାଂଶେନ ଚ ହୋମଯେତ୍ ॥ ୨,୨୧.

ନବମ କିମ୍ବା ଦଶମ ବର୍ଷରେ, ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ପୁରୁଷେ ଦଶ ହଜାର ଥର ଗାୟତ୍ରୀ ଜପ କରିବା ଓ ତାହାର ଦଶମାଂଶ ହୋମ କରିବା ଉଚିତ।

କୃତ୍ଵା କୃଷ୍ଣବଲିଂ ପୂର୍ଵଂ ଵୃଷୋତ୍ସର୍ଗାଦିକାଃ କ୍ରିଯାଃ । ସର୍ଵୋପଦ୍ରଵହୀନସ୍ତୁ ସର୍ଵସୌଖ୍ଯମଵାପ୍ନୁଯାତ୍ । ଉତ୍ତମଂ ଲୋକମାପ୍ନୋତି ଜ୍ଞାତିପ୍ରାଧାନ୍ଯମେଵ ଚ ॥ ୨,୨୧.

ପ୍ରଥମେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ବଳି ଦେଇ, ବୃଷ ଛାଡ଼ିବା ଆଦି କ୍ରିୟା କରିଲେ, ସମସ୍ତ ବିପଦ ଦୂର ହୁଏ, ସମସ୍ତ ସୁଖ ମିଳେ, ଉତ୍ତମ ଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ ଓ ଜ୍ଞାତିମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଧାନ୍ୟ ମିଳେ।

ପିତୃମା ତୃସମଂ ଲୋକେ ନାସ୍ତ୍ଯନ୍ଯଦ୍ଦୈଵତଂ ପରମ୍ । ତସ୍ମାତ୍ସର୍ଵପ୍ରଯତ୍ନେନ ପୂଜଯେତ୍ପିତରୌ ସଦା ॥ ୨,୨୧.

ଏହି ଜଗତରେ ପିତୃମାନେ ଠାରୁ ଉପରେ କୌଣସି ଦେବତା ନାହାନ୍ତି; ତେଣୁ ସମସ୍ତ ଚେଷ୍ଟାରେ ସଦା ପିତାମାତାଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ।

ହିତାନାମୁପଦେଷ୍ଟା ହି ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷଂ ଦୈଵତଂ ପିତା । ଅନ୍ଯା ଯା ଦେଵତା ଲୋକେ ନ ଦେହପ୍ରଭଵୋ ହି ତାଃ ॥ ୨,୨୧.

ପିତା ହେଉଛନ୍ତି ନିଜ ଉପଦେଶକ ଓ ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ଦେବତା; ଏହି ଜଗତର ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ଦେହର ସୃଷ୍ଟିକାରକ ନୁହଁନ୍ତି।

ଶରୀରମେଵ ଜନ୍ତୂନାଂ ସ୍ଵର୍ଗମୋକ୍ଷୈକସାଧନମ୍ । ଦେହୋ ଦତ୍ତୋ ହି ଯେନୈଵଂ କୋଽନ୍ଯଃ ପୂଜ୍ଯତମସ୍ତତଃ ॥ ୨,୨୧.

ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ପାଇଁ ଦେହ ହିଁ ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ପାଇଁ ଏକମାତ୍ର ଉପାୟ; ଏହି ଦେହ ଯେଉଁମାନେ ଦେଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଠାରୁ ଅଧିକ ପୂଜ୍ୟ କିଏ ଅଛନ୍ତି?

ଇତି ସଞ୍ଚିନ୍ତ୍ଯହୃଦଯେ ପକ୍ଷିନ୍ଯଦ୍ଯତ୍ପ୍ରଯଚ୍ଛତି । ତତ୍ସର୍ଵମାତ୍ମନା ଭୁଙ୍କ୍ତେ ଦାନଂ ଵେଦଵିଦୋ ଵିଦୁଃ ॥ ୨,୨୧.

ଏଭଳି ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟରେ ଯାହା ଦିଆଯାଏ, ହେ ପକ୍ଷୀ, ସେ ସମସ୍ତ ନିଜେ ଉପଭୋଗ କରେ; ବେଦଜ୍ଞମାନେ ଏହାକୁ ଏକମାତ୍ର ଦାନ ବୋଲି ଜାଣନ୍ତି।

ପୁନ୍ନାମନରକାଦ୍ଯସ୍ମାତ୍ପିତରଂ ତ୍ରାଯତେ ସୁତଃ । ତସ୍ମାତ୍ପୁତ୍ତ୍ର ଇତି ପ୍ରୋକ୍ତ ଇହ ଚାପି ପରତ୍ର ଚ ॥ ୨,୨୧.

ପୁତ୍ର ନାମକ ନରକରୁ ପିତାଙ୍କୁ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାଏ, ତେଣୁ ଏଠାରେ ଓ ପରଲୋକରେ ସେ 'ପୁତ୍ର' ବୋଲି କୁହାଯାଏ।

ଅପମୃତ୍ଯୁମୃତୌ ସ୍ଯାତାଂ ପିତରୌ କସ୍ଯଚିତ୍ଖଗ । ଵ୍ରତତୀର୍ଥାଵିଵାହାଦିଶ୍ରାଦ୍ଧଂ ସଂଵତ୍ସରଂ ତ୍ଯଜେତ୍ ॥ ୨,୨୧.

