ଗରୁଡପୁରାଣମ୍

ଶ୍ରୀଗରୁଡମହାପୁରାଣମ୍ ୨୧ ଗରୁଡ ଉଵାଚ । ମୁକ୍ତିଂ ଯାନ୍ତି କଥଂ ପ୍ରେତାସ୍ତଦହଂ ପ୍ରଷ୍ଟୁମୁତ୍ସୁକଃ । ଯନ୍ମୁକ୍ତୌ ଚ ମନୁଷ୍ଯାଣାଂ ନ ପୀଡା ଜାଯତେ ପୁନଃ ॥ ୨,୨୧.

ଗରୁଡ଼ ପଚାରିଲେ: ଏହି ପ୍ରେତମାନେ କିପରି ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି? ମୁଁ ଏହା ଜାଣିବାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ସୁକ। କାରଣ, ଯେତେବେଳେ ମୁକ୍ତି ମିଳେ, ଲୋକମାନେ ପୁନି ଦୁଃଖ ଭୋଗ କରିବାକୁ ପଡ଼େ ନାହିଁ।

ଏତୈଶ୍ଚ ଲକ୍ଷଣୈର୍ଦେଵ ପୀଡୋକ୍ତା ପ୍ରେତଜା ତ୍ଵଯା । ତେଷାଂ କଦା ଭଵେନ୍ମୁକ୍ତିଃ ପ୍ରେତତ୍ଵଂ ନ କଥଂ ଭଵେତ୍ ॥ ୨,୨୧.

ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ଏହି ପ୍ରେତମାନଙ୍କର ଦୁଃଖ ଲକ୍ଷଣ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଛନ୍ତି। ସେମାନେ କେବେ ମୁକ୍ତି ପାଇବେ, ଏବଂ କିପରି ପ୍ରେତ ଅବସ୍ଥାରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳିବ?

ପ୍ରେତତ୍ଵେ ହି ପ୍ରମାଣଂ ଚ କତି ଵର୍ଷାଣି ସଂଖ୍ଯଯା । ଚିରଂ ପ୍ରେତତ୍ଵମାପନ୍ନଃ କଥଂ ମୁକ୍ତିମଵାପ୍ନୁଯାତ୍ ॥ ୨,୨୧.

ପ୍ରେତ ଅବସ୍ଥା କେତେ ବର୍ଷ ଚାଲିଥାଏ? ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପ୍ରେତ ହୋଇ ରହିଲେ, କିପରି ମୁକ୍ତି ମିଳିପାରିବ?

ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଉଵାଚ । ମୁକ୍ତିଂ ପ୍ରାଯନ୍ତି ତେ ପ୍ରେତାସ୍ତଦହଂ କଥଯାମି ତେ । ଯଦୈଵ ମନୁଜୋଽଵୈତି ମମ ପୀଡା କୃତା ତ୍ଵିଯମ୍ ॥ ୨,୨୧.

ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ: ସେ ପ୍ରେତମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି, ମୁଁ ଏହା ତୁମକୁ କହିବି। ଯେତେବେଳେ ଜଣେ ମଣିଷ ବୁଝିପାରେ, 'ଏହି ଦୁଃଖ ମୋ ଦ୍ୱାରା ହୋଇଛି',

ପୃଚ୍ଛାର୍ଥଂ ହିତମନ୍ଵିଚ୍ଛନ୍ଦୈ ଵଜ୍ଞେ ଵିନିଵଦଯେତ୍ । ସ୍ଵପ୍ନେ ଦୃଷ୍ଟଃ ଶୁଭୋ ଵୃକ୍ଷଃ ଫଲିତଶ୍ଚୂତଚମ୍ପକଃ ॥ ୨,୨୧.

ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ନିଜର ଭଲ ପାଇଁ ଯେଉଁଠି ଉଚିତ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଚାହିଁ, ସେଠି ପ୍ରଶ୍ନ କରି ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ। ସ୍ୱପ୍ନରେ ଯଦି ମାଞ୍ଜା ଓ ଚମ୍ପା ଫୁଲ ଲଗା ଶୁଭ ବୃକ୍ଷ ଦେଖାଯାଏ,

ଵିପ୍ରୋ ଵା ଵୃଷଭୋ ଦେଵୋ ଭ୍ରମତେ ତୀର୍ଥଗୋ ଯଦି । ଏଵଂ ଦୃଷ୍ଟୋ ଯଦା ସ୍ଵପ୍ନୋ ମୃତଃ କୋଽପିସ୍ଵଗୋତ୍ରଜଃ ॥ ୨,୨୧.

କିମ୍ବା ଯଦି ସ୍ୱପ୍ନରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ବୃଷ, ଦେବତା ଘୁଞ୍ଚିବା, କିମ୍ବା କେହି ତୀର୍ଥକୁ ଯିବା ଦେଖାଯାଏ, କିମ୍ବା ନିଜ ଗୋତ୍ରର ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥିବା କେହି ଦେଖାଯାଏ,

ସ୍ଵପ୍ନେ ସତ୍ଯଂ ପରିଜ୍ଞାଯ ଦୃଷ୍ଟଂ ପ୍ରେତପ୍ରଭାଵତଃ । ଅଦ୍ଭୁତାନି ପ୍ରଦୃଶ୍ଯନ୍ତେ ପ୍ରେତଦୋଷାଦ୍ଵିନିଶ୍ଚିତମ୍ ॥ ୨,୨୧.

ସ୍ୱପ୍ନରେ ଯାହା ଦେଖାଯାଏ, ପ୍ରେତର ପ୍ରଭାବରେ ଏହା ଠିକ୍ ଭାବିବା ଉଚିତ। ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା ଦେଖାଯାଏ, ଏହା ନିଶ୍ଚୟ ପ୍ରେତ ଦୋଷରୁ ହୁଏ।

ତୀର୍ଥସ୍ନାନେ ମତିର୍ଯାଵଚ୍ଚିତ୍ତଂ ଧର୍ମପରାଯଣମ୍ । ଧର୍ମାପାଯଂ ପ୍ରକୁରୁତେ ପ୍ରେତପୀଡା ତଦା ଵ୍ରଜେତ୍ ॥ ୨,୨୧.

ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମନ ତୀର୍ଥସ୍ନାନ ଓ ଧର୍ମରେ ଲାଗିଥାଏ, ଯଦି କେହି ଧର୍ମ ବିପରୀତ କାମ କରେ, ତେବେ ପ୍ରେତ ଦୁଃଖ ଆସେ।

ତଦା ତତ୍ର ଵିନାଶାଯ ଚିତ୍ତଭଙ୍ଗଂ କରୋତି ସା । ଶ୍ରେଯାଂସି ବହୁଵିଘ୍ନାନି ସମ୍ଭଵନ୍ତି ପଦେପଦେ ॥ ୨,୨୧.

ସେତେବେଳେ ନାଶ କରିବା ପାଇଁ ମନରେ ଅଶାନ୍ତି ଦେଇଥାଏ; ପ୍ରତି ପଦକ୍ଷେପରେ ଶୁଭ କାମରେ ବିଘ୍ନ ଆସେ।

ଅଶ୍ରେଯସି ପ୍ରଵୃତ୍ତି ଚ ପ୍ରେରଯନ୍ତି ପୁନଃ ପୁନଃ । ଉଚ୍ଚାଟନଂ ଚ କ୍ରୂରତ୍ଵଂ ସର୍ଵଂ ପ୍ରେତକୃତଂ ଖଗ ॥ ୨,୨୧.