ଯଦି କାହାରି ପିତା କିମ୍ବା ମାତା ଅକାଳ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରନ୍ତି, ତେବେ ବ୍ରତ, ତୀର୍ଥ, ବିବାହ ଓ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଏକ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବନ୍ଦ କରିବା ଉଚିତ।

ସ୍ଵପ୍ନାଧ୍ଯାଯମିମଂ ଯସ୍ତୁ ପ୍ରେତ ଲିଙ୍ଗନିଦର୍ଶକମ୍ । ଯଃ ପଠେଚ୍ଛୃଣୁଯାଦ୍ଵାପି ପ୍ରେତଚିହ୍ନଂ ନ ପଶ୍ଯତି ॥ ୨,୨୧.

ଏହି ସ୍ୱପ୍ନ ଅଧ୍ୟାୟ, ଯେଉଁଥିରେ ପିତୃଆତ୍ମାଙ୍କ ଚିହ୍ନ ବର୍ଣ୍ଣିତ, ଯିଏ ପଢ଼େ କିମ୍ବା ଶୁଣେ, ସେ କେବେ ପିତୃଆତ୍ମାଙ୍କ ଚିହ୍ନ ଦେଖେନାହିଁ।

ଶ୍ରୀଗରୁଡମହାପୁରାଣମ୍ ୨୨ ଗରୁଡ ଉଵାଚ । ସମ୍ଭଵନ୍ତି କଥଂ ପ୍ରେତାଃ କେନ ତେଷାଂ ଗତିର୍ଭଵେତ୍ । କୀଦୃକ୍ତେଷାଂ ଭଵେଦ୍ରୂପଂ ଭୋଜନଂ କିଂ ଭଵେତ୍ପ୍ରଭୋ ॥ ୨,୨୨.

ଗରୁଡ଼ ପଚାରିଲେ: ପ୍ରେତମାନେ କିପରି ହୁଅନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ଗତି କଣ, ସେମାନଙ୍କ ଆକୃତି କିପରି, ଏବଂ ସେମାନେ କଣ ଖାଆନ୍ତି, ହେ ପ୍ରଭୁ?

ସୁପ୍ରୀତାସ୍ତେ କଥଂ ପ୍ରେତାଃ କ୍ଵ ତିଷ୍ଠନ୍ତି ସୁରେଶ୍ଵର । ପ୍ରସନ୍ନଃ କୃପଯା ଦେଵ ପ୍ରଶ୍ରମେନଂ ଵଦସ୍ଵ ମେ ॥ ୨,୨୨.

ହେ ଦେବତାଙ୍କର ମହାପ୍ରଭୁ, ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଏହି ପ୍ରେତମାନେ କିପରି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି ଏବଂ କେଉଁଠି ବସନ୍ତି? ଦୟାଳୁ ଦେବ, ଦୟା ଓ ଧ୍ୟାନରେ ଏହି କଥା ମୋତେ କହିଦିଅ।

ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ । ପାପକର୍ମରତା ଯେ ଵୈ ପୂର୍ଵକର୍ମଵଶାନୁଗାଃ । ଜାଯନ୍ତେ ତେ ମୃତାଃ ପ୍ରେତାସ୍ତାଞ୍ଛୃଣୁଷ୍ଵ ଵଦାମ୍ଯହମ୍ ॥ ୨,୨୨.

ଶ୍ରୀଭଗବାନ କହିଲେ: ଯେମାନେ ପାପ କାମରେ ଲଗିଥାନ୍ତି ଏବଂ ପୂର୍ବ କର୍ମର ପ୍ରଭାବରେ ବାଧ୍ୟ ହୁଅନ୍ତି, ସେମାନେ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ପ୍ରେତ ହୋଇ ଜନ୍ମ ନେଉନ୍ତି। ଏହି ବିଷୟରେ ମୁଁ ତୁମକୁ କହିବି, ଶୁଣ।

ଵାପୀକୂପତଡାଗାଂଶ୍ଚ ଆରାମଂ ସୁରମନ୍ଦିରମ୍ । ପ୍ରପାଂ ସଦ୍ମ ସୁଵୃକ୍ଷାଂଶ୍ଚ ତଥା ଭୋଜନଶାଲିକାଃ ॥ ୨,୨୨.

ଉଠା ଓ ଖାତ, କୁଆଁ, ପୋଖରୀ, ଉଦ୍ୟାନ, ଦେବମନ୍ଦିର, ପାଣିପାଇବା ଘର, ଘର, ସୁନ୍ଦର ଗଛ ଏବଂ ଖାଦ୍ୟ ଚାଷ କ୍ଷେତ୍ର—

ପିତୃପୈତାମହଂ ଧର୍ମଂ କିକ୍ରୀଣାତି ସ ପାପଭାକ୍ । ମୃତଃ ପ୍ରେତତ୍ଵମାପ୍ନୋତି ଯାଵଦାଭୂତସଂପ୍ଲଵମ୍ ॥ ୨,୨୨.

ଯେ ପାପୀ ନିଜ ପିତାପୁରୁଷଙ୍କର ଧର୍ମ ବେଚିଦିଅନ୍ତି, ସେମାନେ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ସୃଷ୍ଟି ଶେଷ ହେବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରେତ ଭାବକୁ ପାଆନ୍ତି।