ପୁନିପୁନି ଅଶୁଭ କାମରେ ଲାଗିବାକୁ ପ୍ରେରଣା ଦିଏ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଧରଣର ଦୂର କରିବା ଓ କଠୋରତା ପ୍ରେତମାନେ କରନ୍ତି, ହେ ପକ୍ଷୀ।

ସର୍ଵଵିଘ୍ନାନି ସନ୍ତ୍ଯଜ୍ଯ ମୁକ୍ତ୍ଯୁପାଯଂ କରୋତି ଯଃ । ତସ୍ଯ କର୍ମଫଲଂ ସାଧୁ ପ୍ରେତଵୃତ୍ତିଶ୍ଚ ଶାଶ୍ଵତୀ ॥ ୨,୨୧.

ଯେଉଁଠି ସମସ୍ତ ବିଘ୍ନକୁ ଛାଡ଼ି, ମୁକ୍ତି ପାଇବା ଉପାୟ କରେ, ସେଠି ତାଙ୍କର କର୍ମର ଫଳ ଭଲ ମିଳେ, ଏବଂ ପ୍ରେତ ଅବସ୍ଥା ଦୀର୍ଘ ସମୟ ରହିଥାଏ।

ସ ଭଵେତ୍ତେନ ମୁକ୍ତସ୍ତୁ ଦତ୍ତଂ ଶ୍ରେଯସ୍କରଂ ପରମ୍ । ସ୍ଵଯଂ ତୃପ୍ଯତି ଭୋଃ ପକ୍ଷିନ୍ଯସ୍ଯୋଦ୍ଦେଶେନ ଦୀଯତେ ॥ ୨,୨୧.

ଏହିପରି ଦାନ ଦେଇ, ସେ ମୁକ୍ତି ପାଏ; ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ଶୁଭ ଦାନ ମିଳେ। ଯାହା ପାଇଁ ଦିଆଯାଏ, ସେ ନିଜେ ତୃପ୍ତି ଅନୁଭବ କରେ, ହେ ପକ୍ଷୀ।

ଶୃଣୁ ସତ୍ଯମିଦଂ ତାର୍କ୍ଷ୍ଯ ଯଦ୍ଦଦାତି ଭୁନକ୍ତି ସଃ । ଆତ୍ମାନଂ ଶ୍ରେଯସା ଯୁଞ୍ଜ୍ଯାତ୍ପ୍ରେତସ୍ତୃପ୍ତିଂ ଚିରଂ ଵ୍ରଜେତ୍ ॥ ୨,୨୧.

ଶୁଣ, ଏହି କଥା ସତ୍ୟ, ହେ ତାର୍କ୍ଷ୍ୟ: ଯେଉଁଠି ଯେଉଁ ଦାନ ଦିଏ ଓ ଉପଭୋଗ କରେ, ଶୁଭ କାମରେ ନିଜକୁ ଲଗାଇବା ଉଚିତ, ଏବଂ ପ୍ରେତ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପାଇଁ ତୃପ୍ତି ପାଏ।

ତେ ତୃପ୍ତାଃ ଶୁଭମିଚ୍ଛନ୍ତି ନିଜବନ୍ଧୁଷୁ ସର୍ଵଦା । ଅଜ୍ଞାତଯସ୍ତୁ ଯେ ଦୁଷ୍ଟାଃ ପୀଡଯନ୍ତି ସ୍ଵଵଂଶଜାନ୍ ॥ ୨,୨୧.

ଯେଉଁ ପ୍ରେତ ତୃପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି, ସେମାନେ ସଦା ନିଜ ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କ ଭଲ ଚାହାନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ଅଜଣା ଓ ଦୁଷ୍ଟ ପ୍ରେତମାନେ ନିଜ ବଂଶଜମାନେ ଉପରେ ଦୁଃଖ ଦେଇଥାନ୍ତି।

ନିଵାରଯନ୍ତି ତୃପ୍ତାସ୍ତେ ଜାଯମାନାନୁକମ୍ପକାଃ । ପଶ୍ଚାତ୍ତେ ମୁକ୍ତିମାଯନ୍ତି କାଲେ ପ୍ରାପ୍ତେ ସ୍ଵପୁତ୍ରତଃ । ସଦା ବନ୍ଧୁଷୁ ଯଚ୍ଛନ୍ତି ଵୃଦ୍ଧିମୃଦ୍ଧିଂ ଖଗାଧିପ ॥ ୨,୨୧.

ଯେଉଁ ପ୍ରେତ ତୃପ୍ତ, ସେମାନେ ଜନ୍ମ ନେଉଥିବାମାନେ ଉପରେ ଦୟା କରନ୍ତି ଓ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି; ପରେ ସମୟ ଆସିଲେ ନିଜ ପୁଅ ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି। ସେମାନେ ସଦା ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କୁ ବୃଦ୍ଧି ଓ ସମୃଦ୍ଧି ଦେଉଛନ୍ତି, ହେ ପକ୍ଷୀମାନ୍ୟ।

ଦର୍ଶନାଦ୍ଭାଷଣାଦ୍ଯସ୍ତୁ ଚେଷ୍ଟାତଃ ପୀଡନାଦ୍ଗତିମ୍ । ନ ପ୍ରାପଯତି ମୂଢାତ୍ମା ପ୍ରେତଶାପୈଃ ସ ଲିପ୍ଯତେ ॥ ୨,୨୧.

କିନ୍ତୁ ଯେଉଁ ମୂଢ଼ ମନିଷ୍ୟ, ଦେଖିବା, କହିବା, କିମ୍ବା କୌଣସି କାମ କିମ୍ବା ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରେତଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ କରିପାରେ ନାହିଁ, ସେ ପ୍ରେତଙ୍କ ଶାପରେ ବାନ୍ଧାଯାଏ।

ଅପୁତ୍ରକୋଽପଶୁଶ୍ଚୈଵ ଦରିଦ୍ରୋ ଵ୍ଯାଧିତସ୍ତଥା । ଵୃତ୍ତିହୀନଶ୍ଚ ହୀନଶ୍ଚ ଭଵେଜ୍ଜନ୍ମନିଜନ୍ମନି ॥ ୨,୨୧.

ସେ ପୁଅ ନଥିବା, ପଶୁ ନଥିବା, ଦରିଦ୍ର, ରୋଗୀ, ଜୀବିକା ନଥିବା ଓ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଜନ୍ମ ପରେ ଜନ୍ମ ଭୋଗ କରିଥାଏ।

ଏଵଂ ବ୍ରୁଵନ୍ତି ତେ ପ୍ରେତାଃ ପୁନର୍ଯାଭ୍ଯଂ ସମାଶ୍ରିତାଃ । ତତ୍ରସ୍ଥାନାଂ ଭଵେନ୍ମୁକ୍ତିଃ ସ୍ଵକାଲେ କର୍ମସଂକ୍ଷଯେ ॥ ୨,୨୧.

ଏଭଳି କହି, ଯେଉଁ ପିତୃଗତ ଆତ୍ମାମାନେ ପୁନିଥରେ ତୁମ ପାଖରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ସେଠାରୁ ନିଜ କର୍ମ ଶେଷ ହେବାବେଳେ ମୁକ୍ତି ପାଇବେ।

ଗରୁଡ ଉଵାଚ । ନାମ ଗୋତ୍ରଂ ନ ଦୃଶ୍ଯେତ ପ୍ରତୀତିର୍ନୈଵ ଜାଯତେ । କେଚିଦ୍ଵଦନ୍ତି ଦୈଵଜ୍ଞାଃ ପୀଡାଂ ପ୍ରେତସମୁଦ୍ଭଵାମ୍ ॥ ୨,୨୧.

ଗରୁଡ଼ ପଚାରିଲେ: ନାମ କିମ୍ବା ଗୋତ୍ର ଦେଖାଯାଏନାହିଁ, ନିଶ୍ଚିତତା ମଧ୍ୟ ହୁଏନାହିଁ; କିଛି ଜ୍ୟୋତିଷୀ କହନ୍ତି ଏହି ଦୁଃଖ ପିତୃଆତ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହୁଏ।

ନ ସ୍ଵପ୍ନଶ୍ଚୈଷ୍ଟିତଂ ନୈଵ ଦର୍ଶନଂ ନ କଦାଚନ । କିଂ କର୍ତଵ୍ଯଂ ସୁରଶ୍ରେଷ୍ଠ ତତ୍ର ମେ ବ୍ରୂହି ନିଶ୍ଚିତମ୍ ॥ ୨,୨୧.

ସ୍ୱପ୍ନ ନାହିଁ, କୌଣସି ଚଳାଚଳ କିମ୍ବା ଦୃଶ୍ୟ କେବେ ହୁଏନାହିଁ; ହେ ଦେବମାନ୍ୟ, ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ କଣ କରିବା ଉଚିତ? ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ମୋତେ କହ।

ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ । ସତ୍ଯଂ ଵାପ୍ଯନୃତଂ ଵାପି ଵଦନ୍ତି କ୍ଷିତିଦେଵତାଃ । ତଦା ସଞ୍ଚିନ୍ତ୍ଯ ହୃଦଯେ ସତ୍ଯମେତଦ୍ଦ୍ଵିଜେରିତମ୍ ॥ ୨,୨୧.

ଭଗବାନ କହିଲେ: ସତ୍ୟ କିମ୍ବା ମିଥ୍ୟା, ପୃଥିବୀର ଦେବତାମାନେ କହନ୍ତି; ହୃଦୟରେ ଭାବି, ଦ୍ୱିଜମାନେ ଯାହା କହନ୍ତି ତାହା ସତ୍ୟ ବୋଲି ମନେ କର।

ଭାଵଭକ୍ତିଂ ପୁରସ୍କୃତ୍ଯ ପିତୃଭକ୍ତିପରାଯଣଃ । କୃତ୍ଵା କୃଷ୍ଣବଲିଂ ଚୈଵ ପୁରଶ୍ଚରଣ ପୂର୍ଵକମ୍ ॥ ୨,୨୧.

ଭକ୍ତି ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ, ପିତୃପ୍ରତି ନିଷ୍ଠା ରଖି, ଯଥାବିଧି କ୍ରମରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ବଳି ଦେବା ଉଚିତ।

ଜପହୋମୈସ୍ତଥା ଦାନୈଃ ପ୍ରକୁର୍ଯାଦ୍ଦେହସୋଧନମ୍ । କୃତେନ ତେନ ଵିଘ୍ନାନି ଵିନଶ୍ଯନ୍ତି ଖଗେଶ୍ଵର ॥ ୨,୨୧.

ଜପ, ହୋମ ଓ ଦାନ ଦ୍ୱାରା ଦେହକୁ ପବିତ୍ର କରିବା ଉଚିତ; ଏହିପରି କଲେ ସମସ୍ତ ବିଘ୍ନ ଦୂର ହୁଏ, ହେ ପକ୍ଷୀମାନ୍ୟ।

ଭୂତପ୍ରେତପିଶାଚୈର୍ଵା ସ ଚେଦନ୍ଯୈଃ ପ୍ରପୀଡ୍ଯତେ । ପିତ୍ରୁଦ୍ଦେଶେନ ଵୈ କୁର୍ଯାନ୍ନାରାଯଣବଲିଂ ତଦା । ଵିମୁକ୍ତଃ ସର୍ଵପୀଡାଭ୍ଯ ଇତି ସତ୍ଯଂ ଵଚୋ ମମ ॥ ୨,୨୧.

ଯଦି କାହାରୋ ଭୂତ, ପ୍ରେତ, ପିଶାଚ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କିଛି ଦ୍ୱାରା କଷ୍ଟ ହୁଏ, ତେବେ ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ବଳି ଦେବା ଉଚିତ; ଏଭଳି କଲେ ସମସ୍ତ କଷ୍ଟରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ—ଏହି ମୋ ସତ୍ୟ କଥା।

ପିତୃପୀଡା ଭଵେଦ୍ଯତ୍ର କୃତ୍ଯୈରନ୍ଯୈର୍ନ ମୁଚ୍ଯତେ । ତସ୍ମାତ୍ସର୍ଵପ୍ରଯତ୍ନେନ ପିତୃଭକ୍ତିପରୋ ଭଵେତ୍ ॥ ୨,୨୧.

ଯେଉଁଠାରେ ପିତୃଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦୁଃଖ ହୁଏ ଓ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟରେ ମୁକ୍ତି ମିଳେନାହିଁ, ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ଚେଷ୍ଟାରେ ପିତୃଭକ୍ତି ରଖିବା ଉଚିତ।

ନଵମେ ଦଶମେ ଵର୍ଷେ ପିକ୍ଷୁଦ୍ଦେଶେନ ଵୈ ପୁମାନ୍ । ଗାଯତ୍ତ୍ରୀମଯୁତଂ ଜପ୍ତ୍ଵା ଦଶାଂଶେନ ଚ ହୋମଯେତ୍ ॥ ୨,୨୧.

ନବମ କିମ୍ବା ଦଶମ ବର୍ଷରେ, ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ପୁରୁଷେ ଦଶ ହଜାର ଥର ଗାୟତ୍ରୀ ଜପ କରିବା ଓ ତାହାର ଦଶମାଂଶ ହୋମ କରିବା ଉଚିତ।

କୃତ୍ଵା କୃଷ୍ଣବଲିଂ ପୂର୍ଵଂ ଵୃଷୋତ୍ସର୍ଗାଦିକାଃ କ୍ରିଯାଃ । ସର୍ଵୋପଦ୍ରଵହୀନସ୍ତୁ ସର୍ଵସୌଖ୍ଯମଵାପ୍ନୁଯାତ୍ । ଉତ୍ତମଂ ଲୋକମାପ୍ନୋତି ଜ୍ଞାତିପ୍ରାଧାନ୍ଯମେଵ ଚ ॥ ୨,୨୧.

ପ୍ରଥମେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ବଳି ଦେଇ, ବୃଷ ଛାଡ଼ିବା ଆଦି କ୍ରିୟା କରିଲେ, ସମସ୍ତ ବିପଦ ଦୂର ହୁଏ, ସମସ୍ତ ସୁଖ ମିଳେ, ଉତ୍ତମ ଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ ଓ ଜ୍ଞାତିମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଧାନ୍ୟ ମିଳେ।

ପିତୃମା ତୃସମଂ ଲୋକେ ନାସ୍ତ୍ଯନ୍ଯଦ୍ଦୈଵତଂ ପରମ୍ । ତସ୍ମାତ୍ସର୍ଵପ୍ରଯତ୍ନେନ ପୂଜଯେତ୍ପିତରୌ ସଦା ॥ ୨,୨୧.

ଏହି ଜଗତରେ ପିତୃମାନେ ଠାରୁ ଉପରେ କୌଣସି ଦେବତା ନାହାନ୍ତି; ତେଣୁ ସମସ୍ତ ଚେଷ୍ଟାରେ ସଦା ପିତାମାତାଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ।

ହିତାନାମୁପଦେଷ୍ଟା ହି ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷଂ ଦୈଵତଂ ପିତା । ଅନ୍ଯା ଯା ଦେଵତା ଲୋକେ ନ ଦେହପ୍ରଭଵୋ ହି ତାଃ ॥ ୨,୨୧.

ପିତା ହେଉଛନ୍ତି ନିଜ ଉପଦେଶକ ଓ ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ଦେବତା; ଏହି ଜଗତର ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ଦେହର ସୃଷ୍ଟିକାରକ ନୁହଁନ୍ତି।